Często zastanawiamy się, co jest sednem chrześcijaństwa. Wskazujemy na właściwe postępowanie lub religijne praktyki. Jednak Piotr w swoim kazaniu pokazuje, że sednem wiary Kościoła jest zmartwychwstały Jezus, ustanowiony przez Boga jako Pan i Władca.

Bóg zawsze chciał przebywać ze Swoim ludem. Grzech zawsze był przeszkodą, ale Bóg w Swej miłości i sprawiedliwości pokonuje grzech na krzyżu i zsyła Ducha Świętego, który zamieszkuje w człowieku. Bóg jest nie do zatrzymania.

Gdy w sądzie zapada ważny wyrok, największą wagę mają słowa naocznych świadków. Podobnie jest z chrześcijaństwem – jego fundamentem nie są przypuszczenia, ale świadectwo ludzi, którzy widzieli zmartwychwstałego Jezusa. W Dziejach Apostolskich 1:12–26 zobaczymy, jak uczniowie w modlitwie szukają Bożego prowadzenia, aby uzupełnić grono Dwunastu i zachować mocne, wiarygodne świadectwo o tym, że Jezus naprawdę żyje.

Chrześcijańskie życie nie jest statyczne. Paweł modli się, abyśmy wzrastali w poznawaniu Boga, chodzeniu z Bogiem oraz w dziękczynieniu Bogu, starając się żyć w sposób godny Pana.

Wraz z przyjściem Jezusa Króla Królestwo Boże wkroczyło w tę rzeczywistość, a Jego powrót do nieba nie oznaczał końca. Jezus przez czterdzieści dni dawał dowody swojego zmartwychwstania i nauczał o Królestwie, które ma być kontynuowane w mocy Ducha.

Jezus w trakcie swojej misji spotykał się z różnymi ludźmi. Wśród nich był ktoś wyjątkowy, kto jak nikt inny zrozumiał, kim jest wobec Syna Bożego.

Czy opowiadanie sprzed 3000 lat — o Dawidzie i Goliacie — może nam, współczesnym, rzucić nieco światła na to zagadnienie? I co mają z tym wspólnego owce?

Jako chrześcijanie jesteśmy przyzwyczajeni do nabożeństw, śpiewu i modlitw. A co, jeśli Bóg nie przyzwyczaił się do nich? Na co zwraca nam szczególną uwagę?

Bycie innym czasami dodaje nam wartości i wyróżnia, a czasami spycha na margines i izoluje. Bóg jest INNY — co to znaczy dla Jego ludu?

Paweł, pisząc do Filipian, ma na uwadze głębokie podziały, jakich doświadczają jako wspólnota. Jako drogę uzdrowienia wskazuje na naśladowanie Chrystusa w Jego uniżeniu i poświęceniu okazanym ludziom.