بخشش خداوند مانند بخشش انسان محدود نیست بلکه بسیار وسیع است. همانگونه که مشرق از مغرب دور است بخشش خداوند نیز میان ما و گناهانمان ما فاصله می‌گذارد و ما را از گناه‌های ما دور می‌سازد. شخصی که در طلوع آفتاب عبصبانی شده و در غروب باید آرام شود چون ما فرزندان خدای نور و عدالت هستیم و باید اشعه بخشش او را از مشرق تابانیده و تا مغرب ادامه دهیم. خداوند به انسان با نگاه پدرانه می‌بخشد و می‌نگرد، پس ما مردم را از دریچه ای چشمان او ببینیم و همچون پدر آنها را ببخشیم. تا شفا در وجود و دل زخمی ما جاری شود. شخصی که می‌بخشد کینه به دل نمی گیرد. بخشش ما خداگونه باشد و در اعماق دریا دفن شود. چون بخشش آن قدر سنگین و گرانقدر می‌باشد که گناه را به اعماق می‌کشد و در آنجا دفن می‌کند. خداوند وقتی انسان را می‌بخشد برای او هیچ شرطی نمی گزارد. عیسی فقط یک شرط دارد و آن توبه و برگشت به طرف خداوند حقیقی و راستی است.