bi’ törkish coffee

Aslına bakarsanız elma çayını internette görmüştüm. Kim bilir belki de bana iyi gelen budur. Ama bu bölümde bunu söylemeyi unutsam da, fikir ve zikir bir. Benden ve sizden kocaman sevgiyle. Yavaşlatılmış şükür senkronizesine hoşgeldiniz! Bolca dinlendiğim ve sizi merak ettiğim bir bölümdü. Bazı şeyler hatırlatır, bazı şeyleri ise bırakır. Ve yine bazen dururuz öylece…Çünkü şu an böyle olması gerekiyordur. İlk defa ya da uzun zaman sonra bilemiyorum.. değiştiremeyeceğim şeylere merhaba! Hem de en içten halimle.

Köklenmek.

Tüm devirlerde ve zamanlarda insanlığın aradığı ve hissettiği o şey; tekrardan sürekli bir çemberin içindeymiş gibi hissetmeye çalıştığımız o şey.

İnancın evrenselliğini ve köklenmenin o birleştirici duygusunu, içimdeki çocukla beklenmedik bir zamanda gelen Gökçe Ablamızın sözüyle keşfettim.

Çevrenizdeki insanlar ve biriktirdiğiniz benliğiniz, bu köklenmenin çağrısı olabilir. Yer ve gök arasındaki o dengeyi bulmaya çalışırken, gözyaşlarımı silerken…

Gelsin bu mesaj size en beklenmedik anda, yel iken hissettirsin. 🌬️

Bu bölümde sizlerle ayrı kaldığımız süre zarfında yeni bir formatın eski öncüllerinden, kendi benliğimle arınarak bu bölümü sentezledim.

Hayatın içinde var olurken rüzgârı kendi lehime çevirmeye çalıştım, en sessiz fırtınaları kendim yarattım. Sınırlarım ve kırılganlıklarım üzerine konuştum. İnsan olmayı hatırladım.

Değer görmek istedim ve sizinle paylaştım.

Kendi gerçekliğimden verdiğim örneklerle buradayım.

Bakalım bu bölümde sizleri neler bekliyor?

Bu bölümde, Nisan yağmurlarının berraklığı eşliğinde zihnimdeki deneyimlerin katmanlarını keşfettim. Ayrıca, yeni türettiğim bir kelime olan “acıparametre” ile sizi tanıştırmak istedim. Her ne kadar ilk bakışta acı gibi görünse de aslında bu kavram, tıpkı bir kahve gibi öğütüp tadına vardığımız deneyimlerin dalga boyunu ifade ediyor.

Eğer bu videoyu ve Youtube kanalımı takip etmek isterseniz:

bilâlin-Kıyıya Vuran Deneyimler : Hayatın Dalga Boyu

Konuşmanın başında bahsettiğim ve arka planda dinlediğim TikTok kullanıcıları:

@aberthatsmoi

@limb.guitar

Bazen hayatta yaptığımız göndermeler ya da kendi duygularımız, kırgınlıklarımız ve kendimize ait hissettiğimiz yerlerde kendimize ayna tutmakta kör olabiliriz. Ama daha yakından dinleyince, neyi isteyip istemediğini bilmemek sadece bir amatörlük değil; bazen bir farkındalık körlüğü olabilir.

Bu bölümde, sapı samandan ne kadar ayırt edebildiğimizi ve kendimiz üzerine yapılan göndermeleri ne kadar içselleştirebildiğimizi konuştum.

Bazen attığımız adımların aslında karşı tarafı değil, zamanı gelince kendimize gönderdiğimiz mektuplar olduğunu bilmek gerekiyor. Eğer mesajı yeterince doğru okursak, yol bizi oraya götürecektir.

Günlük hayatta yaşadığımız zorlu durumlar, halletmeye çalıştığımız ya da halledemediğimiz bütün durumlara ithafen birazcık kısa bir sohbet etmek istedim. Süreç ne olursa olsun, kalbin pusulan olsun. Umudun yeşersin. İsyanın kendini göstersin. Varlığın ben buradayım desin. Ve kendi dünyanda, günün sonunda.. halledemediğin ne varsa, yine de hallettik.

Yoksa sen de halledemediklerimizden misin?

“Hâlâ kendimi, geçmişimi ve içimdeki o tanımlayamadığım özlemi anlamaya çalışıyorum.

Belki de bu bölüm, hepimizin içinde bir yerde duran o parçaya dokunur.

Zor yanlarımıza da, kolay yanlarımıza da…

Uçlarda yaşadığımız tüm duyguların ötesinde, tam kalbimize.

Eksik kalan yerleri kendi hikâyenizle tamamlayacağınıza inanıyorum.

Bu bölümü kendi içinizde, kendi dilinizle dinlemeyi unutmayın.

Çünkü sen çok başka bir bensin.”

14 Şubat gibi yılın belli zamanlarında anlam yüklenen, dünya çapında kampanyalarla ve hediyelerle kutlanan bir günde; durağan bir ilham hâli ve kafası karışık bir zihinle, gecenin bir vakti sana ulaşmak istedim.

Bu bölümde sevgililer gününün en temel kelimesi olan sevgi üzerine konuşuyoruz. Kartların rehberliği, gökyüzünün dokunuşu ve sesimin eşliğiyle; zamandan ve mekândan bağımsız bir sevgi alanı açmaya niyet ediyorum.

Her zamanki gibi alışılmışın biraz dışına çıkıyoruz:

Hem sıradanlığı hem de sevginin en temel köklerini birlikte kazıyoruz.

Dinlerken biraz yavaşlamanı, biraz yumuşamanı ve belki de kendine başka bir yerden bakmanı diliyorum.

İyi dinlemeler. 🤍

Bu bölüm, diğer bölümlerden daha farklı ve üç hafta boyunca demlenmiş bir bölüm.

İçimdeki mabedimle buluşurken, oradaki çeşmede bilgelikle fısıldaştım.

Ve bu bölümde, evrensel bir gezinin ardından kendi mabedimizin çekirdeğine indik.

Size kendi fısıltılı bilgeliğimi bir tavus kuşu olarak nitelendiriyorum.

Başta bir kuştuk ama sonunda kanatlarıyla büyüleyici ve farklı renklerle dolu bir dönüşüme tanıklık ettik.

Bu bölüm de aynen böyle.

Gözümüzü kapatıyoruz, açıyoruz ve nefes alıyoruz.

Duraksıyoruz. Ve devam ediyoruz.

Aynen hayatın içinden bir yoga seansı gibi…

Ama tek fark: kendi mabedimize iniyoruz…

Hem de kutsal bir çağrı ile.

Kendi özümüze.

Bu yıl geçmişteki kendimizi unutmak yerine, geçmişin bilgeliğini yanımıza alıp yeni dünyaya bir pencere açmayı; kendimize bir şemsiye tutmayı konuştum. Hayatın gerçekliğinde yüzmekten, bazen akıntıya karşı gitmekten, bazen akıntının içinde kalmaktan, bazen de duraksamaktan… ama her şeyden önce insan olduğumuzu hatırlamaktan söz ettim.

Büyük bir nimet olan irademizi ve şükür duygumuzu kullanarak, kendimize yüklenmeden; küçük istikrarlarla, değişen rakamların ötesinde gerçekten kalıcı bir değişimin anahtarını nasıl oluşturabileceğimizi anlatmaya çalıştım.

Umarım sizler için yeterli ve güzel olur.

Ben tohumu bıraktım.

Büyüyecek fidan sizin elinizde.