Bir varmış, bir yokmuş. Küçücük kulübesinde tek başına yaşayan küçücük bir ninecik varmış. Bir gün kulübesinin önünü süpürürken yerde bir bakla tanesi bulmuş. Almış eline baklacığı, düşünmüş ne yapayım diye. Satsam olmaz pişirsem karnım doymaz. En iyisi ben bu baklacığı ekeyim. Baklalar olunca onları toplar, yemek yaparım diye düşünmüş. Baklacığı güzelce toprağa ekmiş. Can suyunu vermeyi de unutmamış. Birkaç gün sonra baklacık başını toprağın üzerine uzatmış. Yalnız baklacık öyle hızlı büyüyormuş ki bir hafta sonra boyu kulübenin boyunu geçmiş...