Bu bölümde Aynı Yıldızın Altında’nın bize fısıldadıklarını konuşuyoruz.

Hayatın adil olmak zorunda olmadığını ama yine de yaşanmaya değer anlarla dolu olduğunu… Kısa bir ömrün bile birine “sonsuzluk” hissini verebileceğini. Hazel ve Gus üzerinden, sevgiyi ertelememeyi, acının içinden geçerken bile gülmenin mümkün olduğunu ve bazen iz bırakmanın büyük şeyler yapmaktan değil, birinin hayatına dokunmaktan geçtiğini hatırlıyoruz.

Bu bölüm; kaybetme korkusuna rağmen sevmeyi seçenlere, “az zaman”ın aslında ne kadar çok şey anlatabildiğini düşünenlere ve aynı yıldızın altında birbirini bulan kalplere…