یک بازیگر تجربه یک انسان دیگر را برای ما بازی می‌کند. او می‌خواهد فاصله بین ما و دیگران را از میان بردارد. ما استقبال می‌کنیم زیرا امکان آن را نداریم که همه انسان‌ها و شرایطشان را ملاحظه کنیم. وقتی بازیگر روی صحنه می‌رود، از خودش بیرون می‌آید و دیگری می‌شود. وقتی همان بازیگر مهاجرت می‌کند، از جایی که به او تعلق دارد، با همه خوبی‌ها و بدی‌هایش دور می‌شود که با دیگرانی باشد که با او بیگانه‌اند. آرش دبستانی این بار در گفت‌وگو با دو بازیگر، دو تجربه متفاوت از مهاجرت را با ما در میان می‌گذارد. این پادکست را می‌شنوید: