Denizin önünde yalnız adam

Bekler durur akşamı, bekler durur sabahı.

Orda çocuklar oynuyor, 

Ama bu adam isterdi ki, bu adam

Onun da bir çocuğu olsun ve seyretsin onları oynarken.

Bu ıslak kumsalda

Dağlara ve taşlara takılarak sürünür güneş.

Çıkar dışarı adam bulanık güneşte, yürür deniz boyunca. 

Vurup kıyıya artık yatışmayan köpüklere bakmaz bile…

Bu saatte, ılıklığında yatağın,

Uykudadır hâlâ çocuklar.

Geceleyin sonra, dağılıp gidince deniz yıldızlar altındaki koca boşluk dinlenir.

Kızıllaşmış evlerde çocukların

Başları düşer uykudan, bazısı da ağlar.

Beklemekten yorgun adam yıldızlara kaldırır gözlerini, 

Ama onlar duymazlar ki

Kimse dinlemiyor onu...