Intrygująca historia spotkania Jezusa z samarytanką przy studni kończy się dialogiem i uczniami, którzy nie wydają się szczególnie zainteresowani tym, co się właśnie stało. Jezus w ciekawy sposób skłania ich do uwagi, a następnie odsłania swoje serce. Czy skorzystasz z zaproszenia i zapragniesz tego, czego pragnął Mistrz?

W Psalmie 145 król Dawid zachwyca się Bogiem Władcą opisując wiele Jego przymiotów. On znał Boga nie tylko ze słyszenia, ale osobiście. Stąd jego zachwyt. Poczucie wdzięczności i uwielbienia Boga jest zawsze związane z tym jak Go postrzegamy i na ile Go znamy.

Wierność jest cechą Boga, którą wielokrotnie przywołujemy w naszych świadectwach, kazaniach i pieśniach. Z tego powodu, ważne jest aby przyjrzeć się temu wobec kogo ona się objawia i jak Bóg działa w swojej wierności wobec ludzi, którzy nie są Mu posłuszni.

Dziś chcemy rzucić wyzwanie TREŚCI naszych modlitw. Będziemy starali się podać przynajmniej trzy powody dla których nasze modlitwy nie mogą jedynie skupiać się na NAS samych i naszych potrzebach. Pan Jezus przez swoją ofiarę darował każdemu wierzącemu miejsce przed Bożym tronem. Nasz Ojciec w Niebie czeka na twoją modlitwę. Pytanie które chcemy sobie zadać jest następujące – o co będziesz prosił?

Lubimy pogawędki w czasie których dzielimy się historiami z naszego życia. Wspominanie różnych przygód, doświadczeń potrafi pomóc nam odnaleźć dziś nadzieję. Tym właśnie jest opowieść Boga zapisana w Biblii. Zobaczmy jak to działo w oparciu o psalm 124 i 125.

Dalszy ciąg rozważań o modlitwie. Przyglądając się naszej chrześcijańskiej podróży przez życie odkrywamy modlitwę jako jej niezbędny element, sprowadzający Bożą pomoc. Czy jednak modlitwa może być NIESKUTECZNA? Niestety może. Dziś zajmujemy się czystością sumienia i postawą wiary w modlitwie. Zapraszamy do szkoły modlitwy.

Jesteśmy pielgrzymami. Jesteśmy w drodze. Byliśmy w Raju, zostaliśmy wygnani z powodu nieposłuszeństwa a teraz jesteśmy w drodze do Domu Ojca. Będąc świadomi mocy grzechu i Bożego obfitego miłosierdzia nasze życie powinno być przesiąknięte wołaniem do Boga, modlitwą. Jak grzech obrzydza nam modlitwę a jak Bóg zachęca do niej?

Dzieje Apostolskie wyraźnie pokazują jak ważne dla pierwszych chrześcijan było to co stało się trzeciego dnia po ukrzyżowaniu. To historyczne zdarzenie powinno zmienić sposób w jaki patrzymy w przyszłość. Gdybyśmy chcieli odczytać, to czego Bóg dokonał przez zmartwychwstanie jako PRZESŁANIE od Niego? Jakie byłoby ZNACZENIE tego przesłania?

Dlaczego mam opowiadać innym o Jezusie? Co daje mi opowiadanie innym o Jezusie? Z jakim mindset'em opowiadać innym o Jezusie?

Czasami dziecko patrząc rodzicowi prosto w oczy jest w stanie mówić do niego z całą bezczelnością i ignorancją. Jak to znosi rodzic? Czasami (a może nie czasami) sami zachowujemy się tak wobec Boga. Jak wiele i jak bardzo jest w stanie Bóg znosić taką postawę? Czy On staje się wobec nas obojętny, obrażony, wrogi?