کلام خدا به روشنی تعلیم می‌دهد که مرگ؛ پایان زندگی انسان نیست. چقدر ایوب کلمه زیبا و با ایمان بیان می‌کند که من می‌دانم که ولی (خداوند) من زنده است و در ایام آخر بر زمین خواهد برخاست و بعد از آنکه این پوست من تلف شود؛ بدون جسم نیز خدا را خواهم دید. بلی؛ کتاب مقدس زندگی انسان را محدود به این دنیا نمی داند. انسان به غیر از بدن؛ دارای جنبه ای است که پس از مرگش نیز باقی می‌ماند و به ابدیت می‌پیوندد. کتاب مقدس این جبنه یا بعد ابدی انسان را روح می‌نامد. سلیمان فقط به بدینی و اندوه نمی پردازد. او ما را تشویق می‌کند که هر روز در خداوند شاد باشیم اما به خاطر داشته باشیم که ابدیت بسیار طولانی تر از عمر انسان است. پس هموطن عزیز: با این نگرش زندگی کنید که گرچه زندگی کوتاه است، می‌توانیم تا ابد با خدا زندگی کنیم. بسیار وقت‌ها می‌شنویم که مردم می‌گویند مهم نیست حالا از زندگی لذت ببر، اما هیچ کار فیزیکی اخلاقی، یا روحانی نکنید که شما را در پیری از لذت بردن از زندگی باز دارد. شخصی که بدون خدا زندگی می‌کند، در پیری فردی تندخو و تنها و ناامید می‌شود. اما زندگی که در شناخت خداوند عیسی مسیح باشد رضایت بخش خواهد بود و باعث شادی و خوشی همیشگی تان می‌شود.

زنده‌گی یک پیرو مسیح مثل یک بازی کن مسابقه است که هدفش بدست آوردن جایزه است. یک مسیحی نیروی خود را صرف مسائل جزئی و بی‌معنی نمی‌کند، برعکس آنچه در عقب است فراموش می‌‌‌کند. همان طوریکه پولس رسول همۀ افتخارات و قومیت خود را فراموش کرده بود. او به عقب نگاه نمی‌کند. او از اشتباهات و گناهان گذشتۀ خود آزاد شده است و اکنون اجازه نمی‌دهد که گناهانی که به خون مسیح شسته شده اند، بار دیگر او را اسیر سازند. به عقب نگریستن و غصۀ گذشته را خوردن کاری بیهوده است. پیرو مسیح مانند یک دونده و یا یک فوتبالیست در میدان مسابقه می‌‌‌باشد. او فقط به نقطۀ پایان مسابقه چشم دوخته است تا جایزه را بدست آورد.

دنیا کی به آخر خواهد رسید؟ روز قیامت کی خواهد آمد؟ آن دنیا چگونه خواهد بود. بهشت و جهنم چگونه جایی خواهد بود. انسان همانطور که برای عالم هستی و حیات خود آغازی قايل است؛ پایانی نیز برای آن قایل می‌باشد. او در عمق وجود خود ابدیت را احساس می‌کند. او بگونه ای احساس می‌کند که مرگ پایان موجودیت او نیست. او می‌داند که اگر زندگی انسان فقط محدود به همین جهان مادی باشد؛ همه چیز برای او پوچ و کاملا بی هدف می‌گردد. به همین دلیل است که انسان همواره چشم به آینده دوخته است و معنی و هدف زندگی و خصوصا رنجها و بی عدالتی‌ها را در آنجا جستجو می‌کند در آنسوی مرزهای این زندگی مادی. طبعی است که افراد حساس و اندک رنج دچار جگرخونی زیادتری می‌شوند. حتی دادن خبر فوت به چنین افرادی بسیار مشکل است. اقوامی در کشور ما افغانستان وجود دارند که شیون و زاری آنها برای از دست رفتگان شان بسیار شدید می‌باشد. در برخی کشورهای سوگواری و عزاداری جزیی از فرهنگ آن کشور بوده و خواه ناخوا این تفکر در خانواده‌ها نیز تاثیر نامطلوب خود را می‌گزارد. نباید ما روح افسرده را در وجود بدن خود جا دهیم تا ما را به سوی افسردگی بکشاند. اگر دچار چنین روح افسردگی هستید باید در حضور خدا اعتراف کرد تا شفا و تسلی را در نام عیسی مسیح خداوند دریافت کنید.

طلاق به معنی پایان شرعی و قانونی ازدواج و جدا شدن همسران از یکدیگر است و در پی آن حقوق و تکالیف متقابلی که بین زوجین در هنگام ازدواج وجود داشته از میان می‌‌رود. طلاق معمولاً وقتی اتفاق می‌‌افتد که استحکام ازدواج از بین می‌‌رود و میان زوجین ناسازگاری و تنش به وجود می‌آید.اما نقشه و خواست خدا این است که یک بار که زن و مردی با هم ازدواج کردند، باید زن و شوهر باقی بمانند. خدا از طلاق نفرت دارد. پس از طلاق خود داری کنیم. به خاطریکه برکت خداوند در ازدواج است نه در طلاق.

نه تنها جسم انسانها به واسطه نام عیسی مسیح از بیماری جسمانی شفا می‌‌‌‌‌‌‌یابد بلکه مهم‌تر از آن روح شان از بیماری روحانی یعنی گناه نیز رستگار می‌‌‌‌‌‌‌گردد. اگر رهبران یهود در رد عیسی اصرار ورزند متوجه خواهند شد که تنها راه به سوی رستگاری جاودان را رد کرده‌اند. «اسمی دیگر زیر آسمان به مردم عطا نشده که بدان ما نجات یابیم.» نجات در هیچکس دیگر نیست. تنها به واسطه ایمان به مسیح است که می‌‌‌‌‌‌‌توان نجات یافت. به همین جهت مسیحیان دستور دارند که این خبر خوش را با همه در میان بگذارند. امیدواریم که مردم سرزمین ما افغانستان، مثل یهودیان آن زمان عیسی را رد نکنند و حقیقت او را بپذیرند.

در کتاب مقدس دیده می‌شود که مرگ سرنوشت حتمی بشر نبوده است. کتاب مقدس می‌فرماید که مرگ زمانی جزو نظام زندگی انسان گردید که او علیه خدا طغیان کرد و طبیعتش دچار فساد و تباهی شد. مرگ مجازات گناه است. مگر برای بشر امری طبیعی نبوده؛ بلکه تجلی غضب و داوری الهی است و نشانی است از محکومیت انسان و لعنت او. سوالی پرسیده اند: اگر مرگ نتیجه گناه است؛ چرا ایمانداران به مسیح که با خون او شسته شده اند نیز می‌می‌رند؟ از آنجا که تمامی طبیعت دچار فساد شده است؛ جسم ایماندران نیز جزئی از این طبیعت به شمار می‌آید و کماکان تحت حاکمیت مرگ جسمانی قرار دارد؛ اما روحشان رستگار شده و جسمشان نیز در روز قیامت به گونه ای پر جلال به زندگی باز خواهد گشت. مرگ و میر به دلایل مختلف وابستگان ما را از ما جدا می‌کند و همه آن را جزیی از زندگی می‌دانیم؛ اما همین زندگی به کام ما تلخ و زار می‌شود چون از سوگ آنان تسلی نمی یابند!. یعقوب پس از شنیدن خبر دروغی پسرش یوسف برای او سال‌ها سوگواری طولانی کرد و تسلی نمی یافت. یکی از منابع عالی که می‌توانید هنگام احساس افسردگی غم که به آن مراجعه کنید. کتاب مقدس است پُر از یادآوری‌های اطمینان بخش و آرام بخش که خدا می‌خواهد ما را در زمان‌های سخت دشوار زندگی خوشی آرامش بخشد و ما باید انجیل او را که نجات و زندگی است بخوانیم.

خدای متعال زن را آفرید تا مونس و همدم مناسب برای مرد باشد. زن بهترین همکار برای مرد است. زن باید طرف محبت و نوازش قرار بگیرد، نه طرف نفرت و خشم. به همین شکل در جامعه ای که زن در آن سهیم نباشد، در آن جامعه رفاه و آسایش وجود نخواهد داشت. زن نه‌ تنها در حفظ و تقویت بنیان خانواده سهم بسزایی ایفا می‌‌‌‌کند، بلکه در پرورش فرزندان، ایجاد آرامش در خانه، و حتی در مدیریت اقتصادی و اجتماعی خانواده نیز نقش‌آفرین است. با تغییرات اجتماعی و فرهنگی، نقش زنان از محدوده‌ی سنتی فراتر رفته و آن‌ها در کنار مسئولیت‌های خانوادگی، در عرصه‌های مختلف جامعه نیز حضور پررنگی دارند.

آموزش مسئولیت‌پذیری به نوجوانان، کلید استقلال، افزایش اعتماد به نفس و تضمین موفقیت در زندگی آینده آن‌هاست. این مهارت، آن‌ها را از وابستگی به استقلال می‌‌‌‌‌رساند و به شکل‌گیری یک شخصیت هدفمند و توانمند کمک می‌‌‌‌‌کند. : مسئولیت‌پذیری یعنی این‌که جوان بفهمد زندگی‌اش اتفاقی پیش نمیرود. هر تصمیم، هر کار و حتی هر تنبلی امروز، فردای او را می‌‌‌‌سازد. جوان مسئولیت‌ پذیر کسی است که درس خود ره جدی می‌‌‌گیره، به وقت احترام می‌‌‌ذاره، به خانواده کمک می‌‌‌کنه و حتی در رفتار با دوستان دقت می‌‌‌کنه.او می‌‌‌فهمه که موفقیت فقط نتیجهٔ استعداد نیست، بلکه حاصل نظم، پشتکار و انتخاب‌های درست روزانه است. جوان مسئولیت‌پذیر قبل از هر کار فکر می‌‌کند که نتیجهٔ رفتارش بر خودش و دیگران چی خواهد بود.او بهانه نمی‌آورد و اشتباهاتش ره می‌‌پذیره، چون می‌‌دانه قبول کردن خطا اولین قدم برای رشد است.

شوخی اگر سالم باشد، فضا را شاد می‌‌‌‌کند؛ اما وقتی مسخره‌کردن، تحقیر یا خندیدن به ضعف‌های دیگران داخل شوخی شود، دیگر شوخی نیست تبدیل به آزار روحی می‌‌‌‌شود. شوخی مسخره یعنی خندیدن به شکل ظاهری، طرز صحبت، اشتباه، فقر، لهجه یا مشکلات یک نفر. گاهی جوانان برای اینکه در جمع خنده ایجاد کنند، کسی را هدف قرار می‌‌‌دهند. ممکن است بگویند: «ما فقط شوخی کردیم!» اما برای طرف مقابل این شوخی، یک زخم واقعی است. وقتی یک جوان بارها مسخره شود، کم‌کم باور می‌‌کند که واقعاً بی‌ارزش است.این باور اشتباه، اعتماد به نفس او را به شدت کاهش می‌‌دهد و حتی می‌‌تواند انگیزه‌اش برای تلاش در درس، کار یا روابط اجتماعی را از بین ببرد. کسانی که مکرراً مورد تمسخر قرار می‌‌گیرند، بیشتر دچار اضطراب، افسردگی و احساس تنهایی می‌‌شوند.

بازی کردن با احساسات یعنی وقتی یک نفر عمداً یا از روی بی‌مسئولیتی، احساسات محبت، علاقه یا اعتمادِ شخص دیگر را جدی نمی‌گیرد و از آن‌ها برای هدف شخصی خود استفاده می‌‌‌‌کند. نتیجه این کار اغلب شکستن دل، از بین رفتن اعتماد و ایجاد زخم‌های عاطفی عمیق در طرف مقابل است. به طور خلاصه، بازی با احساسات یعنی استفاده از قلب یک انسان بدون احترام، صداقت و مسئولیت‌پذیری گفته می‌‌توانیم. احساسات انسان چیز کوچکی نیست. خدا ما را با قلبی حساس آفریده. وقتی با احساسات کسی بازی می‌‌کنیم، در واقع با بخشی از وجود او که خیلی ارزشمند است، بی‌مسئولیتی می‌‌کنیم.