ما با ایمان آوردن به عیسی مسیح، فرزندان خدا شده ایم. اما معلوم نیست که در آینده چه خواهیم شد. آیا ما چقدر در مورد ملکوت آیندهٔ خدا می‌‌دانیم؟ وقتیکه در ملکوت آیندهٔ خدا با عیسی مسیح روبرو می‌‌شویم برای آن چه آماده گی را داشته باشیم؟ آیا فرق بین فرزندان خدا و فرزندان شیطان در چیست؟

شخص درغگو حافظه ندارد. آیا بزرگترین دروغ‌ها کدام است؟ دشمن و یا دشمنان مسیح کی‌ها هستند و از چه آنها را می‌‌شناسیم؟ دنیا چیست خوب است و یا بد؟ آیا از نعمات دنیا پیرهیز کرده زندگی سختی را سپری کنیم تا بتوانیم لیاقت حضور خدا را پیدا کنیم؟ پس چه قسم باید زندگی کنیم؟

آیا شما خدا را به چه شکل عبادت و پرستش می‌‌کنید؟ با شور دادن سر و بدن، با تکرار کردن کلمات، با به فکر فروفرتن به چه شکل؟ وقتیکه یوحنای رسول محبت کردن را حکم نو و حکم قدیمی می‌‌داند مقصد او چیست؟ محبت جوهر همه فرمان‌ها است.

نور و تاریکی نمی توانند با همدیگر در آمیزند. آیا یک شخص می‌‌تواند ادعا کند که هیچ گناهی مرتکب نشده است؟ آیا با گناه چه باید کرد از گناه انکار کرد و یا آن را اقرار کرد؟ در حالیکه قاضی از همه ماجرای ما آگاه است و انکار ما هیچ دردی را دوا نمی کند. تصمیم به دست ماست حقیقت را بگوییم و یا از آن انکار کنیم.

یوحنا در مورد کلام زندگی که از ازل بوده است، می‌‌نویسد. آیا کلام و زندگی می‌‌تواند قابل دید و قابل لمس باشد؟ زندگی که از از آیندهٔ خدا به حال آمد و در میان ما ظاهر شد. آیا مردم می‌‌توانند نمونهٔ از آیندهٔ خدا را در زندگی حال شان ببینند؟ آیا در این مورد چه می‌‌توانیم بگوییم؟ راز پر هیبت خدا می‌‌تواند بهترین تعریف برای آن باشد.

بسیاری اوقات ما تشنه می‌شویم و فریاد بر آوریم؛ اما مردم ما را نه با آب سیراب می‌کنند و نه با مهربانی و محبت؛ بلکه سرکه و تلخی را به شما می‌نوشانند. لیکن تشنگی او بسیار متفاوت بود؛ آن تشنگی ای بود برای محبت و همدلی و صمیمیت عمیق و شریک شدن در رنج‌های او. مادر تریزا توضیح می‌داد که این سخن از سخنان مسیح روی صلیب است که همواره هدف خدمت آنها را یادآوری می‌کند. او می‌گوید: ما این سخن را در تمام مراکزهای نوشته کردیم تا هدف خدمت ما را فراموش نکنیم. او تاکید می‌کند که این خدمت بنیان نهاده شده تا تشنگی عیسی را رفع کند که هدف نهایی آن برطرف کردن تشنگی عیسای مسیح مصلوب برای محبت کردن به جان‌های گمشده‌ها است.

در افغانستان، نوروز همیشه جای خاص خود را داشته و دارد. از کابل گرفته تا مزار شریف، از هرات تا بدخشان، مردم با هر توان و هر شرایطی که دارند، کوشش می‌کنند این روز را تجلیل کنند. چون نوروز یادآور زنده‌گی است؛ یادآور اینکه بعد از هر زمستان، بالاخره بهار می‌اید. مردم شاید لباس نو نداشته باشند، شاید سفره‌شان ساده باشد، اما امید را نمیماند که از دل‌شان بیرون شود. یکی از مهم‌ترین بخش‌های تجلیل نوروز در افغانستان، می‌لهٔ گل سرخ در مزار شریف است. این میله فقط یک تفریح نیست؛ یک سمبول است. گل سرخ نشان می‌دهد که زمین، با کل سختی‌هایی که دیده، بازم زیبایی می‌رویاند. مردم از راه‌های دور می‌این تا گل‌ها را تماشا کنند، تا بری چند ساعت، غم‌ها را فراموش کنند و دل‌شان ره تازه بسازند.

مسیحیان روزه می‌‌‌گیرند تا خود را نزد خدا فروتن سازند و بدن‌های خود را تحت کنترل قرار دهند و هدایت و قدرت بیشتری از روح‌القدس دریافت دارند. اشعیا نبی گفته است که «روزه»‌ای که مورد پسند خدا است، فروتنی و اعمال محبت آمیز است. بدون فروتنی و کارهای محبت آمیز روزه تنها تظاهری پوچ است. گنجها برای‌ خود بر زمین‌ نیندوزید، جایی‌ كه‌ بید و زنگ‌ زیان‌ می‌‌‌رساند و جایی‌ كه‌ دزدان‌ نقْب‌ می‌‌‌زنند و دزدی‌ می‌‌‌نمایند. روزه گرفتن یعنی ما یاد بگیریم خدا را در مرکز زندگی خود بدهیم. نه فقط در گپ، بلکه در عمل.

ارواح شریر، همان فرشتگان رانده شده می‌‌‌‌‌‌باشند. ابليس يا شيطان همان كسی است كه تمام مردم دنيا را فريب می‌‌‌‌‌‌دهد. او این ارواح را اداره می‌‌کند. ارواح شریر، به عنوان مخلوقاتی غیرجسمانی، توانایی دارند تا بدن‌های فیزیکی را به مالکیت خود درآوردند و در آنها ساکن شوند. به اسارت درآمدن بدن توسط ارواح شریر زمانی اتفاق می‌‌‌‌افتد که جسم یک فرد به طور کامل تحت کنترل یک روح شریر درآید. اما این اتفاق برای فرزندان خدا (ایمانداران) نخواهد افتاد برای اینکه آنها روح القدس را درون قلبهای خود دارند. عیسی مسیح، در مدت زمانی که بر روی زمین خدمت کرد با ارواح شیطانی زیاد روبرو شد. البته که هیچیک از آنان قدرتی قابل قیاس با قدرت عیسی مسیح نداشتند. ارواح شریر یا همان فرشتگان رانده شده، دشمنان خدا هستند اما دشمنان شکست خورده هستند.

ما شنونده‌ها را به سفری دعوت می‌‌کنیم که در آن رایحهٔ خاطره‌ها، مهربانی و محبت شفا‌بخش خدا با دردها و چالش‌های روزمرهٔ مردم افغانستان یکجا می‌‌شود. هنگامی که داستان‌ها را شریک می‌‌سازیم—از شاگردی که با یک تشویق دوباره جان گرفت تا لحظه‌هایی که عیسی قلب‌های زخمی را دگرگون می‌‌سازد—ما جستجو می‌‌کنیم که چگونه می‌‌توانیم برای یکدیگر بوی آرام‌بخش باشیم: بوی مهر مادری، قوت پدری، وفاداری خواهر و برادر، یا ساده‌ترین مهربانی‌ای که روزی خود ما آرزو داشتیم. در جهانی پر از قضاوت، خستگی و سختی، ما به هم یادآوری می‌‌کنیم که وقتی به خدا نزدیک می‌‌شویم، او ما را از محبت، امید و زندگی لبریز می‌‌سازد تا دیگران را نیز بلند کنیم. ما تلاش می‌‌کنیم تشویق‌کننده باشیم، پیش از قضاوت درک کنیم، و عطر زیبای مسیح را در زندگی خانواده‌ها، جامعه‌ها و در هر گوشهٔ کشور خود جاری سازیم.