se mol ‚Aaaah‘, jo, un nu de Tung wieder rut. Oh ha, allns entzünnd. Tscha, wat

schall ick seggen, se hebbt sick düchti een opsackt.“ Sowat heuert düsse Doog

wohrschienli mennig een vun sien Dokter.

hoopt man je doch, dat de Medizinmann dütmol wat patot hett, mit dat so’n

dammelige Verköhlung gauer wechgeiht.

nää – he seggt jedet Mol datsülbige: „Ick schriev se mol ’n beten wat op, dat

nehmt se morns un obends, denn blievt se scheun in’t Bett un veel drinken is wichti

– an leevsten Tee...“ Jo, un denn wurr een dat bald weller beter gohn.

Dumme bi so’n Krankheit is je, dat se nie to‘n richtigen Oogenblick kümmt. Na

jo, den würkli richtigen Momang to’n krank warrn gifft dat je so un so ni,

overs anschiend weet de Viren un Bakterien ganz genau, wann se een an düllsten

argern künnt.

Bispill erwischt dat je gern mol, wenn ick jüst ’n poor Doog frie moken will.

twee Doog eher de erste friee Dag dor is, fangt dat in Hals to kribbeln an. Een

Dag vörher ward een denn al so’n beten schwummeri un denn, an sien ersten

frieen Dag sitt man mit ’n dicken Hals bi ’n Dokter un heuert sick an, wat man

even jedet Mol to heuern kriegt.

ick mi överleggt, dat man de Viren un Bakterien doch irgendwie uttricksen könen

mutt: Man dörft eenfach ni doran dinken, dat man frie moken will. Dat Beste is

wohrschienli, dat man dor ook mit keeneen över snackt. Veellicht noch jüst mit

sien Fruu, overs denn blots bi Licht ut ünner de Bettdeek.

mok ick dat nu ook: Liekers ick mi een opsackt heff, weil ick je mol friemoken

wull, doh ick eenfach so, as wenn ick gor ni frie moken wull. Nu sitt ick an

schrieevdisch, as wenn gor nix los weer. Ganz normol’n Arbeidsalldag. Un wat

schall ick seggen: Mi geiht dat nu al beter.

wenn de dorsten Bakterien un Krom jüst ni no mi henkieken doht, denn griep ick

mi mien Kuffer un fohr gau ’n poor Doog wech.

Ju je ook mol versööken. Un ween‘t ni klappen schull, wünsch ick Jüm liekers ’n

goode Beterung...

düssen Sinn