Αντί για fillers και «παγωμένες» εκφράσεις, η νέα τάση στρέφεται σε θεραπείες που ενεργοποιούν τη φυσική λειτουργία του δέρματος. Στο επίκεντρο αυτής της στροφής βρίσκεται το PDRN, το λεγόμενο DNA σολομού, που έχει προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον. H δερματολόγος Βάσω Ιακωβάκη εξηγεί.

Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη υποδέχεται τη δερματολόγο Βάσω Ιακωβάκη και μαζί ξεκαθαρίζουν τον «θόρυβο» γύρω από τη νέα viral θεραπεία. Τι ισχύει όμως στην πραγματικότητα;

Η συζήτηση ανοίγει και σε όλο το φάσμα των σύγχρονων βιοδιεγερτικών θεραπειών: από το PDRN και το PRP μέχρι τοmicroneedling και τις τεχνολογίες ραδιοσυχνοτήτων που «ξυπνούν» το δέρμα χωρίς να προσθέτουν όγκο. Η νέα αισθητική δεν επιδιώκει να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά αλλά να αναδείξει μια πιο φρέσκια, υγιή εκδοχή του εαυτού μας.

Παράλληλα, τίθενται σημαντικά ερωτήματα: πόσοδιαρκούν τα αποτελέσματα, ποιοι είναι οι κατάλληλοι υποψήφιοι, τι κινδύνους πρέπει να γνωρίζουμε και γιατί η επιλογή εξειδικευμένου γιατρού είναι απαραίτητη. Και, ίσως το πιο ουσιαστικό: πού τελειώνει η φροντίδα του εαυτούκαι πού ξεκινά η υπερβολή;

Γιατί, τελικά, όσο κι αν εξελίσσονται οι τεχνικές, ο χρόνος δεν παγώνει, απλώς μπορούμε να μάθουμε να μεγαλώνουμε πιο όμορφα, με μέτρο και επίγνωση.

Όλη η αλήθεια για τη θεραπεία ζεύγους και την κρίση των σχέσεων. Τι γίνεται όταν μόνο ο ένας θέλει να προσπαθήσει; H συστημική ψυχολόγος Άννα Πετράκη εξηγεί.

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη συναντά τη συστημική ψυχολόγο Άννα Πετράκη και συζητούν για τη θεραπεία ζεύγους, χωρίς ωραιοποιήσεις.

Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να ζητήσει ένα ζευγάρι βοήθεια και τι πραγματικά μπορεί να περιμένει; Είναι η θεραπεία μια δεύτερη ευκαιρία ή απλώς ένας πιο συνειδητός δρόμος προς τον χωρισμό; Με δεδομένο ότι το 60-75% των ζευγαριών βλέπει βελτίωση, εξετάζουμε τι κάνει τη διαφορά: η δέσμευση, η ειλικρίνεια ή η προσωπική δουλειά που βάζει ο καθένας; Μπορεί να λειτουργήσει αν προσπαθεί μόνο ο ένας;

Και αν τελικά ο χωρισμός είναι μονόδρομος, μπορεί να γίνει χωρίς συγκρούσεις και με σεβασμό, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά; Ένα επεισόδιο για όσους αναρωτιούνται αν αξίζει να το παλέψουν ή να εγκαταλείψουν την προσπάθεια..

Δεν είναι όλες οι μορφές κατάθλιψης ορατές. Υπάρχει και εκείνη που δεν σε καθηλώνει στο κρεβάτι, σου επιτρέπει να είσαι λειτουργικός, να δουλεύεις, να γελάς, να συνεχίζεις.Μόνο που μέσα σου κάτι δεν πάει καλά. Ο ψυχίατρος Μάριος Ζίττης εξηγεί.

Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ψυχή και Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη ανοίγει μια πολύ προσωπική συζήτηση για μια λιγότερο αναγνωρίσιμη μορφή κατάθλιψης, τη λεγόμενη λειτουργική κατάθλιψη. Πρόκειται για μια κατάσταση όπου το άτομο παραμένει ενεργό στην καθημερινότητά του, χωρίς εμφανή σημάδια κατάρρευσης.

Η συζήτηση με τον ψυχίατρο Μάριο Ζίττη εστιάζει στουςλόγους που πολλοί άνθρωποι διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια ή να αποδεχτούν ότι μπορεί να χρειάζονται υποστήριξη. Αναλύονται τα «σιωπηλά» σημάδια τηςκατάθλιψης, που βιώνεται εσωτερικά, όπωςη έλλειψη ευχαρίστησης, η ψυχικήεπιβάρυνση, η εύκολη εξάντληση και η μειωμένη απόδοση, αλλά και οι συνέπειες όταν αυτή παραμένει αδιάγνωστη για χρόνια.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο στίγμα που συνοδεύει την ψυχική υγεία, στους μύθους γύρω από τα αντικαταθλιπτικά και στον ρόλο της ψυχοθεραπείας, με τουςειδικούς να υπογραμμίζουν ότι ο συνδυασμός των δύο μπορεί να προσφέρει ουσιαστική βελτίωση. Παράλληλα, εξετάζεται πώς η κατάθλιψη εμφανίζεται σεδιαφορετικές ηλικίες, ακόμη και στην εφηβεία, και πώς επηρεάζεται από βιολογικούς και ψυχοκοινωνικούς παράγοντες.

Ένα επεισόδιο που αποδομεί στερεότυπα και υπενθυμίζει ότι επειδή στέκεσαι όρθιος δεν σημαίνει ότι δεν πονάς και ότι η αναζήτηση βοήθειας είναι πράξη δύναμης, όχι αδυναμίας.

Γιατί η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση εξακολουθεί να προκαλεί αμηχανία και φόβο στους γονείς στην Ελλάδα; Σε ποια ηλικία πρέπει να ξεκινά η συζήτηση για το σώμα, τα όρια και τη σεξουαλικότητα και τι συμβαίνει όταν αυτή η συζήτηση δεν γίνεται ποτέ; Οι κλινικές ψυχολόγοι Δήμητρα Πετανίδου και Νιόβη Μιχαλοπούλου μας μαθαίνουν πώς μπορούμε να μιλήσουμε στα παιδιά χωρίς ντροπή.

Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών παραμένει για πολλούς γονείς ένα δύσκολο και συχνά αμήχανο θέμα. Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη συζητά με τις κλινικές ψυχολόγους και συνιδρύτριες της ΑΜΚΕ «Ως Αιδώ», Δήμητρα Πετανίδου και Νιόβη Μιχαλοπούλου, για το πότε και πώς ξεκινά μια υγιής συζήτηση με τα παιδιά για το σώμα, τη σεξουαλικότητα και τα προσωπικά όρια.

Γιατί η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση εξακολουθεί να θεωρείται ταμπού στην ελληνική κοινωνία; Ποια είναι η πιο συχνή παρανόηση που κάνουν οι γονείς; Πότε είναι πραγματικά νωρίς και πότε είναι ήδη αργά για να ανοίξει αυτή η κουβέντα; Και τι ρόλο παίζουν η ντροπή, η σιωπή και οι οικογενειακές αντιλήψεις στην ενήλικη σεξουαλικότητα;

Πίσω από μαθησιακές δυσκολίες δεν υπάρχουν «ταμπέλες» αλλά παιδιά που προσπαθούν, και συχνά παρεξηγούνται. Η δρ. Ελένη Λιβανίου εξηγεί τι σημαίνει να μαθαίνεις διαφορετικά και πώς μπορούμε να προστατεύσουμε ένα παιδί από το στίγμα.

Η Τζούλη Αγοράκη και η δρα Ελένη Λιβανίου, εκπαιδευτική ψυχολόγος με εξειδίκευση στις μαθησιακές δυσκολίες, ξεκαθαρίζουν τι είναι και τι δεν είναι η δυσλεξία και η ΔΕΠΥ, αποδομώντας τον μύθο ότι σχετίζονται με την ευφυΐα. Συζητούν για τις διαφορές στον ρυθμό μάθησης, για τον ρόλο του άγχους και της υπερβολικής έκθεσης στις οθόνες αλλά και για το πώς ένα παιδί μπορεί να στιγματιστεί όταν ακούει διαρκώς τι δεν κάνει καλά αντί για το πώς μπορεί να μάθει να το κάνει αλλιώς.

Η συζήτηση φωτίζει το ψυχικό αποτύπωμα που αφήνει η συνεχής σύγκριση μέσα στην τάξη αλλά και τη δύναμη που έχει ένας γονιός ή ένας εκπαιδευτικός όταν επιλέγει να εμφυσήσει πίστη και εμπιστοσύνη σε ένα παιδί. Παράλληλα, παρουσιάζεται το έργο της ομάδας Life is for All, που στοχεύει στην ενημέρωση, την αποστιγματοποίηση και τη συμπερίληψη, υπενθυμίζοντας ότι το 20% του πληθυσμού είναι νευροδιαφορετικό, άρα η διαφορετικότητα δεν είναι εξαίρεση αλλά μέρος της ανθρώπινης ποικιλίας.

Ένα επεισόδιο του πόντκαστ «Ψυχή και Σώμα» για το δικαίωμα κάθε παιδιού να ανήκει, τη σημασία της έγκαιρης αξιολόγησης, της σωστής πλαισίωσης και της ουσιαστικής συμπερίληψης. Και, πάνω απ’ όλα, για την ανάγκη να αλλάξουμε το αφήγημα: οι μαθησιακές δυσκολίες δεν είναι τεμπελιά, δεν είναι έλλειμμα, αλλά ένας διαφορετικός δρόμος προς τη γνώση.

Οι προσωπικές δεσμεύσεις είναι συχνά οι πρώτες που προδίδουμε. Η διδάκτωρ υπαρξιακής ψυχολογίας Ιάνθη Σταυροπούλου μιλά για την αναβλητικότητα, την εσωτερική σύγκρουση και εξηγεί γιατί νομίζουμε ότι η αυτοφροντίδα μπορεί πάντα να περιμένει.

Kάθε Δευτέρα, κάθε μήνα, κάθε νέα αρχή φέρνει και μια υπόσχεση: «θα φροντίζω τον εαυτό μου», «θα βάζω όρια», «θα ξεκινήσω γυμναστήριο». Κι όμως, αυτές οι δεσμεύσεις είναι συχνά οι πρώτες που εγκαταλείπουμε. Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα» της LiFO συζητάμε με την Ιάνθη Σταυροπούλου για τον αόρατο μηχανισμό που μας κάνει να αθετούμε τα πιο σημαντικά ραντεβού: εκείνα με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Γιατί αυτή η σχέση είναι συχνά και η πιο ασταθής. Τι ρόλο παίζει η ενοχή; Πώς η τελειομανία μετατρέπει την αλλαγή σε απειλή; Μήπως βαθιά μέσα μας έχουμε μάθει ότι η ξεκούραση, η χαρά και η απόλαυση δεν είναι δικαίωμα αλλά ανταμοιβή που πρέπει πρώτα να κερδίσουμε;

Μια κουβέντα για τις μικρές καθημερινές ακυρώσεις που διαμορφώνουν τελικά ολόκληρη τη ζωή μας.

Γιατί ενώ οι γυναικολογικοί καρκίνοι είναι συχνοί, συχνά παραμένουν «σιωπηλοί»; Τι πρέπει να γνωρίζουν οι γυναίκες για τα συμπτώματα, τους παράγοντες κινδύνου και την αξία της έγκαιρης διάγνωσης; Ο Ιωάννης Σύριος, Παθολόγος – Ογκολόγος στο νοσοκομείο Μητέρα εξηγεί.

Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», φιλοξενούμε τον Ιωάννη Σύριο, Παθολόγο – Ογκολόγο, Διευθυντή της 2ης κλινικής Παθολογικής Ογκολογίας στο νοσοκομείο Μητέρα, για μια συζήτηση γύρω από τους γυναικολογικούς καρκίνους. Αναλύουμε τους βασικούς τύπους, τα συχνά «σιωπηλά» συμπτώματα που δεν πρέπει να αγνοούμε και τον ρόλο της κληρονομικότητας, ιδιαίτερα όταν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό καρκίνου.

Μιλάμε για το πώς η έγκαιρη διάγνωση αλλάζει ριζικά την πρόγνωση, ποιοι είναι οι βασικοί παράγοντες κινδύνου, τι σημαίνει σωστός προληπτικός έλεγχος και ποια συμπτώματα απαιτούν άμεση αξιολόγηση από ειδικό. Εξετάζουμε επίσης τα σύγχρονα εργαλεία screening, τη σημασία του διαλόγου με τον γυναικολόγο ή τον ογκολόγο, αλλά και τις θεραπευτικές επιλογές που υπάρχουν σήμερα.
Παράλληλα, συζητάμε για την εκστρατεία «Έχεις Μήνυμα», που στοχεύει να καλύψει το κενό αξιόπιστης ενημέρωσης και να ενθαρρύνει τις γυναίκες να ακούσουν το σώμα τους και να δράσουν έγκαιρα. Με πρακτικές συμβουλές και ξεκάθαρες επιστημονικές απαντήσεις, το επεισόδιο λειτουργεί ως ένας οδηγός επίγνωσης και ενδυνάμωσης για κάθε γυναίκα που θέλει να μάθει πώς μπορεί να προστατεύσει ενεργά την υγεία της.

Οι ψυχολόγοι μιλούν συνεχώς για όρια, και όχι τυχαία. Τα παιδιά και κυρίως οι έφηβοι δεν ηρεμούν χωρίς αυτά. Τα όρια λειτουργούν ως ένα πλαίσιο ασφαλείας, ένας προσωρινός, «δανεικός» έλεγχος, μέχρι να μπορέσει ο έφηβος να χτίσει τον δικό του, εσωτερικό. Αλλά πώς βάζεις όρια χωρίς να γίνεσαι αυταρχικός; Και πώς αντέχεις την ένταση που φέρνουν;

Στο νέο επεισόδιο του «Ψυχή και Σώμα» μιλάμε για ένα από τα πιο απαιτητικά κεφάλαια της γονεϊκότητας: τα όρια στην εφηβεία. Οι έρευνες δείχνουν ότι οι έφηβοι δεν χαλαρώνουν με την απουσία ορίων, αντίθετα τα αναζητούν, ακόμα και όταν τα αμφισβητούν. Τα όρια λειτουργούν σαν ένα εξωτερικό στήριγμα, μέχρι να μπορέσει να αναπτυχθεί ο εσωτερικός νόμος, η συνείδηση. Αυτή η ιδέα δεν είναι καινούργια: ήδη από τον Σίγκμουντ Φρόιντ γνωρίζουμε ότι ο εσωτερικός έλεγχος δεν γεννιέται μόνος του αλλά καλλιεργείται μέσα από τη σχέση, τη σταθερότητα και την επανάληψη.

Σε μια ουσιαστική συζήτηση με την προσωποκεντρική ψυχοθεραπεύτρια Σοφιάννα Μηλιωρίτσα τα όρια φωτίζονται όχι ως τιμωρία ή επιβολή αλλά ως πράξη φροντίδας· όχι ως έλεγχος αλλά ως σχέση. Ένα επεισόδιο για γονείς που προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπία μεταξύ αγάπης και σταθερότητας χωρίς εύκολες συνταγές αλλά με βαθιά κατανόηση.

Κρέας, βούτυρο και γαλακτοκομικά με πλήρη λιπαρά στην κορυφή. Δημητριακά ολικής άλεσης στο τέλος. Οι νέες διατροφικές οδηγίες των ΗΠΑ για το 2025-2030 μοιάζουν να ανατρέπουν όσα θεωρούσαμε δεδομένα για τη σωστή διατροφή και έχουν ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.

Οι νέες αμερικανικές διατροφικές οδηγίες έχουν σηκώσει θύελλα συζητήσεων: είναι επιστημονική εξέλιξη ή πολιτική επιλογή; Στο Ψυχή & Σώμα συζητάμε τι πραγματικά αλλάζει και τι σημαίνουν αυτές οι «ανάποδες» συστάσεις για τη δημόσια υγεία.

Καλεσμένος ο Αντώνης Ζαμπέλας, πρόεδρος του ΕΦΕΤ, καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια Τροφίμων.

Ξεκινώντας από τα βασικά, συζητάμε τι ακριβώς είναι οι διατροφικές οδηγίες, γιατί κάθε χώρα εκδίδει τις δικές της και πώς οι αμερικανικές συστάσεις επηρεάζουν συχνά τον διεθνή διάλογο γύρω από τη διατροφή. Αναλύουμε τη νέα ανεστραμμένη πυραμίδα, τις αντιφάσεις που προκύπτουν σε σχέση με τη μεσογειακή διατροφή, τους επιστημονικούς προβληματισμούς γύρω από την αυξημένη κατανάλωση ζωικών προϊόντων, την πρωτεΐνη, τους υδατάνθρακες και τις φυτικές ίνες αλλά και τα θετικά στοιχεία, όπως η έμφαση στον περιορισμό των υπερεπεξεργασμένων τροφίμων, της ζάχαρης και του νατρίου.

Συζητάμε επίσης τον ρόλο της πολιτικής, το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της διατροφής, την απουσία της ενυδάτωσης από τις νέες οδηγίες και τον λόγο που η μεσογειακή διατροφή εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς όχι μόνο για την υγεία μας αλλά και για το μέλλον του πλανήτη.

Τα τελευταία χρόνιαόλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται στην τεχνητή νοημοσύνη για απαντήσεις σχετικά με την υγεία τους. Συμπτώματα,εξετάσεις, φάρμακα, δεύτερες γνώμες, όλα περνούν πλέον από τηνοθόνη. Αλλά μέχρι ποιο σημείο μπορεί ένα εργαλείοόπως το ChatGPT να εμπλακεί σε ζητήματα υγείας;

Πού τελειώνει ηχρήσιμη ενημέρωση και πού αρχίζει ο κίνδυνος της αυτοδιάγνωσης; Σεαυτό το επεισόδιο της σειράς«Ψυχή & Σώμα» μιλάμεμε τη Φιορίτα Πουλακάκη, μαστολόγοκαι διευθύντρια της Κλινικής Μαστού του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών για τις πραγματικές δυνατότητες της τεχνητήςνοημοσύνης στην ιατρική, τα όριά τηςκαι κυρίως τη δική μας ευθύνη ως χρηστών.

Η τεχνητή νοημοσύνημπορεί να είναι πολύτιμο εργαλείο, αλλά στην ιατρική η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων παραμένειαναντικατάσταση.