Duch Święty - moc, czy osoba? Bóg, czy stworzenie? Zaczął działać od Pięćdziesiątnicy, czy działa wciąż od stworzenia świata, a może i wcześniej? Pierwsze kazanie z serii Duch Święty.

Zapraszam do odbycia wspólnie pewnej podroży. Zaczniemy od uświadomienia sobie naszej słabości i potrzeby chronienia siebie. Nie zatrzymamy się tam jednak, bo nasz Dobry Bóg, powołał nas do wzięcia (pomimo słabości) odpowiedzialności za nasz fragment duchowej linii frontu. Przewodnikiem nam w tej podróży będzie 6 rozdział listu Apostoła Pawła do Efezjan.

Raduj się, módl się i dziękuj. Co je łączy? Jak bardzo wpływają na codzienne życie i jak możemy je praktykować?

Jako Polacy mamy duże tendencję do dostrzegania niedoskonałości i do krytykowania innych, szczególnie przywódców, ludzi biorących za coś odpowiedzialność. Jak rozumienie Boga i Kościoła wpływa na taką postawę?

Jedni uważają, że nie istniał. Inni, że był, nauczał i wskazywał jak żyć, i umarł. Dla niektórych jest szaleńcem, dla innych Synem Bożym. A Ty co myślisz?

Myśląc o okolicznościach naszego życia, wartościujemy je według pewnych kryteriów. Ciekawe byłoby spojrzeć na nie poprzez "Boże okulary". Księga Micheasza właśnie to nam oferuje - Bożą perspektywę. Przyjrzyjmy się naszemu życiu patrząc na nie Jego oczyma.

Chrześcijanie w Indiach są zewsząd uciskani, zakłopotani oraz powaleni. Jak my, zwykli chrześcijanie w Polsce, możemy im pomóc? Czy jest możliwe, by pomimo tragicznej sytuacji nasze Siostry i nasi Bracia w Indiach nie byli pognębieni i zakłopotani? Czy możemy sprawi sprawić, by nie czuli się opuszczeni i pokonani?

Tak wiele sytuacji nas zaskakuje. Tsunami, trzęsienie ziemi, ulewne deszcze, epidemie. Czy można się na nie przygotować, aby uniknąć katastrofy? A co z nadchodzącą największą katastrofą?

Biblia - fascynująca księga. Drogowskaz wieczności. Mapa Bożych myśli. Źródło życia. Po to właśnie przyszedł Jezus. Abyśmy mieli Boże Słowo.

W jaki sposób nasze wyobrażenie Bożego planu dla Ziemi, człowieka wpływa na nasze codzienne życie? Czy przynosi cierpienie, smutek, czy tchnie nadzieją?