#گلهای_رنگارنگ

برنامه شماره 500

#حمیرا

#بیژن_ترقی

#عماد_خراسانی

#جواد_معروفی

#پرویز_یاحقی

#مجید_نجاحی

#جهانگیر_ملک

#روشنک

یارب این مرغ بهشتی ز گلستان که بود

این به رخ تازه تر از لاله ز بستان که بود

از شمیم نفسش خانه عبیرآگین شد

یارب این غالیه بو شمع شبستان که بود

ای بهار نورسیده سبزه های نودمیده

ای چمن ای لاله ای گل ای غزالان رمیده

آن بهار هستی ام کو مایه سرمستی ام کو

ای نسیم ای پیک صحرا آن امید هستی ام کو

ای بهشتی مرغ گلشن آن بهشتی روی من کو

ای شما وحشی غزالان خوش نگه آهوی من کو

آن بهار هستی ام کو مایه سرمستی ام کو

نوبهاری بود و ما از میان شاخه ها

در جستجوی هم سر میکشیدیم

دشت و صحرا بود و ما همچنان پروانه ها

از دامن گل ها پر می کشیدیم

پای هر زیبا گلی در سایه هر گلبنی بنشسته بودیم

فارغ از رنج زمان دور از همه بیگانگان

تنها به هم دلبسته بودیم

با عالم دلبستگی پیوسته بودیم

دلم آشفته آن مایه ناز است هنوز

مرغ پرسوخته در پنجه باز است هنوز

جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید

دل به جان آمد و او بر سر ناز است هنوز

گرچه بیگانه ز خود گشتم و دیوانه ز عشق

یار عاشق کش و بیگانه نواز است هنوز

گرچه هر لحظه مدد میدهدم چشم پرآب

دل سودازده در سوز وگداز است هنوز

همه خفتند به غیر از من و پروانه و شمع

قصه ما دو سه دیوانه دراز است هنوز

گرچه رفتی ز دلم حسرت روی تو نرفت

در این خانه به امید تو باز است هنوز

این چه سوداست عمادا که تو در سر داری

این چه سوزیست که در پرده ساز است هنوز