Barış Çemberi

“Dünyadaki ruhlar kadar Allah’a giden yol vardır.” diye başlar Bab Aziz filmi. Yollar, sesler nereye gider? Kim korkar seslerin, yolların çokluğundan? Herkesin sadece kendi yoluna gelmesini isteyen diğer tüm yolları da kapar, sesleri de kısar, varlığa da zulmeder. Ama ferman padişahınsa, yollar bizimdir, sesler bizimdir, bu sebeple bizim yürümediğimiz yolları da, dinlemediğimiz seslerin de açıklığını savunmalı, varsa o sesle bir kavgamız açık açık onunla muhatap olmalıyız. Ama evvela kapatmaya itiraz, açıklığa eyvallah demeliyiz. Çünkü barış ancak apaçıklığın armağanı olabilir, apaçıklığın imkanı da açıklıktır.

Barıştan yana olmak devrimci bir tutumdur. Ursula’nın dediği gibi; devrimi yapamayız, alıp veremeyiz de, ancak devrim olabiliriz. İşte barışla olan ilişkimiz de böyledir, barış ya ruhumuzdadır ya da değildir, biz ancak barışın ta kendisi olarak yeryüzünde barış inşa edebiliriz. Barış olabilmek için de barışa dair tanımlarımızla yüzleşmeli, barıştan yana olmamıza mani olan şeyleri tespit etmeliyiz. Çünkü barış bize gelmez, biz barışa gideriz, barıştan yana olmak köklü bir eylemsellik gerektirir.

Konuşmak, canlılığın devamı, canlılık da anlaşmanın imkanıdır. Artık hakkında konuşmayı bıraktığımız şey donar, varlığımıza katılma imkanı yaşamla ilintili olmaz. Barış hakkında konuşmalıyız, çünkü barışın bu yaşama, yaşantımıza karışması ancak başka türlü bir yaşama imkanı açabilir bize. Barış hakkında konuşarak barışı diri tutma daveti bizimkisi.