“Şüphesiz Ademoğlunun kalbi, serçe kuşu gibidir, günde yedi defa döner, çevrilir durur.”

Kuş olup uçsam,

Martılar uçuyor etrafımda,

Sanki beni karşılıyorlar,

Artık gül diyorlar

Nereye dönsem, deniz orada

Serçeler ve nergisler üzerine yemin ederim,

Uyanırdım gelincikler üşüdüğünde

Kar yağarken, serçeleri seyrettim

Serçelerin neden göç etmediğini anlar mı birileri?

Birden, serçelerle indi yağmur

Çocuklar geldi birden aklıma

Sabırsızlanıyorlar büyümek için

Ama gelmeyin, burası derin!

Çöldeki bir pelikan gibiyim

Ve damda, tek başına kalmış bir serçe gibiyim

Dökülmüş su gibiyim

Ve ölüp gitmişler gibiyim

Karın kapattığı yollarda,

Bir tek pencere görünmüyor ufukta…

Yoruldum,

Yollarda, yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum

Ama ağaç, anlatabilir kendini yağmura

üşümek günündeyim,

meğer ben hep trenler çizmişim ömrüme

üşümek günündeyim,

adını başkasından öğrenen birisiyim

Kuşlar kaçmıyor benden

Kuşlar boşluk boşluk uçtukça,

Bir şey hızla duruyor

Toprak çatlar,

Her adımda çözülür bir karanlık

Gökyüzü bıçak bıçak şimşeklenir,

Görkemli bir yürüyüş başlar içimde

Dön bana ve dinle, kuşlar uçuşuyor içimde