Her şey düzenli, sağlama bağlanmış, mantığa uygun, nerdeyse insancaydı. Üstlerine düşeni yapıyordu kentin tapınakları;

Athena da adaleti koruyordu; görünmese bile, hep o yönetiyordu Yargıtay'ın oturumlarını; ve yargıçlar kurulu ikiye bölündüğü zaman, hep sanıklardan yana çıkıyordu adaletin tartısı. İyi günlermiş onlar–

Şimdi inanmak bile güç; — gerçekten var mıydı böyle günler ? – yoksa sadece bir düş müydü bu? Belki de bunları sık sık hatırlamak, yağmurlu güz akşamlarında değiştiriyordur anıları.

Tarlaların sürülmesini kutladığımız zaman, Akropol'un eteklerinde, topraktaki ilk saban izine eğilen rahip şöyle dua ederdi:

"Sakın geri çevirme ateş ve su isteyeni.

Sakın yanıltayım deme senden yolunu soranı.

Sakın mezarsız koyma, can verip ölmüş kişiyi. Ve kesmeye kalkma sabana koştuğun boğayı."

Doğrusu, güzel sözler...Ama sadece söz, o gün de,  bugün de, komşusunun tarlasını yakmak içindi ateş, o tarlayı sele vermek içindi su.

Boğa ise, boynunda kırmızı kurdeleler, hırsızın kazanında kaynıyor.