Bu bölümde Işılay Embel, İrem İnceoğlu ile birlikteakademinin çatlaklarını, makbullük rejimini ve bilgi üretiminin giderek daha fazla denetim altına alınan yapısını konuşuyor. Bölüm, üniversiteyi yalnızca bir bilgi üretim yeri olarak değil, aynı zamanda hangi bilginin meşru sayılacağına karar veren bir iktidar alanı olarak ele alıyor. Finansman rejimleri, projeçağrıları ve destek mekanizmaları üzerinden şekillenen akademik alanın, “makbul” ve “makbul olmayan” ayrımını nasıl yeniden ürettiği; hangi konuların desteklenebilir, hangilerinin ise riskli bulunduğu bu konuşmanın temel eksenlerinden birini oluşturuyor. Sistem, akademisyeni yalnızca yasaklarladeğil; onu uygun, ölçülü, fon bulabilir ve çerçeveye sığan bir özne haline getirme baskısıyla da biçimlendiriyor. Bölüm, tam da bu noktada, akademide eleştirel düşüncenin hangi çatlaklarda yaşamaya devam ettiğini sorguluyor.