Μπορεί ένα παιδί που μεγαλώνει μπροστά σε οθόνες να αγαπήσει τον γραπτό λόγο; Ο συγγραφέας Αντώνης Μυλωνάκης μιλά για τη φιλαναγνωσία, την τεχνολογία και τον ρόλο των γονιών και του σχολείου.

Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία, η εικόνα και η ψυχαγωγία χωρούν σε ένα βίντεο λίγων δευτερολέπτων. Ένα swipe αρκεί για να αλλάξει το θέμα, το πρόσωπο, η ιστορία. Μέσα σε αυτήν τη νέα πραγματικότητα, πολλοί γονείς και εκπαιδευτικοίαναρωτιούνται: έχει χάσει το βιβλίο τη μάχη με το TikTok; Ή μήπως το ερώτημα τίθεται λάθος και δεν πρόκειται για δύο αντίπαλους κόσμους αλλά για δύο διαφορετικούς τρόπουςαφήγησης και μάθησης;

Η ανάγνωση απαιτεί χρόνο, συγκέντρωση και φαντασία. Ζητά από τον αναγνώστη να δημιουργήσει ο ίδιος εικόνες, να ακολουθήσει μια ιστορία χωρίς συνεχείς περισπασμούς και να συνδεθεί βαθιά με τους ήρωές της. Αντίθετα, οι ψηφιακές πλατφόρμες προσφέρουν άμεση ανταμοιβή, ασταμάτητη εναλλαγή ερεθισμάτων και περιεχόμενο προσαρμοσμένοστις προτιμήσεις κάθε χρήστη. Πώς επηρεάζει αυτό τη σχέση των παιδιών με το διάβασμα; Μπορεί ένα παιδί που μεγαλώνει με οθόνες να αγαπήσει εξίσου ένα βιβλίο;

Σε αυτό το επεισόδιο συζητάμε με τον Αντώνη Μυλωνάκη για το μέλλον της φιλαναγνωσίας, τον ρόλο της οικογένειας και του σχολείου στην καλλιέργεια της αγάπης για το βιβλίοκαι το αν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν πραγματική απειλή ή μια νέα ευκαιρία να έρθουν τα παιδιά πιο κοντά στον γραπτό λόγο. Γιατί ίσως το ζητούμενο δεν είναι να διαλέξουμε μεταξύ του TikTok και του βιβλίου αλλά να ανακαλύψουμε πώς η τεχνολογία μπορεί να γίνει αφορμή ώστε τα παιδιά να ανοίξουν, τελικά, την πρώτη σελίδα ενός βιβλίου.

Ποιος είπε ότπάρχουν μέρες που ανοίγουμε το ψυγείο χωρίς να πεινάμε πραγματικά. Άλλες φορές αναζητούμε κάτι γλυκό μετά από μια δύσκολη συνάντηση στη δουλειά, παραγγέλνουμε πίτσα όταν νιώθουμε μοναξιά ή τσιμπολογάμε ασταμάτητα μπροστά στην τηλεόραση, σχεδόν μηχανικά. Είναι άραγε πείνα ή μήπως προσπαθούμε να χορτάσουμε κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το στομάχι μας;

Το λεγόμενο «συναισθηματικό φαγητό» είναι η τάση να χρησιμοποιούμε το φαγητό ως τρόπο διαχείρισης των συναισθημάτων μας και όχι ως απάντηση στη βιολογική πείνα. Το άγχος, η στενοχώρια, η μοναξιά, η ανία, ακόμη και η χαρά ή η ανάγκη για επιβράβευση μπορούν να μας οδηγήσουν στην κουζίνα. Μια σοκολάτα ή ένα σακουλάκι πατατάκια μοιάζουν να προσφέρουν ανακούφιση. Όμως η ανακούφιση αυτή είναι συνήθως προσωρινή και συχνά ακολουθείται από ενοχές ή απογοήτευση.

Βέβαια, δεν είναι κάθε γλυκό ή βραδινό σνακ που τρώμε αυθόρμητα ένδειξη συναισθηματικής υπερφαγίας. Πολλές φορές τρώμε από συνήθεια, επειδή έτσι μάθαμε, επειδή έχουμε συνδέσει το φαγητό με την παρέα, τη γιορτή ή την ξεκούραση· άλλες φορές απλώς επειδή το φαγητό βρίσκεται μπροστά μας. Τελικά, τρώμε για να χορτάσουμε το σώμα μας ή για να παρηγορήσουμε τα συναισθήματά μας;

Πώς ξεχωρίζουμε, λοιπόν, τη βιολογική πείνα από τη συναισθηματική; Γιατί ο εγκέφαλός μας αναζητά συγκεκριμένες τροφές όταν πιεζόμαστε; Και πώς μπορούμε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της παρηγοριάς που προσφέρει το φαγητό μόνο για λίγα λεπτά; Για όλα αυτά, αλλά και για τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αποκτήσουμε μια πιο υγιή σχέση με το φαγητό, συζητάμε σήμερα με την κλινική διατροφολόγο Κωνσταντίνα Κεραμύδα.ι το φαγητό διώχνει το άγχος;

Η ευκολία της οθόνης έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας, αλλά με ποιο κόστος; Με τον ψυχοθεραπευτή Μάνο Χατζημανωλά συζητάμε για όσα μας μαθαίνει η επιστήμη για τη σχέση του κινητού με την προσοχή, τον ύπνο και τις σχέσεις μας.

Ζούμε με το κινητό στο χέρι. Κοιμόμαστε δίπλα του, το ανοίγουμε πριν καλά καλά ξυπνήσουμε και το συμβουλευόμαστε αμέτρητες φορές μέσα στη μέρα. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου την προσοχή τους διεκδικούν διαρκώς αλγόριθμοι, ειδοποιήσεις καιατελείωτα βίντεο λίγων δευτερολέπτων. Τι κάνει όμως όλο αυτό στον εγκέφαλο, στη συγκέντρωση, στον ύπνο και στις σχέσεις μας; Και πώς μπορεί μια οικογένεια να ξαναβρεί χώρο για ησυχία, ουσιαστική επικοινωνία και παρουσία χωρίς να δαιμονοποιήσει την τεχνολογία;

Όλο και περισσότεροι ειδικοί μιλούν για μια «οικονομία της προσοχής», όπου κάθε εφαρμογή ανταγωνίζεται για λίγα ακόμη δευτερόλεπτα από τον χρόνο μας. Πρόκειται για εθισμό ή για μια πιο ύπουλη, καθημερινή «απαγωγή» της προσοχής; Τι συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν περνάμε ώρες παρακολουθώντας ασταμάτητα σύντομα βίντεο και λαμβάνοντας συνεχείς ειδοποιήσεις; Γιατί γίνεται τόσο δύσκολο να συγκεντρωθούμε σε ένα βιβλίο, σε μια συζήτηση ή ακόμη και στις ίδιες μας τις σκέψεις;

Την ίδια στιγμή, οι γονείς βρίσκονται μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα: πώς βάζουν όρια όταν και οι ίδιοι δυσκολεύονται να αποχωριστούν την οθόνη; Ποια είναι τα σημάδια που δείχνουν ότι η χρήση του κινητού αρχίζει να επηρεάζει την ψυχική υγεία ενός παιδιού ή ενός εφήβου; Και ποιες μικρές, ρεαλιστικές αλλαγές μπορούν να κάνουν τη διαφορά στην καθημερινότητα μιας οικογένειας;

Σε αυτό το επεισόδιο αναζητούμε μαζί με τον ψυχοθεραπευτή Μάνο Χατζημανωλά πρακτικές απαντήσεις, επιστημονικά δεδομένα και πρακτικές λύσεις για να μάθουμε πώς μπορούμε να χρησιμοποιούμε εμείς την τεχνολογία και όχι εκείνη εμάς.

Μπορούν λίγες σελίδες να γίνουν η αφορμήγια μια ουσιαστική αλλαγή; Συζητάμε με τη Δανάη Δεληγεώργη για την επιστημονική βάση των εγχειριδίων αυτοβοήθειας.

Τα βιβλία αυτοβοήθειας συγκαταλέγονται εδώ καιδεκαετίες στις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες παγκοσμίως. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελούν και μία από τις πιο παρεξηγημένες ίσως κατηγορίες βιβλίων.

Και όχι άδικα. Κατά καιρούς έχουν κυκλοφορήσει θεωρίες, «συνταγές» ευτυχίας, εύκολες υποσχέσεις και διάφορες new age προσεγγίσεις που συχνά καλλιεργούσαν την εντύπωση ότι αρκεί να σκέφτεσαι θετικά ή να θέλεις κάτι αρκετά για να αλλάξει η ζωή σου. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι συνήθως πολύ πιο σύνθετη και απαιτεί χρόνο,προσπάθεια και ουσιαστική κατανόηση του εαυτού.

Έτσι, πολλοί άνθρωποι αντιμετώπιζαν με δυσπιστία ολόκληρη την κατηγορία της αυτοβοήθειας, όμωςτα τελευταία χρόνια βλέπουμε να εμφανίζονται εκδοτικές προσπάθειες που βασίζονται στην επιστημονική γνώση και την κλινική εμπειρία, επιχειρώντας να προσεγγίσουν την προσωπική ανάπτυξη με μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Δεν υπόσχονται θαυματουργές λύσεις, αλλά προσφέρουνεργαλεία, ερωτήματα και νέους τρόπους να δούμε τον εαυτό μας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: μπορεί τελικά έναβιβλίο να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας; Κάνει τη διαφορά το να υπάρχει πίσω από αυτό ένας άνθρωπος της επιστήμης;

Σήμερα συζητάμε με τη Δανάη Δεληγεώργη, ψυχοπαιδαγωγό με εξειδίκευση στην υποστήριξη νευροαποκλινόντων ανθρώπων και διδάσκουσα στο Τμήμα Παιδαγωγικής Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Αφορμή για τη συζήτησή μας είναι το βιβλίο της «Πάνω, Κάτω, Μπροστά, Πίσω». Μπορεί, λοιπόν, ένα βιβλίο να μας αλλάξει πραγματικάή λειτουργεί κυρίως ως η αφορμή για να ξεκινήσει μια ουσιαστική διαδικασία αλλαγής, αυτογνωσίας και προσωπικής εξέλιξης;

Ο Ευριπίδης Μαντούδης, γυναικολόγος αναπαραγωγής, μαιευτήρας και επιστημονικά υπεύθυνος της Μονάδας Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής και Τράπεζας Κρυοσυντήρησης Γέννημα IVF, εξηγεί γιατί η γονιμότητα δεν περιμένει και καταρρίπτει τον μύθο ότι έχουμε πάντα περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μας απ’ όσο νομίζουμε.

Μπορεί μια γυναίκα να νιώθει υγιής, δραστήρια και γεμάτη ενέργεια στα 40 της, αλλά να ισχύει το ίδιο και για τη γονιμότητά της; Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», η Μερόπη Κοκκίνη συζητά με τον γυναικολόγο αναπαραγωγής και μαιευτήρα Ευριπίδη Μαντούδη για έναν από τους πιο διαδεδομένους μύθους γύρω από τη γυναικεία γονιμότητα: ότι έχουμε πάντα περισσότερο χρόνο απ’ όσο πραγματικά διαθέτουμε.

Η συζήτηση επικεντρώνεται στο πώς η ηλικία επηρεάζει τη γονιμότητα, γιατί το αναπαραγωγικό σύστημα ακολουθεί το δικό του βιολογικό ρολόι και πόσο συχνά οι γυναίκες υποτιμούν τη σημασία της έγκαιρης ενημέρωσης. Ο δρ. Μαντούδης εξηγεί τι μπορεί να μας δείξει η εξέταση AMH για το ωοθηκικό απόθεμα, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην ποσότητα και την ποιότητα των ωαρίων και ποιοι παράγοντες του τρόπου ζωής επηρεάζουν πραγματικά τη γονιμότητα.

Παράλληλα, αναλύεται ο ρόλος της κατάψυξης ωαρίων ως μια επιλογή που μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία και περισσότερες δυνατότητες για το μέλλον, χωρίς να αποτελεί ούτε πανάκεια ούτε λύση πανικού. Μια συζήτηση βασισμένη στην επιστήμη, που βοηθά τις γυναίκες να κατανοήσουν καλύτερα τις επιλογές τους και να πάρουν αποφάσεις με γνώση, έγκαιρα και χωρίς μύθους.

Η εκπομπή μεταδίδεται με την ευγενική χορηγία της Merck AE.

Οι απόψεις και οι συστάσεις που εκφράστηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της συνέντευξης, αντιπροσωπεύουν τις ανεξάρτητες και προσωπικές απόψεις του ομιλητή  Επαγγελματία Υγείας (ΕΥ) και δεν υποδηλώνουν έγκριση ή σύσταση από το μέσο ή/και τη χορηγό εταιρεία. 

Ο ΕΥ δεν έχει λάβει από το μέσο  ή/και  τη χορηγό εταιρεία αμοιβή ή οποιουδήποτε είδους αντάλλαγμα για τη συμμετοχή του στην εκπομπή.

O Μηνάς Μαστρομηνάς, μαιευτήρας – γυναικολόγος και ειδικός υποβοηθούμενης αναπαραγωγής στο ΥΓΕΙΑ IVF Εμβρυογένεσις, μιλά για την ηλικία, τη γονιμότητα και την κατάψυξη ωαρίων ως μια συνειδητή στρατηγική ζωής.

Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», η Μερόπη Κοκκίνη συζητά με τον Δρ. Μηνά Μαστρομηνά, μαιευτήρα - γυναικολόγο και ειδικό υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, για ένα θέμα που απασχολεί όλο και περισσότερες γυναίκες: την κατάψυξη ωαρίων. Όχι ως μια λύση πανικού απέναντι στο βιολογικό ρολόι, αλλά ως ένα εργαλείο πρόληψης που μπορεί να προσφέρει περισσότερες επιλογές για το μέλλον.

Η συζήτηση εξετάζει πώς η γονιμότητα ακολουθεί τη δική της βιολογική πορεία, ανεξάρτητα από τις προσωπικές, επαγγελματικές ή συναισθηματικές συνθήκες της ζωής μιας γυναίκας. Ο Δρ. Μαστρομηνάς εξηγεί πότε η κατάψυξη ωαρίων μπορεί να αποτελέσει μια συνειδητή στρατηγική ζωής, ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να εξεταστεί ως επιλογή και γιατί η έγκαιρη ενημέρωση παίζει καθοριστικό ρόλο.

Παράλληλα, καταρρίπτονται διαδεδομένοι μύθοι γύρω από τη διαδικασία, όπως ότι οι ορμόνες είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικές, ότι η κατάψυξη ωαρίων εξαντλεί τα αποθέματα των ωοθηκών ή ότι αυξάνει τον κίνδυνο πρόωρης εμμηνόπαυσης.

Συζητούνται επίσης οι πραγματικές πιθανότητες που προσφέρουν τα κατεψυγμένα ωάρια, αλλά και τα όρια της μεθόδου.

Μια ουσιαστική κουβέντα για τη γονιμότητα, τον χρόνο και τη σημασία της γνώσης, που βοηθά τις γυναίκες να παίρνουν αποφάσεις με περισσότερη αυτονομία, ρεαλισμό και προοπτική για το μέλλον.

Η εκπομπή μεταδίδεται με την ευγενική χορηγία της Merck AE.

Οι απόψεις και οι συστάσεις που εκφράστηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της συνέντευξης, αντιπροσωπεύουν τις ανεξάρτητες και προσωπικές απόψεις του ομιλητή  Επαγγελματία Υγείας (ΕΥ) και δεν υποδηλώνουν έγκριση ή σύσταση από το μέσο ή/και τη χορηγό εταιρεία. 

Ο ΕΥ δεν έχει λάβει από το μέσο  ή/και  τη χορηγό εταιρεία αμοιβή ή οποιουδήποτε είδους αντάλλαγμα για τη συμμετοχή του στην εκπομπή.

Η μητρότητα υμνείται όσο λίγοι ρόλοι στη ζωή μιας γυναίκας. Ταυτόχρονα, όμως, κρίνεται όσο κανένας άλλος. Μια συζήτηση χωρίς φίλτρα με τη σωματική ψυχοθεραπεύτρια Μαριτίνα Συμβουλίδη για την πραγματική της πλευρά της μητρότητας.

Μια γυναίκα γίνεται μητέρα και από τη μια στιγμή στην άλλη σχεδόν βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα αόρατο, αλλά πανταχού παρόν βλέμμα αξιολόγησης. Κρίνεται για το πόσο παρούσα είναι, πόσο υπομονετική, πόσο τρυφερή, πόσο διαθέσιμη. Για το αν εργάζεται πολύ ή λίγο, αν αφιερώνει αρκετό χρόνο στα παιδιά της, αν βάζει όρια ή αν είναι υπερβολικά προστατευτική. Η μητρότητα μοιάζει συχνά να συνοδεύεται από μια ατελείωτη λίστα προσδοκιών, στις οποίες καμία γυναίκα δεν μπορεί να ανταποκριθεί πλήρως.

Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ψυχή και Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη συνομιλεί με τη σωματική ψυχοθεραπεύτρια Μαριτίνα Συμβουλίδη για το κοινωνικό βάρος της μητρότητας και για την επίμονη ιδέα της «τέλειας μαμάς» που εξακολουθεί να διαμορφώνει τις ζωές των γυναικών. Πότε γεννήθηκε αυτή η εικόνα της μητέρας που οφείλει να θυσιάζεται διαρκώς; Πώς συνδέεται με τις πατριαρχικές αντιλήψεις για τον ρόλο των φύλων; Και γιατί, ακόμη και σήμερα, η κοινωνία δείχνει πολύ μεγαλύτερη επιείκεια στα λάθη και στις αδυναμίες ενός πατέρα απ’ μιας μητέρας;

Μια συζήτηση για τους μύθους που περιβάλλουν τη μητρότητα, για τις αόρατες απαιτήσεις που εξακολουθούν να βαραίνουν τις γυναίκες και για την ανάγκη να δημιουργήσουμε έναν κόσμο όπου οι μητέρες δεν θα κρίνονται με βάση την τελειότητα αλλά θα γίνονται αποδεκτές ως αυτό που είναι: άνθρωποι. Άνθρωποι που αγαπούν, φροντίζουν, κουράζονται, θυμώνουν, αμφιβάλλουν και έχουν δικαίωμα να υπάρχουν και πέρα από τον ρόλο της μητέρας.

Μητρότητα δεν είναι μόνο αγκαλιές, χαμόγελα, «το πιο όμορφο ταξίδι της ζωή σου». Είναι αϋπνία, άγχος, τύψεις,μοναξιά, μια νέα και δύσκολη σχέση με τον εαυτό σου. Η παιδίατρος καισυγγραφέας Γιώτα Γαργάλα σε μια ειλικρινή κουβέντα γι’ αυτά που κανείς δεν γνωρίζει προτού γίνει γονιός.

Γεννιέται κανείς γονιός ή γίνεται στην πορεία, αφού το παιδί του έχει ήδη γεννηθεί; Και τι συμβαίνει όταν στην πραγματικότητα η γονεϊκότητα δεν έχει σχέση με την ονειρική εικόνα που μας πλασάρει η κοινωνία;

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη ανοίγει χωρίς ωραιοποιήσεις τη συζήτηση γύρω από τη μητρότητα, μαζί με την παιδίατρο και συγγραφέα Γιώτα Γαργάλα. Μιλούν για την εξάντληση, την επιλόχεια θλίψη, τις ενοχές, τις αλλαγές στη σχέση του ζευγαριού, την αγωνία της ευθύνης αλλά και τη βαθιά μεταμόρφωση που φέρνει ένα παιδί στη ζωή ενός ανθρώπου από την πρώτη στιγμή, μετά τη γέννα, μέχρι την εφηβεία.

Μια συζήτηση γεμάτη προσωπικές εξομολογήσεις, χιούμορ, φόβους και αλήθειες που σπάνια λέγονται δυνατά: μπορείμια γυναίκα να αγαπά το παιδί της και ταυτόχρονα να νοσταλγεί τη ζωή της πριν από αυτό; Υπάρχει «σωστός» τρόπος να είσαι μητέρα; Τελικά, είναι ποτέ κανείς πραγματικά έτοιμος να γίνει γονιός;

Η παιδοψυχίατρος Άννα Μαρία Φύτρου μιλά για τησιωπηλή ψυχολογική κρίση της εφηβείας, τα σημάδια που συχνά αγνοούνται και το ερώτημα που φοβούνται περισσότερο όλοι οι γονείς: πότε μια κραυγή σημαίνεικίνδυνο;

Η εφηβεία ήταν πάντα μια δύσκολη διαδρομή. Σήμερα όμως μοιάζει να κουβαλά ένα επιπλέον βάρος. Περισσότερο άγχος, περισσότερη μοναξιά, περισσότερη σύγκριση, περισσότερη σιωπή. Πίσω από τις κλειστές πόρτες των παιδικών δωματίων μπορεί να καραδοκεί ένας κίνδυνος που οι γονείς δεν βλέπουν: η κατάθλιψη, ο αυτοτραυματισμός, η αίσθηση αποσύνδεσης, η απόγνωση.

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη και η παιδοψυχίατρος Άννα Μαρία Φύτρου ανοίγουν μία από τις πιο δύσκολες αλλά και πιο αναγκαίες συζητήσεις: γιατί όλο και περισσότεροι έφηβοι φτάνουν να σκέφτονται να βάλουν τέλος στη ζωή τους;

Ποια είναι τα πραγματικά red flags; Πότε η φράση «θέλω να εξαφανιστώ» δεν είναι απλώς θυμός ή υπερβολή; Τι πρέπει να κάνει ένας γονιός όταν το παιδί του μιλήσει για αυτοκτονία; Πόσο επηρεάζουν τα social media, η συνεχής σύγκριση, το cyberbullying, η πίεση της επίδοσης και η αγωνία για το μέλλον;

Η συζήτηση φωτίζει ακόμη τον ρόλο της κατάθλιψης, της σιωπηλής ψυχικής κατάρρευσης, των αυτοτραυματισμών αλλά και τα λάθη που συχνά κάνουμε ως ενήλικες όταν ακούμε ένα παιδί να ζητά βοήθεια.

Ένα επεισόδιο για τη σκοτεινή πλευρά της εφηβείας. Για όσα δεν λέγονται. Για τα σημάδια που χάνονται. Και για τον λόγο που, πολλές φορές, η πιο σωτήρια φράση είναι απλώς: «Σε ακούω. Είμαι εδώ».

Ο ενδοκρινολόγος Ερωτόκριτος Ερωτοκρίτου καταρρίπτει τους μύθους γύρω από την κορτιζόλη, τον θυρεοειδή, τον μεταβολισμό, την εμμηνόπαυση και τις ορμονικές αλλαγές που επηρεάζουν σώμα και ψυχολογία.

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη συναντά τον ενδοκρινολόγο Ερωτόκριτο Ερωτοκρίτου και μαζί ανοίγουν μια μεγάλη συζήτηση γύρω από την κορτιζόλη, την ορμόνη που τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σχεδόν σε εμμονή στο σύμπαν του wellness. Είναι πράγματι υπεύθυνη για την αύξηση βάρους, τη δυσλειτουργία του μεταβολισμού, την αϋπνία και την εξάντληση ή τελικά κυνηγάμε έναν «ένοχο» χωρίς να κατανοούμε πραγματικά τον ρόλο του;

Ο γιατρός εξηγεί τι είναι η κορτιζόλη, πότε ανεβαίνει φυσιολογικά, πότε υπάρχει πραγματικό παθολογικό πρόβλημα και γιατί οι περισσότερες μετρήσεις της δεν λένε τελικά αυτό που νομίζουμε. Παράλληλα, συζητούν για το χρόνιο στρες, τον σύγχρονο τρόπο ζωής και το πώς επηρεάζει τον οργανισμό, χωρίς όμως να δαιμονοποιούν αυτή την ορμόνη που είναι απαραίτητη για την ίδια τη ζωή.

Η κουβέντα επεκτείνεται στον θυρεοειδή, στον μεταβολισμό, στα αυτοάνοσα αλλά και στις μεγάλες ορμονικές αλλαγές που βιώνουν οι γυναίκες κατά την εμμηνόπαυση. Πότε χρειάζεται πραγματικά η συμβουλή ενδοκρινολόγου; Τι συμβαίνει με την οστεοπενία και την οστεοπόρωση; Και γιατί το να ανταλλάζουμε πληροφορίες μεταξύ μας χωρίς να ρωτάμε τον ειδικό μπορεί να οδηγήσει σε λάθος αποφάσεις γύρω από ορμόνες, συμπληρώματα διατροφής και θεραπείες;