Je bevindt je momenteel in een langwerpige ruimte; de eerste zaal van de tentoonstelling Bewogen. De tentoonstelling is opgebouwd rond drie hoofdstukken: processie, bedevaart, en privédevotie. In deze zaal wordt ingezoomd op het hoofdstuk privédevotie.

Voor je bevindt zich een liggende Christus uit een graflegging. Dit beeldhouwwerk wordt gepresenteerd op een sokkel die in een nis in de muur is ingewerkt. In een halve cirkel rond de overleden Christus verzamelen zich zes figuren. Deze groep bestaat uit twee mannen en vier heilige vrouwen, die bedrukt toekijken. Ze buigen allemaal het hoofd naar beneden en richten hun ogen op Christus, die statig op de grond ligt. Hoewel Christus zelf slechts gekleed is in een lendendoek, dragen de zes figuren rond hem zeer kleurrijke kledij.

De dames hebben een hoofddeksel op, en twee van hen houden een zalfpot vast. De meest voorname van de vrouwen is Maria, die triest naar haar zoon kijkt. Zij houdt de handen in gebedshouding.

Aan weerszijden van het Christusbeeld bevinden zich twee mannelijke figuren. Hun armen konden oorspronkelijk op en neer bewegen door middel van een houten scharniermechanisme. Zo gebruikten de gelovigen deze beeldengroep om de graflegging van Christus op een erg plastische manier te ensceneren en na te spelen.

Het beeldhouwwerk, gedateerd rond het eerste kwart van de zestiende eeuw, bevond zich oorspronkelijk in de Heilig Kruiskapel van de Leuvense Sint-Jacobskerk. Net als hier in de tentoonstelling waren de figuren opgesteld in een nis, die de graftombe van Christus in Jeruzalem moest voorstellen. Hoewel het werk zich in een publieke ruimte bevond, getuigt het toch van de erg persoonlijke en affectieve manier waarop de gelovigen met religieuze kunst omgingen. Om zo dicht mogelijk tot het lijden van Christus te komen, werd het Christusbeeld bijvoorbeeld met veel liefde op een geborduurd kussen gelegd, of een messing kroon opgezet. Zo kon men zelfs in een kerk uiting geven aan de persoonlijke devotie.