Hayallerim,

Karanlıkta göz kırpıştıran Ateş böcekleridir.

Dikkat çekmeyen Sesleri, 

Mırıldanır bu gelişigüzel çizgilerde.

Zihnin uykulu karanlık mağaraları içinde,

Rüyalar, Günün kervanından dökülen parçalarla,

Yuvalarını yaparlar.

Bahar, geleceğin meyveleri için değil

Fakat bir anın kaprisi için

Çiçeklerin petallerini saçar.

Neşe kımıltısız yerin zincirinden kurtulmuş

Sayısız yapraklara doğru Koşar 

ve dans eder Bir gün için havada.

Hiçbir önem taşımayan kelimelerim

Zamanın dalgaları üstünde hafifçe dans edebilirler,

Mana ile ağırlaştıkları zaman, dibe çökerler.

Zihnin derinliklerinde güveler İnce kanatlarını büyütürler;

Ve veda ederek uçuşurlar, Gün batımı göğünde.

Kelebek ayları değil, fakat anları sayar

ve yeter zamana sahiptir.

Benim düşüncelerim, kıvılcımlar gibi, 

kanatlanmış Sürprizler üzerinde Tek bir gülüş taşıyarak giderler,

Ağaç sevgi ile bakar kendi güzel gölgesine

Buna rağmen onu hiçbir vakit kucaklayamaz.

İzin ver, güneş ışığı gibi, sevgim seni sarsın

Ve yine de aydınlık özgürlüğü versin sana.

Hatırlamanı istemek için armağanlarım çok küçüktür;

Ve bunun için

Onları sen hatırlamalısın.

Zihnim, düşüncelerinin akışında

Birdenbire yanan bir ışık gibi çalışmaya başlar,

Asla tekrarlanmayan, bir küçük ırmak gibi.

Her ne kadar o

Dünyayı Kollarında tutuyorsa da,

Gök, Sonsuzluğa kadar Uzaktadır.

Uzakta olan O,

Işık tarafından alınıp götürüldüğünde daha da yakınlaştı.