Sevgilim sabahın erkenini seviyor,

Ben geceyi ve esmerliğini onun,

O dorukları seviyor, korkuyor bundan

Ben rüzgârla buluşan tepeyi, tuhaflığı,

Ona bir yeşil gülümsüyor,

Ben, hayatı delice sevdiysem nasıl,

Diyorum, seni de öyle.

O kendi boşluğunda oyalanan günlerde

Canı sıkılan bir çocuk gibi uyuyor,

Ben göğe bakıyorum geceden,

Kendi çukurunu bulmuş deniz gibiyim diyorum yanında,

O sabahları eğilip öpüyor denizi.

Çıplağın çıplağımda, 

Rüzgârın dağımda olsun,

Esmerliğin gecemde, 

Öyle kal.

“Bulutlara bak, gidiyorlar, hızla” diyorsun,

Sabahları eğilip yüzüme öpüşün geçiyor bir, bir duruyor aklım.

Su ve rüzgâr, dağ ve doruk, sonsuz hepsi,

Oysa, camdaki sardunya gibi üşür bana biçtiğin ömür, 

Ölüm geliyor aklıma bir bir, 

Çıplağın çıplağımda.

Rüzgârın dağımda olsun, esmerliğin gecemde

Öyle kal sana sonsuz sarıldığımda.