Vize başvurusu için bir elçilikte geçen birkaç saat…
Soğukta bekleyen insanlar, sessiz rekabet, eksiksiz olma telaşı ve asık yüzlü görevliler.

Bu bölümde basit bir sorunun peşine düşüyorum:
Ne oldu da ciddiyeti somurtkanlıkla, statüyü mesafeyle eşleştirmeye başladık?

Gülümsemek gerçekten otoriteyi zayıflatır mı, yoksa biz mi böyle inanmak istiyoruz?