Avopolis Podcasts

Ακόμα και αν μας πήρε σχεδόν μια πενταετία, η συνάντηση με τα αδέρφια Σκουρλή, τον art director Salem και τον καλλιτέχνη Constantine, που τρέχουν την Bedouin Records επιτέλους συνέβη. Υποθετικά τους κυνηγάω από το sold out βινύλιο του Eomac το 2016 και η έκπληξη μου όταν τελικά καταλάβα ότι πρόκειται για καλλιτεχνική πλατφόρμα που αντλεί μέρος της έμπνευσης από την Αθήνα, ακόμα και αν η βάση του Salem κατα καιρούς αλλάζει (από το Ντουμπάι, στο Βερολίνο μετά την Μπανγκόγκ και τώρα το Τόκιο), ήξερα ότι τα απανωτά sold out στις φροντισμένες εκδόσεις και το hype που όμως σπάνια έπαιρνε εύρος σε επίπεδο παρουσιάσεων ή συνεντεύξεων κάποια στιγμή θα τους έφερνε στην ζώνη μου. 

Το επόμενο Σάββατο 15 Μαρτίου, η Bedouin επιστρέφει για λίγο στις Αθηναϊκές ρίζες της και τα αδέρφια θα μοιραστούν την σκηνή του Temple μαζί με φίλους - συνεργάτες του label για να γιορτάσουν 10 χρόνια δράσεων και περιεχομένου υψηλής αισθητικής.

Για κάποια χρόνια, το να τους συγχρονίσει κάποιος στην ίδια πόλη, πόσο μάλλον να τους βάλει να μοιραστούν τις σκέψεις τους στο ίδιο μικρόφωνο, φαινόταν κομμάτι δύσκολο, αλλά αυτό είναι το 20ο special INCOMING επεισόδιο και από κοινούς φίλους, είχα εκφράσει στο παρελθόν την εκτίμηση μου στο έργο τους. Απλά ανατρέξτε στο bandcamp της ετικέτας. Ψάξτε -αν τα καταφέρετε- για μη sold out εκδόσεις, τσεκάρετε την ζήτηση των δίσκων τους στο discogs, αντλείστε έμπνευση από το δημιουργικό κομμάτι και την σύνεχεια του σε επίπεδο artwork και ρόστερ (Tsuzing, Hieroglyphic Being, John Heckle, Ekman, Merzbow και πόσοι άλλοι) και πατώντας play ετοιμάστειτε για ένα ταξίδι πολύ πιο μακριά από το συμβατικό και το συνηθισμένο.

Πρώτα ο Salem σαν οραματιστής και από δίπλα ο Κωνσταντίνος σαν καλλιτέχνης, τα αδέρφια Σκουρλή, έμαθαν να σκέφτονται και να δρουν έξω από το κουτί, πράγμα που σημαίνει ότι σε αυτή την ευκαιρία που έχει η Αθήνα να γιορτάσει μαζί τους, δέκα χρόνια “κοφτερών και ριζοσπαστικών ήχων” καλό είναι να μην κοιμηθεί. Η κουβέντα μας διήρκεσε τυπικά κοντά στα 50 λεπτά και είναι πηγή έμπνευσης για όσους νέους καλλιτέχνες αντιλαμβάνονται την τέχνη και την έκφραση σαν έναν μοναχικό δρόμο που πρέπει να χαράξουν μόνοι τους, ανεπηρέαστοι από trends, στερεότυπα και την μουσική βιομηχανία όπως την βιώνουμε μέσα από τα media. Η Bedouin που ξεκίνησε από ένα στούντιο στο Λονδίνο προσεγγίζοντας τα όρια του αντισυμβατικούήχου, παρομοιάζεται πλέον με ένα κάστρο με άπειρα δωμάτια και αντίστοιχες ηχητικές κατευθύνσεις που μπορείς πότε να χάσεις τον εαυτό σου και πότε να βρεις την έμπνευση για να συνεχίσεις το δημιουργικό σου μονοπάτι. Φρέσκοι από τις πολύ ενδιαφέρουσες πρόσφατες κυκλοφορίες τους (o Constantine με την Dawn Eternal live ηχογράφηση στην Στέγη και ο Salem με το Gh0st του Fatalism) στο ευρύτερο ambient, drone ή πειραματικό πεδίο, οι θέσεις τους για την πορεία του label στο χρόνο, την δημιουργική διαδικασία, τις καταβολές τους αλλά και την φάση στην οποία βρίσκεται το εγχώριο underground αυτή την εποχή, αποτελούν μέσω αυτού του podcast, ένα από τα σπάνια ντοκουμέντα για τον τρόπο που σκέφτεται η "βάση" της επιδραστικής ετικέτας Bedouin. 

Τέταρτο μέρος για τις Σημειώσεις στο Οπισθόφυλλο για τα MyPodcasts του Avopolis.gr, εκεί που ο Άγγελος Κυρούσης και οι καλεσμένοι του, επιχειρούν να εστιάσουν και να αναζητήσουν τα ψιλά γράμματα του παρελθοντικού, σύγχρονου και μελλοντικού μουσικού μας γίγνεσθαι. 

Από τον Nat Hentoff και τα οπισθόφυλλα της Atlantic, τον Ira Gitler, τον Harboro Horace της Kent, τους μουσικούς, τους παραγωγούς και τους εταιρειάρχες, πάντοτε οι σημειώσεις στα βινυλιακά οπισθόφυλλα, είτε ως κείμενα είτε ως εικόνες, έδιναν οπτικές και πληροφορίες, σαφείς, συμπληρωματικές και ουσιώδεις, για τους δίσκους που τις φιλοξενούσαν.

Στο τέταρτο μέρος της σειράς, φιλοξενούμενος ο Άρης Δόριζας, παραγωγός και κινηματογραφιστής.

Μιλάμε για το επερχόμενο ντοκιμαντέρ του με τον τίτλο «Πίσω από τη Μαρκίζα», το οποίο θα αποτελεί και την ταινία λήξης του 26ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. 

Όπως έχετε καταλάβει συζητούμε για το Γιάννη Σπανό. 

Η συνέχεια στις τέταρτες Σημειώσεις στο Οπισθόφυλλο.

Η Εύη Χουρσανίδη και ο Άγγελος Κλειτσίκας από την συντακτική ομάδα του avopolis.gr συζητούν για τα ονόματα, τις στιγμές, τα live, τις κυκλοφορίες και τις τάσεις που ξεχωρίζουν κάθε μήνα στην εγχώρια εναλλακτική σκηνή.

Με τον Ζώη Χαλκιόπουλο έχουμε συχνά την κουβέντα του “δεν βαρέθηκες να ανοίγεις promos και να ψάχνεις νέα μουσική;” και να που στο επεισόδιο 019 του Incoming η απάντηση είναι πιο ξεκάθαρη από ποτέ. Στο πικάπ στοβιλίζει η dub αύρα του New in Town από το πρότζεκτ Rave At Your Fictional Borders του Dave De Rose. To βινύλιο το παρέδωσε ο ίδιος ένα μεσημέρι Παρασκευής που έφτασε στο home studio του mypodcasts.gr για να μιλήσουμε για τους Electric Jalaba και το άκρως ενδιαφέρον live που ετοιμάζουν μαζί με την Vagabond Loves You αυτό το Σάββατο 2 Μαρτίου στο Πλύφα. 

Για παραπάνω από μία ώρα, ο Dave De Rose, "μισός Ιταλό και μισός Άγγλο" όπως δηλώνει με σπαστά ελληνικά, είναι στα μάτια μου πολλά περισσότερα από τον ντράμμερ των ριζοσπαστικών Jalaba. Δηλώνει μόνιμος κάτοικος Αθηνών εδώ και λίγα χρόνια και δεν δείχνει να έχει παζαρέψει ποτέ το όραμα του για την εμπειρική γνώση όχι μόνο της μουσικής αλλά και της ζωής. "Αν άλλωστε δεν είμαστε εδώ για τις εμπειρίες τότε τι νόημα έχει”, είχε απαντήσει χαρακτηριστικά στον θείο του και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως στην εποχή του doom scrolling και της απόλυτης διάσπασης προσοχής, έχω απέναντι μου έναν τύπου που έχει στηρίξει την μουσική και την κοσμοθεωρία του γύρω από την διαδικασία της μύησης. Για να τριπάρεις με του Jalaba πρέπει πρώτα να μπούν οι ίδιοι in the zone, αλλά αν τους δώσεις αυτό το ένα λεπτό που τους έδωσα και εγώ την πρώτη φορά που έπεσα πάνω στο Lagnawia μέχρι το τέλος του θα έχεις ψάξει τουλάχιστον το πρόσφατο album “El Hal / The Feeling” στην Strut και από εκεί ο όρος gnawa music θα σε οδηγήσει σε ένα ακόμη πιο υπερβατικό μονοπάτι. 

Στην εποχή που όλα στροβιλίζουν με ταχύτητα που δεν μπορείς καν να ξεχωρίσεις τι κρατάς και τι αφήνεις, ο Dave De Rose είναι αυτή η πολυμήχανη μουσική προσωπικότητα που βιώνει τον διαλογισμό μέσα από τα πιο πειραματικά μουσικά μονοπάτια και που αυτό το Σάββατο έχει την ευκαιρία να δειγματίσει και στην Αθήνα τον ιδιαίτερο afro ήχο του μοναδικού συγκροτήματος που απλά αποκαλεί “the band". Μιας μπάντας, που έχει απαντήσει προ πολλού στο What Is Fusion ερώτημα και που αβίαστα είδε την εκδοχή της στα Μαροκινά παραδοσιακά grooves με αρκετό από το Τζαμαϊκανό dub να δισκογραφούνται και να κυκλοφορούν για λογαριασμό της Strut ακολουθώντας την ροή των ασταμάτητων live shows και χτίζοντας δεσμούς που θα τους ενώνουν για πάντα.  

"Η μουσική μας έχει σκοπό να προσφέρει στον κόσμο μια πρωτόγνωρη εμπειρία, ίσως από αυτές που δεν ξέρουμε καν ότι τις έχουμε ανάγκη. Kανείς δεν διαλογίζεται για μόλις ένα λεπτό σωστά; Και κατα συνέπεια όποιος θέλει να έχει μια πραγματική άποψη για το τι είναι ζωή πρέπει να ξέρει ότι αυτό που συμβαίνει στα social media δεν είναι η πραγματική ζωή.Αν σε αυτό τον τρόπο σκέψης δώσεις τον άλλο μια αληθινή -μουσική έστω- εμπειρία, τότε είναι να σαν να του προσφέρεις μέρος μια εμπειρία ζωής που δεν ήξερε καν ότι την είχε ανάγκη”. 

Και αυτό είναι η ουσία, από τις σκέψεις ενός τύπου που έχει ταξιδέψει αρκετά μέσω της μουσικής και δεν σταματά να πειραματίζεται κυνηγώντας την καινοτομία, προσφέροντας συνάμα σε όσους κυνηγούν την εμπειρία, νέα, mindblowing μουσική, τόσο μέσω των Electric Jalaba όσο και μέσω των προσωπικών του projects. 

Αν λοιπόν σε μία τυχαία Παρασκευή ανακάλυψες περισσότερα βαθιά και οργανικά grooves απόσα νόμιζες ότι μπορούσες να αντέξεις, τότε ελπίζεις ότι αυτό το παιχνίδι δεν θα το βαρεθείς ποτέ. 

- Εσύ τα είδες;

-Επειδή έχω την διαστροφή να βλέπω τις μικρές κατηγορίες, ναι, τα είδα στην αρχή. Tα άλλα τα mainstream που συζητάτε με την Τατιάνα δεν τα είδα real time, μόνο αποσπάσματα την επόμενη μέρα.

-Και δηλαδή αν κάποιος τα είδε μόνο από τα X /twitter αποσπάσματα δεν μπορεί να εκφέρει άποψη;

-Όχι.

-Όχι, μπορεί.

Σχεδόν 30 απολαυστικά λεπτά για τα φετινά Grammys με μπόλικες σημειώσεις και ολίγη mainstream αύρα από Jay Z, Taylor Swift, Tracy Chapman, Miley Cirus και άλλα μεγάλα ονόματα της μουσικής βιομηχανίας που βράχηκαν έξω από την Crypto.com arena του Λος Άντζελες.

Τρίτο μέρος για τις Σημειώσεις στο Οπισθόφυλλο για τα MyPodcasts του Avopolis.gr, εκεί που ο Άγγελος Κυρούσης και οι καλεσμένοι του, επιχειρούν να εστιάσουν και να αναζητήσουν τα ψιλά γράμματα του παρελθοντικού, σύγχρονου και μελλοντικού μουσικού μας γίγνεσθαι. 

Από τον Nat Hentoff και τα οπισθόφυλλα της Atlantic, τον Ira Gitler, τον Harboro Horace της Kent, τους μουσικούς, τους παραγωγούς και τους εταιρειάρχες, πάντοτε οι σημειώσεις στα βινυλιακά οπισθόφυλλα, είτε ως κείμενα είτε ως εικόνες, έδιναν οπτικές και πληροφορίες, σαφείς, συμπληρωματικές και ουσιώδεις, για τους δίσκους που τις φιλοξενούσαν.

Στο τρίτο μέρος της σειράς, φιλοξενούμενος ο Αλέξανδρος Δανδουλάκης, μουσικός, καθηγητής μουσικής και αρχισυντάκτης της εκπομπής Musikology της Ερτ3.

Η συνέχεια στις τρίτες Σημειώσεις στο Οπισθόφυλλο. 

Η Εύη Χουρσανίδη και ο Άγγελος Κλειτσίκας από την συντακτική ομάδα του avopolis.gr συζητούν για τα ονόματα, τις στιγμές, τα live, τις κυκλοφορίες και τις τάσεις που ξεχωρίζουν κάθε μήνα στην εγχώρια εναλλακτική σκηνή.

Οκ, έχουν γραφτεί πολλά και η γνωστή κυρία δεν έχει τραγουδήσει ακόμα, αλλά πόσο μπορεί να συνδέεται το τέλος εποχής του Pitchfork με το όποιο πιθανό τέλος εποχής της μουσικογραφίας και μουσικοκριτικής όπως την ξέραμε;

Κανένας εκ των δύο avopolis.gr συντακτών δεν διατίνεται ότι είναι ειδικός να μιλήσει για αυτό και επ ουδενί δεν ενδιαφέρεται να σηκώσει το βάρος του τι σημαίνει όλο το γραφικό "End of An Era" που έδωσε τροφή για σχόλια από άλλους "πιο ειδικούς" στην σφαίρα του ίντερνετς, οπότε από το σημείο των απλών αναγνωστών και μουσικόφιλων που μέχρι κάποιο σημείο μεγάλωσαν με τις κριτικές και την κουλτούρα του σαν "μικρό" έστω σημείο αναφοράς, θεωρήσαμε ότι αυτό το podcast - κουβέντα έχει νόημα να παραδωθεί στην δημόσια σφαίρα. Επιτέλους, να μια φορά που η ρήση "Μην κρίνεις για να μην κριθείς" αποκτά νόημα.

Όχι όλες, μα αρκετές από τις υποσχέσεις που ανανεώνει αλλά δεν εκπληρώνει ένας επαγγελματίας Dj της Αθήνας στην αρχή κάθε νέας χρονιάς.

Θα μπορούσε να έχει τον τίτλο και ο πιο αληθινός Ζώης Χαλκιόπουλος που έχετε ακούσει ποτε, όταν η κουβέντα έρχεται στο djing, την εστίαση και εχμ, τα φυστίκια.

Yeap. Είναι όσο καλό και ζουμερό φαντάζεστε. Από τις διαίτες που ξεκινούν αλλά δεν ολοκληρώνονται μέχρι την συνταξιοδότηση από το djing την ανασφάλεια του να πάρει κανείς ένα break από την πιο drained δουλειά του πλανήτη και το ετήσιο "ζύγισμα" για το πότε είναι η σωστή στιγμή να κάνει ένας dj το "δίκο του" μαγαζί.

We got it, come & get it.

Το συναυλιακό backstage και η ροκ σκηνή της χώρας ξέρει τον Βασίλη Σαρακινό όχι μόνο με το μικρό του αλλά και με τα παραπάνω από ένα παρατσούκλια του. Δίκαια αν με ρωτάτε, είναι από τους μετρημένους στα δάχτυλα Έλληνες που επίσημα δηλώνει "Roadie" ή "Φροντιστής Σκηνής" σαν επάγγελμα και έμαθε την τέχνη του να επιβιώνει στις περιοδείες και να ταξιδεύει τον κόσμο μέσω της "μουσικούλας" στο πλευρό των Planet Of Zeus. Αν το αναλύσεις λίγο περισσότερο, ο Nacho Billo είναι ένα από τα σπάνια εξαγώγιμα προϊόντα - υπηρεσίες πολιτισμού αυτής της χώρας, εξού και δεν περνάει πολύ καιρό στην Ελλάδα τελευταία ενώ συνάμα έχει ένα πιο φρέσκο παρατσούκλι που ίσως διαφεύγει από τα παρεάκια της πόλης. Για να μάθετε πως συνήθιζε να καταπίνει χιλιόμετρα στην Ευρώπη και τώρα κουρδίζει κιθάρες μερικών από τους μουσικούς του ήρωες πρέπει να ακούσετε το podcast με τον "Vasilis Bouzouki", που όχι μόνο έχει acess στο side stage των Monster Magnet, των Suicidal Angels ή των Exodus αλλά ουσιαστικά "ζει" από τις περιοδείες του.

-Τι είναι Roadie μπαμπά;

-Ο Roadie σε μια συναυλία κάνει ότι ο Βασίλης και μάλλον το κάνει αρκετά καλά ώστε να φοράει βερμούδα στις 8 του Γενάρη.