آیینه‌ی اوهام – اجرای خصوصی در نوا 
آواز: محمدرضا شجریان سه‌تار: پرویز مشکاتیان نی: محمد موسوی 
این آلبوم غیررسمی از اجراهای خصوصی منتشرنشدۀ زنده‌یادان محمدرضا شجریان و پرویز مشکاتیان، شامل ساز و آوازی مفصل است در دستگاه نوا، بر روی غزل حافظ با مطلع «عکس روی تو چو در آینۀ جام افتاد/ عارف از خندۀ می در طمع خام افتاد». مرحوم مشکاتیان در این محفل سه‌تار نواخته و نیِ محمد موسوی با ساز او هم‌نواز شده است. در خاتمۀ این اجرا، که سعی شده ضبط آن تا حدی پالایش صوتی شود، قطعات و تصانیفی ضربی نیز می‌شنویم.
عکس روی تو چو در آینه‌ی جام افتادعارف از خنده‌ی مِی در طمعِ خام افتادحُسنِ روی تو به یک جلوه که در آینه کرداین‌همه نقش در آیینه‌ی اوهام افتاداین‌همه عکس مِی و نقش مخالف که نمودیک فروغِ رخ ساقی‌ست که در جام افتادغیرت عشق زبانِ همه خاصان ببریدکز کجا سِرّ غمش در دهن عام افتادهر دمش با منِ دل‌سوخته لطفی دگر استاین گدا بین، که چه شایسته‌ی اِنعام افتادزیر شمشیرِ غمش رقص‌کنان باید رفتکان که شد کشته‌ی او نیک سرانجام افتاددر خم زلف تو آویخت دل از چاه زنخآه! کز چاه برون آمد و در دام افتادآن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینیکار ما با رُخ ساقی و لب جام افتادمن زِ مسجد به خرابات نه خود افتادماینم از عهد اَزَل حاصل فرجام افتادچه‌ کند کز پی دوران نرود، چون پرگار؟هرکه در دایره‌ی گردش ایّام افتادصوفیان جمله حریف‌اند و نظرباز؛ ولیزین میان حافظِ دل‌سوخته بدنام افتاد
گر به تو افتدم نظر چهره به چهره رو بروشرح دهم غم تو را نکته به نکته مو به مواز پی ديدن رخت همچو صبا فتاده امخانه به خانه در به در کوُچه به کوچه کو به کوميرود از فراق تو خون دل از دو ديده‌امدجله به دجله يم به يم چشمه به چشمه جو به جو
یارا تو کجا و ما کجاییمتو یار که‌ای و ما توراییمچون من شده‌ام به کوی تو مستوی را نتوان گرفت و در دستماییم و نوای بینواییبسم لله اگر حریف مایی
ما را همه شب نمی‌برد خوابای خفته روزگار دریابدر بادیه تشنگان بمردندوز حله به کوفه می‌رود آب