Tijdens de burgeroorlog in Syrië kwam in het Noordoosten een samenleving tot stand waarin de rechten van de verschillende bevolkingsgroepen (Koerden, Arabieren, Assyriërs, Yezidi) en van vrouwen gerespecteerd worden, en dat willen ze daar graag zo houden.

Na de val van Assad tekende de overheid van dit gebied op 10 maart 2025 een verdrag met de nieuwe Syrische leiders. Dat bepaalde dat de Koerden een volk in Syrië zijn, en gaf goede hoop op inspraak en het behoud van enige autonomie. Aangezien sinds het ontstaan van Syrië alle centrale regeringen de Koerden hebben verwaarloosd of benadeeld, zien zij de toekomst van het land eerder als een federatie, met een zekere mate van zelfbestuur voor alle minderheden in het land. Een paar weken later werd echter zonder enige inspraak een grondwet aangenomen en werd het land ‘Arabische Syrische Republiek’ genoemd, alsof er in het land geen niet-Arabische minderheden zijn.

Op 1 april 2025 kwam er nog een verdrag, specifiek over de districten Sheikh Maqsoud en Achrafieh in Aleppo. De laatste decennia, en zeker na de annexatie van het gebied rond Afrin door Turkije in 2018 waarbij zo’n 250.000 mensen op de vlucht sloegen, zijn daar meer en meer Koerden komen wonen. De SDF (de Koerdische strijdmacht) verliet in navolging van dit verdrag deze wijken. Er bleef wel een Koerdische burgerwacht over.

Nu werd dan geëist dat ook deze burgerwacht zou verdwijnen. De Koerdische bevolking heeft echter absoluut geen vertrouwen in wie deze rol dan zou gaan overnemen. Het ziet ernaar uit dat dit milities zijn (Amshat, Hamzat, Sultan Murad) die niet onder controle staan van het centrale regime, maar met de steun van Turkije nog steeds lelijk huishouden in Koerdisch gebied, en vorig jaar ook tegen de Alawieten en de Druzen. Zowel de VSA als Europa hebben deze milities al sterk veroordeeld, maar lijken nu weg te kijken: bij het bezoek van Ursula Von der Leyen en Antonio Costa werd over de toestand in Aleppo niet gesproken. Intussen zijn in Sheikh Maqsoud twee ziekenhuizen gebombardeerd en zijn artsen geboeid weggevoerd en geëxecuteerd.

We belden hierover met Akram Hamo, geboren in Afrin. Toen hij drie was, verhuisde het gezin om economische redenen naar Aleppo. Sinds 1996 woont hij in ons land.