ბევა ჩხვიმიანს თურმე ფრინველების და ცხოველების ხმები ესმოდა. სიმღერა ეძღვნება ბიმის - ლაღამიდან ლენჯერამდე გამცილებელს და უკან სახლში მიბრუნებულ მუდამ საიმედო ძაღლს.

(რა უამბო ჩიტმა ბევას)

შორიდან ვუყურებ როგორ ხვდებიან ერთმანეთს,

ცა და მთვარე თეთრი მთის პირზე.

მუხნარის თავზე დგანან წმინდა გიორგის ძაღლები,

მთვარეს შეჰყურებენ და ყმუიან.

შორიდან ვუყურებ როგორ ხვდებიან ერთმანეთს,

ცა და მთვარე თეთრი მთის პირზე.

ჴალდეს კოშკებზე გადმომგარან წმ. გიორგის ძაღლები,

ჴალდეს მგლები ერთმანეთს ძმობას ეფიცებიან.

ყვებიან ამბავს მათი ბატონის,

თავდაუზოგავი, გვერდში მდგომი კაცისას,

ღმერთებს ძლიერ რომ უყვარდათ და მათ თანმხლებად რომ უსურვებიათ.

ყველას და ყველაფრის შემწედ და დამხმარედ რომ წაუყვანიათ თავისთან.

წმ. გიორგი იყო ეს კაციო, ღმერთებს რომ ძალზედ უყვარდათ.

წმ. გიორგის, ღმერთებთან მიმავალს, გზაში მისი ყურშა დასწევია,

ძაღლს თავისი საყვარელი ბატონი, მანამდე არასდროს დაუტოვებია.

სადაც კი მის ბატონს გაუვლია, ყურშა მუდამ თან ჰხლებია.

ყველაფერში შემწედ და დამხმარედ ედგაო მხარში.

მის:

- მაგრამ ახლა ჩემო ყურშა,

ჩემთან ერთად ვერ წაგიყვან.

დარჩე უნდა ჩემო ყურშა,

ორივეს გვაქვს მოსათმენი.

ყველგან ერთად კი ვიარეთ,

მაგრამ უნდა მოვინდომოთ,

აწი უნდა მოუარო,

ჩემზე მვედრებელის თვალებს.

შორიდან ვუყურებ როგორ ხვდებიან ერთმანეთს,

ცა და მთვარე თეთრი მთის პირზე.

ჴალდეს კოშკებზე გადმომგარან წმ. გიორგის ძაღლები,

ჴალდეს მგლები ერთმანეთს ძმობას ეფიცებიან.

მის:

- მაგრამ ახლა ჩემო ყურშა,

ჩემთან ერთად ვერ წაგიყვან.

დარჩე უნდა ჩემო ყურშა,

ორივეს გვაქვს მოსათმენი.

ყველგან ერთად კი ვიარეთ,

მაგრამ უნდა მოვინდომოთ,

აწი უნდა მოუარო,

ჩემზე მვედრებელის თვალებს.

ვინც რუსის ჯარს დაგვაყენებს,

მას ხომ ცუდი ბედი ელის.

თორემ ჩვენ კი გვიხარია -

მტრის თვალების დაბნელება.

ბეუ̂ა

(მა̈ი ოხუმბუ̂ე ბეუ̂ას ნა̈პო̄ლდ)

ჯუ̂ე̄დიათე ხოსდი იმჟი ხეხუ̂ახ უშხუ̂ა̄რ,

დეც ი დოშდულდ თუ̂ეთნე თანღი პილჟი̄ნ,

ჯიჰა̈რ ჟიქა̄ნქა ლჷგხ ჯგჷრა̄̈გი ჟეღა̈რ,

დოშდულდს გუნ ხესე̄მწა̄̈ლხ ი ყუ̄ლიხ.

ჯუ̂ე̄დიათე ხოსდი იმჟი ხეხუ̂ახ უშხუ̂ა̄რ,

დეც ი დოშდულდ თუ̂ეთნე თანღი პილჟი̄ნ,

ჴალდე̄ მურყუ̂მა̈ლქა ლჷგხ ჯგჷრა̄̈გი ჟეღა̈რ,

ჴალდე̄ თხე̄რა̄̈ლ ურჰად ლიმხუბს ტუ̄ლიხ.

ამბუ̂იხ ამბა̈ვს მინე ფუსდ, ლჷჴმა̈შ ლამა̈რგ მა̄რეჟი̄ნ,

ღერთა̈ლს გუნ ჲერ ხალტე̄ნახ, გა̈ნს მეგნად როქ ახწჷხჷნხ,

ჩი̄მშა ბედჟი მემშედა̄̈ლდ ი მესე̄მწა̄̈ლდ ოთჴერნახ,

ჯგჷრა̄̈გ ლა̈სუ̂ როქ ალ მა̄რე, ღერთა̈ლს გუნ ჲერ ხალტე̄ნახ.

ჯგჷრა̄̈გ ღერთა̈ლთე ჲერ ელმა̄̈ზ, მიჩა ყურშა̈ჲ ქა̄თღუ̂ეჭა.

ჟეღ როქ მიჩა ლელატ ფუსდს, ეჩქად დე̄მჩიქ ახყუ̂ელა.

იმუ̂ა̄̈ი ჯგჷრა̄̈გს ჩუ ხოჩდა̄̈ნ, ყურშა̈ჲ ჩიგარ ხეჭმინა̄ლ.

ჩი̄მშა ბედჟი მესე̄მწა̄̈ლდ ი მემშედა̄ლდ ხენჴრინა̄ლ.

მარე ათხა მიშგუ ყურშა̈ჲ,

მიშგუ̂აცახა̈ნ დეშ ჯინჴრი̄ნე,

ლესედ ღალ ჯა̄რ ხოჩა ყურშა̈ჲ,

ჲერქჷდას გუ̂ა̄რ ჟი ლეთმი̄ნე.

ჩია̄̈გ აშხუდ გუ̂იჩდა მარე,

ათხე ჟი ლეგუ̄შე გუ̂ე̄რა,

ისგუ ლელჩე ლიხ ამუ̄ნღო,

მიშგუ მემშედა̄ლა̈ თე̄რა̈ლ.

ჯუ̂ე̄დიათე ხოსდი იმჟი ხეხუ̂ახ უშხუ̂ა̄რ,

დეც ი დოშდულდ თუ̂ეთნე თანღი პილჟი̄ნ,

ჴალდე̄ მურყუ̂მა̈ლქა ლჷგხ ჯგჷრა̄̈გი ჟეღა̈რ,

ჴალდე̄ თხე̄რა̄̈ლ ურჰად ლიმხუბს ტუ̄ლიხ.

მარე ათხა მიშგუ ყურშა̈ჲ,

მიშგუ̂აცახა̈ნ დეშ ჯინჴრი̄ნე,

ლესედ ღალ ჯა̄რ ხოჩა ყურშა̈ჲ,

ჲერქჷდას გუ̂ა̄რ ჟი ლეთმი̄ნე.

ჩია̄̈გ აშხუდ გუ̂იჩდა მარე,

ათხე ჟი ლეგუ̄შე გუ̂ე̄რა,

ისგუ ლელჩი ლიხ ამუ̄ნღო,

მიშგუ მემშედა̄ლა̈ თე̄რა̈ლ.

იერუ̂ა̄̈ი რუ̂ისლე ლაშგა̈რს ა̈ნჴდე,

ეჯას ხოლა ბედ გარ ხე̄რა.

ადო ნა̈ი აშგარ ნახია̈დ,

ამხუ̂ა̈ თე̄რა̈ლს მუბუ̂ირ ხე̄რახ.