Ne idiysen

onu yansıtan amansız bir ayna şu beyaz kağıt.

Senin sesinle konuşur, senin gerçek sesinle

beğendiğinle değil;

senin eserindir, 

Yeniden ele geçirebilirsin belki- başladığın yere fırlatan bu kayıtsız nesneye tutunabilirsen 

eğer.

Bunca yer gezdin; aylar, güneşler gördün

ölülere, dirilere dokundun

ama bir hiç olacak bütün bu duydukların-sen bu boşluğa güvenmedikçe.

Yitirdiğini sandığın şeyleri bulacaksın belki orada:

gençliğin filizlenişini, yaşlılığın çöküşünü.

Hayatın sen ne verdiysen odur

bu boşluk sen ne verdiysen odur

bu beyaz kağıt.