Alnını dağ ateşiyle ısıtan,

Yüzünü kanla yıkayan dostum

Seni, uyurken dudağında gülümseyen bordo gül,

Benim kalbimi harmanlayan isyan olsun

Başını omzuma yasla,

Göğsümde taşıyayım seni,

Gövdem, gövdene can olsun

Söyle bana, ey ölümün açıklayıcı pervanesi

Hangi yavru tek başına yiğittir?

Hangi yangın, bir başına söndürülür?

Kalbi, kalbimize benzeyen dostlar, kendini bırakıyorken dünyaya

Bağırsam içimdeki dehşeti, hırsım deler mi toprağı?

Dünyanın yeni baharına çatlarken kadim güneş,

Annemin doğurgan karnıdır diye,

Sevgilimin sütlenecek göğsüdür diye,

Dostumun üretken gülüdür diye, sana bağlandım...Sana sarıldım

Beni umutsuz koyma,

Tarihle avutma beni,

Sana yangınla, suyla, ateşle

Ölümle, yaprakla, şiirle sınanmışım

Ey yaşarken kanayan acı,

Şimşekli gök, tufan, kan fırtınası

Uçurum kıyısında hızla büyüyen ot

Beni tarihle avutma

Umutsuz koyma beni

Köpürür mü hayatı besleyen su?

Senin böyle diri bir akarsu gibi kıvrılan, gövdendir

Çünkü elbette bir su, kendi akacağı toprağın sertliğini bilir

Ve suyun gövdesiyle yırtılınca toprak, artık ırmak mı ne denir

İşte devrim, ona benzer bir akışın hızına denir

Yarın ne olur bilirim ben

Bahar gelir, otlar büyür

Ölüm de yapraklanır

Bir dağ bulur, uzun uzun bakarım

Bir çam ağacı gölgesi, güzel kokular veren bir damla güneş görünce

Dana da gülümseyeceğim yarın :)

Şimdi, senin uzanıp yattığın otlarda,

Yarın, yeni bir yeşillik büyüyecek