Ávvir

Ránnjá mielas ii leat vuoiggalaš eallin. Son gáđašta go sihke Morten ja Firkkal-reaŋgá geahčestallaba eambbo eará nieiddaid go sutnje. 

Oktii bođii iđit fas. Morten moriha Kirste suffás. Son lea jođán doamihit ruoktot fas. Muhto, boares muittut boktet fas ođđa háluid.

Morten ja konjáhkka ii leat buorre seaguhus. Ijatihkku čavge buđetseahkain guossái. 

Ávvira juovlaráidu

Dat ii leat juohke beaivvi ahte dán gilis lea konsearta. Dohko leat measta buohkat vuolgime, vaikko eai buohkat muital ahte leat dohko, eai ge buohkat oba arvva ge jur rabas gillárii ge vuolgit. 

Firkkal-reaŋga lea gávdnan vuogas barggu olbmásis Mortenii: – Dát bargu lea dego sivdniduvvon dutnje, itgo oainne mii čuožžu aviissas: modealla galgá nagodit čohkkát dahje veallát muhtun diimmuid. In dieđe ovttage gii dasa lea nu buorre go don!

Kirste lea dagahan veaháš moivvi ránnjádállui. Ieš lea olggobealde váccašeamen go oaidná ránnjááhku spoahkkaleame tuvragirjji beavdái: – Gal dás leat duođaštusat, juohke beaivvi dieinna háippe rivgooahpaheddjiin doppe vázzán!

Kirste «oaidná» feara maid ránnjááhku gohpus ja dat dagaha ihán moivvi go ránnjááhkku gas olle ruoktot isidis lusa. Muhto, Kirste jurddašallá ahte soađis ja ráhkisvuođas lea buot lohpi. 

Dál go Kirste lea fas okto, de geahččala Firkkal-reaŋga «buđehtalaš» sániiguin vuoitit Kirstte váimmu. Ná mo son dat ges manná? 

Sogŋostallamiin ii mannan nu mo Kirste lei jurddašan. Su viellja gii ii láve nu olu jietnadit gal lea maid hárbman dál.  Muhto, gal Kirste fuobmá gii dat lea bilidan visot. Na mannji dieđusge lea guržohan gielistemiin visot.