Yine gelsene

Yine seveyim seni

Çizgilerini ezberlediğim o yüzüne, kimsenin dokunamayacağı hislerle dokunayım tenine hasret ellerimle

Gittiğinden beri solgun bir gökyüzü gözlerimden yansıyan insanların göz bebeklerine

Yine sen ol yansıyan gözlerimden

Yeniden göreyim göz bebeklerinde kendimi

Güldüğünde güneşi karanlıkta bırakan gülüşünü ne çok oldu görmeyeli

Gecenin karanlığını silip, dünyayı aydınlatan güneş dahi yitirir tılsımını gülen yüzünün edasında

Gül sen yine

Varsın kıskansın, doğmasın güneş

Varsın, doğmasın senden sonra

Ki gereksinim duymaz dünya gülüşünü gördükten sonra

Ne bir ışığa, ne de güneşe

“Sezer Kıvrakdal”