Yaşamak bir an içinde

Şair oldum, baktım her şey yazılmış

Öğrendiklerimin çoğunu, dinlediklerimden

En uzun hep kendime konuştum

Yetersiz iyi niyet, kötüsüne yol açar

Çok bilen çok yanılır, az bilen daha çok

Yaşam, öldüresiye güzel değildir

Yalan ölümden daha çok yitirir yaşamı

Şairler şiirlerinde yaşamaz,

“Yalnız seni sevdim, seni yaşadım”

Çok şey var, olmakla olmamak arasında

Var, oldum,

Öyle anlar oldu ki

İnsan bir sonuç değil bence

Benim bahçem yoksuldu

Parçalar çıkarıyor kocaman romanlardan

Doğa yenilenirken, yinelenir

Sevmek noktalanmaz

Seninle ölmek varken, onunla yanlış yaşamak...

Ben her şeyi bileceğimi bilirdim de, seni unutmasını bileceğimi bilmezdim

Ahmaklığa alınyazısı demek, alınyazısına bir ahmaklık çizgisi çizmektir

Benim gücümdür bunları saran,

Yaklaşmak, yarıyı geçtikten sonra başlar

Gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu

Yitirmek korkusunu göze almak, sevmeye eşit bir davranıştır

Büyümek, en güçlü düşmesidir insanın doğadan

Kesin konuşmak için bir şeyi az bilmek yeter

Denizlerden geçerim, dosttan geçmem

Anı yazmak ya da anlatmak,

“Bellek, dökülmekte olan bir duvar resmine benzer.” (Stendhal)