Dit is aflevering drie. Stefan en Dave staan weer bij de boomhut, maar de situatie is precair. Stefanie is er uiteraard weer niet. Dit keer is de reden "waspoeder". Wat dat ook moge betekenen. Intussen heeft Dave een nieuwe baan als postbezorger en rammelt zijn werk letterlijk aan zijn bagagedrager.
De boomhut zelf is er slecht aan toe: houtrot. Stefan ontdekt dat de treden drie en vier structureel gecompromitteerd zijn. Desondanks gaan ze naar boven. Voorzichtig, over de buitenrand, hopend dat de vloer het houdt terwijl ze de volgende drie platen wegen en bespreken:
Simeon ten Holt – Canto Ostinato (1982): Vier piano's die uit de pas lopen. Het weegt 186 gram en doet fysiek pijn aan Dave's hersenen. Stefan heeft een uitgebreide hypothese over de vorige eigenaar (een filosofie student met een coltrui in juli).
The XX – The XX (2009): Volgens Stefan een "vakkundig geproduceerde afwezigheid van ziel". Met 143 gram de lichtste plaat tot nu toe. Dave vindt het wel rustig, Stefan noemt het een verlaten parkeerplaats om drie uur 's nachts.
Dave’s Bagagedrager (2026): Een eigen compositie van Dave, geperst op 168 gram vinyl bij Drukkerij ’t Strijps Bultje. Een emotioneel hoogtepunt met polyritmes van fietssnelheden. Stefan is zowaar trots.
Tussendoor bellen we met Claudia van de sportschool. Ze weet alles van draai snelheden door het hoelahoepen, maar vindt dat de mannen snel uit de rottende boomhut moeten komen.
De ladder is scheef, de treden zijn rot, maar de data is verzameld.
Volg de podcast. Of niet. Laat iets weten via de opmerkingen op Spotify of via [email protected].
Stefan documenteert alles. Ook het gekraak van het hout.
