Πολλοί άνθρωποι ανοίγουν ένα chatbot όταν νιώθουν άγχος, μοναξιά ή αβεβαιότητα, αναζητώντας παρηγοριά. Η ψυχοθεραπεύτρια Σοφιάνα Μηλιωρίτσα απάντα στο ερώτημα αν μπορεί η συνομιλία με την τεχνητή νοημοσύνη να θεωρηθεί ψυχοθεραπεία.

Για πολλούς ανθρώπους η τεχνητή νοημοσύνη έχει γίνει ένας εύκολα προσβάσιμος συνομιλητής. Είναι διαθέσιμη οποιαδήποτε στιγμή, δεν κρίνει και συχνά απαντά με έναν τρόπο που μοιάζει υποστηρικτικός και συμπονετικός. Κάποιοι τη χρησιμοποιούν για να βάλουν σε τάξη τις σκέψεις τους, άλλοι για να εκφράσουν συναισθήματα που δυσκολεύονται να μοιραστούν με άλλους ανθρώπους.

Όμως μπορεί η συνομιλία με ένα chatbot να θεωρηθεί ψυχοθεραπεία; Σε αυτό το επεισόδιο συζητάμε με την ψυχοθεραπεύτρια Σοφιάνα Μηλιωρίτσα για τον ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης στον χώρο της ψυχικής υγείας, τις δυνατότητές της αλλά και τους κινδύνους που μπορεί να προκύψουν από τη χρήση της ως υποκατάστατου της ανθρώπινης σχέσης.

Αναλύουμε γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται στην τεχνητή νοημοσύνη για συναισθηματική υποστήριξη, τι σημαίνει η αίσθηση της άμεσης διαθεσιμότητας και γιατί η απουσία κριτικής μπορεί να κάνει ένα chatbot να μοιάζει με έναν ασφαλή χώρο έκφρασης. Παράλληλα, εξετάζουμε τη διαφορά μεταξύ μιας συνομιλίας με μια μηχανή και της θεραπευτικής διαδικασίας, η οποία βασίζεται στη σχέση, στην παρουσία, στη γνώση του προσωπικού ιστορικού και στην ανθρώπινη επαφή.

Συζητάμε, επίσης, το αν η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει στην πρώιμη αναγνώριση συμπτωμάτων, στη μείωση του στίγματος γύρω από την ψυχική υγεία και αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο υποστήριξης για τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Παράλληλα, εξετάζουμε τους κινδύνους της εξάρτησης, της απομόνωσης και της ψευδαίσθησης μιας εξατομικευμένης σχέσης.

Ένα επεισόδιο για τα όρια μεταξύ της τεχνολογίας και της ανθρώπινης σύνδεσης. Γιατί η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο αυτοπαρατήρησης και πληροφόρησης, όμως η ψυχοθεραπεία δεν είναι μόνο διάλογος. Είναι μια σχέση που παραμένει βαθιά ανθρώπινη.

Πολλοί πιστεύουν ότι η λεύκη είναι μεταδοτική ή επικίνδυνη. Στην πραγματικότητα, η μεγαλύτερη πρόκληση για όσους ζουν με αυτήν είναι το κοινωνικό στίγμα. Η Άννα Γκάργκα μιλά στη LiFO για την αποδοχή του σώματός της και τη ζωή με τη νόσο.

Η λεύκη δεν πονά, δεν μεταδίδεται και δεν απειλεί τη ζωή. Κι όμως, για χιλιάδες ανθρώπους, το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι τα λευκά σημάδια στο δέρμα αλλά τα αδιάκριτα βλέμματα, οι συνεχείς ερωτήσεις και η ανάγκη να απολογούνται για κάτι που είναι απλώς μέρος του σώματός τους. Η γραφίστρια Άννα Γκάργκα μιλά με ειλικρίνεια για τη ζωή με λεύκη και την αποδοχή του σώματος.

Στα 24 της, η Άννα παρατήρησε ένα μικρό λευκό σημάδι στο δέρμα της. Δεν φανταζόταν τότε ότι αυτό θα ήταν η αρχή μιας διαδρομής που θα τη συνόδευε σε όλη της τη ζωή. Η διάγνωση ήταν λεύκη, ένα αυτοάνοσο δερματικό νόσημα που προκαλεί απώλεια της χρωστικής του δέρματος και εξακολουθεί να περιβάλλεται από μύθους και παρανοήσεις.

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», η Άννα μιλά ανοιχτά για τον φόβο που ένιωσε όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια, την αγωνία για το πώς θα εξελισσόταν η νόσος και την προσπάθειά της, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, να κρύβει το σώμα της για να αποφύγει τα βλέμματα και τις αδιάκριτες ερωτήσεις.

Όπως εξηγεί, η μεγαλύτερη δυσκολία δεν είναι η ίδια η λεύκη αλλά η άγνοια που τη συνοδεύει. Η ανάγκη να απαντάς διαρκώς στην ερώτηση «τι είναι αυτό;», να εξηγεί ότι η λεύκη δεν μεταδίδεται και να διαλύει στερεότυπα μπορεί να σε εξαντλήσει. «Δεν με κουράζει η λεύκη. Με κουράζει το ότι πρέπει να την εξηγώ ξανά και ξανά», λέει χαρακτηριστικά.

Η συζήτηση φωτίζει τη σημασία της σωστής ενημέρωσης, της έγκαιρης διάγνωσης από τον δερματολόγο αλλά και της ψυχολογικής υποστήριξης που προσφέρουν η οικογένεια, οι φίλοι και οι κοινότητες ανθρώπων που μοιράζονται την ίδια εμπειρία. Η Άννα εξηγεί πώς η γνωριμία της με τον Πανελλήνιος Σύλλογο Ασθενών «Επιδέρμια» τη βοήθησε να αποδεχτεί το σώμα της, να πάψει να αισθάνεται μόνη και να μετατρέψει μια προσωπική δυσκολία σε δύναμη.

Μπορεί η ψωρίαση να μην είναι μεταδοτική, όμως το κοινωνικό στίγμα παραμένει. Η Τίνα Κουκοπούλου μιλά στη LiFO για τη ζωή με τη νόσο, τις διακρίσεις που βίωσε και τη σημασία της ενημέρωσης.

Στα 16 της διαγνώστηκε με ψωρίαση. Χρόνια αργότερα έφτασε να έχει ψωριασικές βλάβες στο 95% του σώματός της, να διωχτεί από γυμναστήριο επειδή κάποιοι φοβήθηκαν ότι «κολλάει» και να μετατρέψει αυτή την εμπειρία σε αγώνα για τα δικαιώματα των ασθενών. Η Τίνα Κουκοπούλου, ιδρυτικό μέλος του Πανελλήνιου Συλλόγου Ασθενών «Επιδέρμια», μιλά για μια νόσο που παραμένει βαθιά παρεξηγημένη.

Η ψωρίαση δεν είναι μόνο μια δερματική πάθηση και, κυρίως, δεν είναι μεταδοτική. Κι όμως, χιλιάδες άνθρωποι συνεχίζουν να βιώνουν φόβο, προκατάληψη και αποκλεισμό εξαιτίας της. Στο νέο επεισόδιο της σειράς πόντκαστ «Ψυχή & Σώμα», η Μερόπη Κοκκίνη φιλοξενεί την Τίνα Κουκοπούλου, τοπογράφο μηχανικό και διδάκτορα του ΑΠΘ και μαζί κάνουν μια βαθιά προσωπική συζήτηση που αφορά τη ζωή με την ψωρίαση.

Η Τίνα μιλά για τη διάγνωση, την εξέλιξη της νόσου σε ψωριασική αρθρίτιδα, τις εξάρσεις και τις υφέσεις αλλά και για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής της, όταν το 95% του σώματός της καλύφθηκε από ψωριασικές πλάκες. Εξηγεί γιατί σήμερα η ψωρίαση αντιμετωπίζεται ως συστηματική φλεγμονώδης νόσος που μπορεί να συνδέεται με καρδιαγγειακά νοσήματα, σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, νόσο του Crohn και κατάθλιψη, υπογραμμίζοντας τη σημασία της σωστής θεραπείας και της στενής συνεργασίας με τον γιατρό.

Σχετικά με το κοινωνικό στίγμα που ακολουθεί τους ανθρώπους που πάσχουν από ψωρίαση, περιγράφει την εμπειρία από την απαγόρευση εισόδου της σε γυμναστήριο επειδή κάποιοι θεώρησαν, εσφαλμένα, ότι η ψωρίαση μεταδίδεται, αλλά και ιστορίες ανθρώπων που ακόμη και σήμερα βλέπουν κάποιους να αρνούνται να τους δώσουν το χέρι. Αυτά έγιναν η αφορμή να αφιερωθεί στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των ασθενών μέσα από τον Σύλλογο «Επιδέρμια», συμβάλλοντας σε ουσιαστικές αλλαγές, όπως η μείωση της συμμετοχής στα φάρμακα.

Ένα επεισόδιο για την αποδοχή, την ενημέρωση και τη δύναμη της κοινότητας, που υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε χρόνια νόσο υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν κατανόηση, ισότιμη αντιμετώπιση και πρόσβαση στη σωστή φροντίδα.

Tι σημαίνουν οι νέες λέξεις που διαβάζουμε στα ράφια και ακούμε στα social media; Με την beauty editor Έφη Ανέστη ψάχνουμε τις απαντήσεις και ξεχωρίζουμε την επιστήμη από το marketing.

«Νιασιναμίδη, ρετινόλη, πεπτίδια, εξωσώματα, PDRN, growth factors»: Αν νιώθετε ότι κάθε φορά που ανοίγετε το Instagram ή μπαίνετε σε ένα κατάστημα καλλυντικών ακούτε και μια καινούργια “μαγική” λέξη, δεν είστε οι μόνοι. Η επιστήμη της κοσμετολογίας εξελίσσεται με απίστευτη ταχύτητα και μαζί της αλλάζει και η γλώσσα της ομορφιάς.

Ποιες από αυτές τις ουσίες έχουν πραγματικά επιστημονικά δεδομένα πίσω τους; Ποιες είναι δοκιμασμένες εδώ και δεκαετίες και ποιες αποτελούν τις νέες υποσχέσεις της αισθητικής ιατρικής; Και κυρίως, πώς μπορεί ένας καταναλωτής να ξεχωρίσει τι χρειάζεται πραγματικά το δέρμα του από αυτό που είναι απλώς μια τάση των social media; Πόσο σημαντική είναι τελικά η σωστή χρήση τους και πότε η υπερβολή μπορεί να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό;

Σε αυτό το επεισόδιο επιχειρούμε να αποκωδικοποιήσουμε το νέο λεξιλόγιο της περιποίησης. Μαζί με την beauty editor της LiFO Έφη Ανέστη μεταφράζουμε τους πιο δημοφιλείς όρους του skincare σε απλά ελληνικά, εξηγούμε πώς λειτουργούν, σε ποιες ηλικίες και ανάγκες ταιριάζουν και ποιοι συνδυασμοί έχουν πραγματικά νόημα. Συζητάμε, επίσης, σε ποια συστατικά αξίζει να επενδύσετε, ποια απαιτούν προσοχή και πώς μπορείτε να δημιουργήσετε μια αποτελεσματική ρουτίνα χωρίς περιττά προϊόντα. Ένα πρακτικό γλωσσάρι που θα σας βοηθήσει να διαβάζετε τις ετικέτες των καλλυντικών με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και να κάνετε πιο συνειδητές επιλογές.

Μπορούν οι άνθρωποι να χωρέσουν σε «τύπους» προσωπικότητας ή είμαστε όλοι μοναδικοί; Η Δανάη Δεληγεώργη, διδάκτορας της Ιατρικής του ΕΚΠΑ, μιλά στη LiFO για την προσωπικότητα, τη νευροδιαφορετικότητα και την επιστήμη πίσω από τις ατομικές διαφορές.

Από την εποχή του Ιπποκράτη μέχρι καισήμερα, ο άνθρωπος προσπαθεί να εξηγήσει γιατί ο καθένας μας σκέφτεται, αισθάνεται και αντιδρά με τόσο διαφορετικό τρόπο. Άλλοι πιστεύουν ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι «τύποι» προσωπικότητας που μπορούν να εξηγήσουν τη συμπεριφορά μας, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και δεν μπορεί να χωρέσει σε καμία κατηγορία. Τελικά, μας βοηθούν οι ταξινομήσεις να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας ή κινδυνεύουμε να εγκλωβιστούμε σε στερεότυπα και ταμπέλες;

Με αφορμή το βιβλίο της «Πάνω, Κάτω, Μπροστά, Πίσω», η Δανάη Δεληγεώργη, διδάκτορας στην Ψυχοπαιδαγωγική με εξειδίκευση στη νευροδιαφορετικότητα και διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, φιλοξενείται στο πόντκαστ και εξηγεί πώς εξελίχθηκαν οι θεωρίες για την ανθρώπινηπροσωπικότητα, από τις πρώτες φιλοσοφικές και ιατρικές προσεγγίσεις μέχρι τα σύγχρονα ευρήματα της ψυχολογίας και των νευροεπιστημών, εξετάζοντας πώς η επιστήμη αντιλαμβάνεται σήμερα τις ατομικές διαφορές.

Πόσο διαφορετικά αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα; Γιατί δύο άνθρωποι βιώνουν το ίδιο γεγονός με εντελώς διαφορετικό τρόπο; Τι είναι, τελικά, η νευροδιαφορετικότητα και γιατί τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο της επιστημονικής συζήτησης; Πώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε τη χρήσιμη κατανόηση της διαφορετικότητας από την ανάγκη να βάζουμε τους ανθρώπους σε προκαθορισμένα κουτιά;

Μια συζήτηση που συνδυάζει την ιστορία, την ψυχολογία και τις νευροεπιστήμες, φωτίζοντας τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η προσωπικότητά μας και υπενθυμίζοντάς μας ότι η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι που χρειάζεται να διορθωθεί αλλά μια φυσική έκφραση της ανθρώπινης φύσης. Ένα επεισόδιο για όσους θέλουν να κατανοήσουν βαθύτερα τόσο τους ανθρώπους γύρω τους όσο και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Η βρόμη είναι ένα από τα πολυσυζητημένα τρόφιμα της σύγχρονης διατροφής. Για κάποιους αποτελεί μία από τις καλύτερες επιλογές για πρωινό, ενώ άλλοι τη θεωρούν απλώς ως μια πηγή υδατανθράκων που αυξάνει το σάκχαρο. Η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση και εξαρτάται κυρίως από τη μορφή και τον τρόπο που καταναλώνεται.

Το σημαντικότερο συστατικό της είναι η βήτα γλυκάνη, μια ιδιαίτερη φυτική ίνα που απορροφά νερό και δημιουργεί μια παχύρρευστη δομή στο έντερο. Αυτή η διαδικασία επιβραδύνει την πέψη, μειώνει τις απότομες αυξήσεις της γλυκόζης στο αίμα και συμβάλλει στον μεγαλύτερο κορεσμό μετά το γεύμα.

Παράλληλα, η βήτα-γλυκάνη έχει μελετηθεί εκτενώς για την επίδρασή της στη χοληστερόλη. Δεσμεύει χολικά οξέα στο έντερο, αναγκάζοντας τον οργανισμό να χρησιμοποιήσει περισσότερη χοληστερόλη από το αίμα για την παραγωγή νέων. Η συστηματική κατανάλωση επαρκούς ποσότητας βρόμης μπορεί να συμβάλει στη μείωση της LDL χοληστερόλης και στη βελτίωση της καρδιαγγειακής υγείας.

Επιπλέον, οι φυτικές της ίνες λειτουργούν ως πρεβιοτικά, δηλαδή ως τροφή για τα ωφέλιμα βακτήρια του εντέρου. Μέσω της ζύμωσης παράγονται λιπαρά οξέα βραχείας αλύσου, όπως το βουτυρικό οξύ, που υποστηρίζουν την υγεία του εντερικού φραγμού και περιορίζουν τη φλεγμονή.

Ωστόσο, η επιλογή της σωστής μορφής έχει σημασία. Οι παραδοσιακές νιφάδες βρόμης ή το πίτουρο βρόμης αποτελούν καλύτερες επιλογές από τις στιγμιαίες, επεξεργασμένες μορφές που μπορεί να προκαλέσουν ταχύτερη αύξηση του σακχάρου. Ο καλύτερος συνδυασμός της είναι με πρωτεΐνη, όπως το γιαούρτι, και καλά λιπαρά, όπως ο λιναρόσπορος ή οι ξηροί καρποί.

Η βρόμη δεν είναι μια «μαγική» τροφή, αποτελεί όμως ένα πολύτιμο εργαλείο για μια ισορροπημένη διατροφή. Όταν επιλέγεται σωστά και συνδυάζεται κατάλληλα, μπορεί να υποστηρίξει τον μεταβολισμό, την υγεία του εντέρου και τη μακροχρόνια ευεξία.

Το ψωμί κατά καιρούς έχει χαρακτηριστεί απαραίτητο, το έχουν πει και όμως και εχθρό της υγείας. Η διατροφολόγος Κωνσταντίνα Κεραμύδα μιλά στη LiFO και εξηγεί ποια είναι η θέση του στη σύγχρονη διατροφή.

Για δεκαετίες αποτελούσε το βασικό στοιχείο της ελληνικής διατροφής. Σήμερα, όμως, πολλοί αποφεύγουν το ψωμί, πιστεύοντας ότι ευθύνεται για την αύξηση του σωματικού τους βάρους, τα φουσκώματα ή ακόμη και για διάφορα προβλήματα υγείας. Οι δίαιτες χαμηλών υδατανθράκων και οι συμβουλές που κυκλοφορούν στα social media έχουν κάνει αρκετούς να το αντιμετωπίζουν σχεδόν ως τροφή που πρέπει να αποκλειστεί. Είναι όμως πράγματι το ψωμί ο «ένοχος» ή μήπως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη;

Σε αυτό το επεισόδιο συζητάμε με τη διατροφολόγο Κωνσταντίνα Κεραμύδα όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζουμε προτού να αποφασίσουμε να αφαιρέσουμε ολοκληρωτικά το ψωμί από τη διατροφή μας. Μιλάμε για τις διαφορές ανάμεσα στο λευκό, το ολικής άλεσης και το προζυμένιο ψωμί, εξετάζουμε αν τα ψωμιά υψηλής πρωτεΐνης ή τα keto προϊόντα προσφέρουν πραγματικά πλεονεκτήματα και αναλύουμε τι δείχνουν τα επιστημονικά δεδομένα για τη σχέση του ψωμιού με το σωματικό βάρος και τη συνολική υγεία.

Απαντάμε, επίσης, σε ορισμένες καθημερινές απορίες: πόσο ψωμί μπορεί να καταναλώνει ένας υγιής ενήλικας; Έχει σημασία ποια ώρα της ημέρας το τρώμε; Χρειάζεται να το αποκλείσουμε όταν προσπαθούμε να χάσουμε βάρος ή αυτό που μετρά περισσότερο είναι η συνολική ποιότητα και η ισορροπία της διατροφής μας; Και πώς μπορούμε να επιλέγουμε το ψωμί που ταιριάζει καλύτερα στις ανάγκες μας;

Ένα επεισόδιο που διαχωρίζει τους διατροφικούς μύθους από τα επιστημονικά δεδομένα και μας βοηθά να αντιμετωπίσουμε το ψωμί χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς υπερβολές. Γιατί, τελικά, η υγιεινή διατροφή δεν βασίζεται στις απαγορεύσεις, αλλά στη γνώση, στην ισορροπία και στις σωστές επιλογές.

Είναι χρήσιμα ή καταστρέφουν τη δίαιτά μας; Έχει σημασία τι ώρα τα τρώμε; Έχουν διατροφική αξία οι χυμοί τους. Η διατροφολόγος Κωνσταντίνα Κεραμύδα μιλά στη LiFO για τα φρούτα και τη θέση τους σε μια ισορροπημένη διατροφή.

Τα φρούτα θεωρούνται αναπόσπαστο κομμάτι μιας υγιεινής και ισορροπημένης διατροφής. Κι όμως, για την κατανάλωσή τους κυκλοφορούν δεκάδες αντικρουόμενες απόψεις και διατροφικοί μύθοι που συχνά προκαλούν σύγχυση. «Έχουν πολλή ζάχαρη», «αν τα τρως το βράδυ, παχαίνουν», «η μπανάνα καλό είναι να αποφεύγεται», «οι χυμοί είναι εξίσου ωφέλιμοι με τα φρούτα». Τι από όλα αυτά ισχύει πραγματικά; Και πού αρχίζουν, τελικά, οι υπερβολές; Πόσα από αυτά που ακούμε βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα και πόσα αποτελούν απλώς διαδεδομένες αντιλήψεις που αναπαράγονται εδώ και χρόνια;

Σε αυτό το επεισόδιο, η Τζούλη Αγοράκη συζητά με τη διατροφολόγο Κωνσταντίνα Κεραμύδα και μαζί προσπαθούν να βάλουν τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Στη συζήτηση αναλύονται με προσοχή και επιστημονική τεκμηρίωση τα πορίσματα της έρευνας που σχετίζονται με την κατανάλωση των φρούτων, ενώ εξετάζονται όσα γνωρίζουμε σήμερα για τη θέση τους σε ένα ισορροπημένο διατροφικό πρότυπο. Απαντώνται επίσης σημαντικά ερωτήματα, όπως ποια είναι η διατροφική τους αξία, πόσες μερίδες χρειαζόμαστε κάθε μέρα και αν υπάρχουν περιπτώσεις που συστήνεται μια κάποια εγκράτεια. Μιλάμε ακόμη για τους φυσικούς χυμούς, αλλά και για τα αποξηραμένα φρούτα, τα smoothies, καθώς και για το αν η ώρα που τρώμε ένα φρούτο παίζει κάποιον ρόλο ή αν πρόκειται για ακόμη έναν διατροφικό μύθο.

Στόχος μας δεν είναι να δαιμονοποιήσουμε ούτε να εξιδανικεύσουμε κάποια τροφή αλλά να ξεχωρίσουμε τους διατροφικούς μύθους από τα επιστημονικά δεδομένα και να προσεγγίσουμε το θέμα με ψυχραιμία και ισορροπία. Γιατί όταν γνωρίζουμε την αλήθεια, μπορούμε να κάνουμε πιο σωστές, πιο συνειδητές και πιο ήρεμες επιλογές στην καθημερινότητά μας. Αν κι εσείς έχετε αναρωτηθεί αν τα φρούτα βοηθούν στο αδυνάτισμα ή αν τελικά «παχαίνουν», αυτό το επεισόδιο θα απαντήσει στις πιο συχνές απορίες σας.

Μπορεί ένα παιδί που μεγαλώνει μπροστά σε οθόνες να αγαπήσει τον γραπτό λόγο; Ο συγγραφέας Αντώνης Μυλωνάκης μιλά για τη φιλαναγνωσία, την τεχνολογία και τον ρόλο των γονιών και του σχολείου.

Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία, η εικόνα και η ψυχαγωγία χωρούν σε ένα βίντεο λίγων δευτερολέπτων. Ένα swipe αρκεί για να αλλάξει το θέμα, το πρόσωπο, η ιστορία. Μέσα σε αυτήν τη νέα πραγματικότητα, πολλοί γονείς και εκπαιδευτικοίαναρωτιούνται: έχει χάσει το βιβλίο τη μάχη με το TikTok; Ή μήπως το ερώτημα τίθεται λάθος και δεν πρόκειται για δύο αντίπαλους κόσμους αλλά για δύο διαφορετικούς τρόπουςαφήγησης και μάθησης;

Η ανάγνωση απαιτεί χρόνο, συγκέντρωση και φαντασία. Ζητά από τον αναγνώστη να δημιουργήσει ο ίδιος εικόνες, να ακολουθήσει μια ιστορία χωρίς συνεχείς περισπασμούς και να συνδεθεί βαθιά με τους ήρωές της. Αντίθετα, οι ψηφιακές πλατφόρμες προσφέρουν άμεση ανταμοιβή, ασταμάτητη εναλλαγή ερεθισμάτων και περιεχόμενο προσαρμοσμένοστις προτιμήσεις κάθε χρήστη. Πώς επηρεάζει αυτό τη σχέση των παιδιών με το διάβασμα; Μπορεί ένα παιδί που μεγαλώνει με οθόνες να αγαπήσει εξίσου ένα βιβλίο;

Σε αυτό το επεισόδιο συζητάμε με τον Αντώνη Μυλωνάκη για το μέλλον της φιλαναγνωσίας, τον ρόλο της οικογένειας και του σχολείου στην καλλιέργεια της αγάπης για το βιβλίοκαι το αν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν πραγματική απειλή ή μια νέα ευκαιρία να έρθουν τα παιδιά πιο κοντά στον γραπτό λόγο. Γιατί ίσως το ζητούμενο δεν είναι να διαλέξουμε μεταξύ του TikTok και του βιβλίου αλλά να ανακαλύψουμε πώς η τεχνολογία μπορεί να γίνει αφορμή ώστε τα παιδιά να ανοίξουν, τελικά, την πρώτη σελίδα ενός βιβλίου.

Ποιος είπε ότπάρχουν μέρες που ανοίγουμε το ψυγείο χωρίς να πεινάμε πραγματικά. Άλλες φορές αναζητούμε κάτι γλυκό μετά από μια δύσκολη συνάντηση στη δουλειά, παραγγέλνουμε πίτσα όταν νιώθουμε μοναξιά ή τσιμπολογάμε ασταμάτητα μπροστά στην τηλεόραση, σχεδόν μηχανικά. Είναι άραγε πείνα ή μήπως προσπαθούμε να χορτάσουμε κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το στομάχι μας;

Το λεγόμενο «συναισθηματικό φαγητό» είναι η τάση να χρησιμοποιούμε το φαγητό ως τρόπο διαχείρισης των συναισθημάτων μας και όχι ως απάντηση στη βιολογική πείνα. Το άγχος, η στενοχώρια, η μοναξιά, η ανία, ακόμη και η χαρά ή η ανάγκη για επιβράβευση μπορούν να μας οδηγήσουν στην κουζίνα. Μια σοκολάτα ή ένα σακουλάκι πατατάκια μοιάζουν να προσφέρουν ανακούφιση. Όμως η ανακούφιση αυτή είναι συνήθως προσωρινή και συχνά ακολουθείται από ενοχές ή απογοήτευση.

Βέβαια, δεν είναι κάθε γλυκό ή βραδινό σνακ που τρώμε αυθόρμητα ένδειξη συναισθηματικής υπερφαγίας. Πολλές φορές τρώμε από συνήθεια, επειδή έτσι μάθαμε, επειδή έχουμε συνδέσει το φαγητό με την παρέα, τη γιορτή ή την ξεκούραση· άλλες φορές απλώς επειδή το φαγητό βρίσκεται μπροστά μας. Τελικά, τρώμε για να χορτάσουμε το σώμα μας ή για να παρηγορήσουμε τα συναισθήματά μας;

Πώς ξεχωρίζουμε, λοιπόν, τη βιολογική πείνα από τη συναισθηματική; Γιατί ο εγκέφαλός μας αναζητά συγκεκριμένες τροφές όταν πιεζόμαστε; Και πώς μπορούμε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της παρηγοριάς που προσφέρει το φαγητό μόνο για λίγα λεπτά; Για όλα αυτά, αλλά και για τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αποκτήσουμε μια πιο υγιή σχέση με το φαγητό, συζητάμε σήμερα με την κλινική διατροφολόγο Κωνσταντίνα Κεραμύδα.ι το φαγητό διώχνει το άγχος;