بازی کردن با احساسات یعنی وقتی یک نفر عمداً یا از روی بی‌مسئولیتی، احساسات محبت، علاقه یا اعتمادِ شخص دیگر را جدی نمی‌گیرد و از آن‌ها برای هدف شخصی خود استفاده می‌‌‌‌کند. نتیجه این کار اغلب شکستن دل، از بین رفتن اعتماد و ایجاد زخم‌های عاطفی عمیق در طرف مقابل است. به طور خلاصه، بازی با احساسات یعنی استفاده از قلب یک انسان بدون احترام، صداقت و مسئولیت‌پذیری گفته می‌‌توانیم. احساسات انسان چیز کوچکی نیست. خدا ما را با قلبی حساس آفریده. وقتی با احساسات کسی بازی می‌‌کنیم، در واقع با بخشی از وجود او که خیلی ارزشمند است، بی‌مسئولیتی می‌‌کنیم.

اجتماعی بودن به معنای حضور دائم در جمع نیست؛ بلکه یک مهارت ارتباطی است. این ویژگی شامل توانایی برقراری تعامل موثر، ایجاد روابط پایدار و درک متقابل دیگران است که نقش مهمی در سلامت روان، موفقیت شغلی و کیفیت زندگی ایفا می‌‌‌‌‌کند. چون انسان ذاتاً موجود اجتماعی است. خدا ما را طوری آفریده که با دیگران ارتباط داشته باشیم. وقتی جوان در جمع سالم قرار می‌‌‌گیرد، احساس تعلق می‌‌‌کند. احساس می‌‌‌کند که دیده می‌‌‌شود، شنیده می‌‌‌شود و ارزش دارد. این موضوع برای رشد شخصیتی خیلی مهم است. در جمع، جوان یاد می‌‌‌گیرد چگونه صحبت کند، چگونه گوش بدهد، چگونه احترام بگذارد و چگونه اختلاف نظرها را مدیریت کند. جوان در جمع فرصت پیدا می‌‌کند مهارت‌های اجتماعی مثل همکاری، مسئولیت‌پذیری و حل مشکل را به شکل عملی تمرین کند. بودن در کنار دیگران باعث می‌‌شود طرز فکر انسان بازتر شود و یاد بگیرد دیدگاه‌های متفاوت را درک کند.

تحصیل نکردن و ترک تحصیل جوانان پیامدهای جدی و بلندمدتی بر آینده فرد و جامعه دارد که به طور خلاصه شامل محدودیت شدید شغلی، آسیب‌پذیری در برابر فقر اقتصادی، و افزایش خطر درگیر شدن در آسیب‌های اجتماعی است. از دست دادن فرصت‌های شغلی و کاهش درآمد: جوانان فاقد تحصیلات معمولاً به کارهای سطح پایین و با درآمد اندک روی می‌‌‌‌‌‌آورند. خارج شدن از محیط‌های آموزشی می‌‌‌‌‌تواند منجر به احساس سرشکستگی، انزوا، افسردگی و در موارد شدیدتر گرایش به رفتارهای پرخطر شود. به ویژه در مورد دختران، ترک تحصیل اغلب با ازدواج‌های زودرس و پذیرش مسئولیت‌های سنگین در سنین پایین همراه است. افرادی که از تحصیل بازمی‌مانند معمولاً در تامین هزینه‌های زندگی خود در بزرگسالی دچار مشکل شده و این وضعیت فقر را به نسل‌های بعدی نیز منتقل می‌‌‌کنند. تحصیل نکردن باعث عقب مانی جامعه و اجتماع می‌شود.

اراده (یا قدرت اراده)، توانایی و نیروی درونی انسان برای تصمیم‌گیری آگاهانه، مقاومت در برابر وسوسه‌ها، کنترل امیال و پیگیری اهداف است. این ویژگی ذهنی به شما این امکان را می‌‌‌‌‌دهد تا بین خواسته‌های زودگذر و اهداف بلندمدت خود تعادل ایجاد کنید. قدرت اراده یک ویژگی ژنتیکی و ثابت نیست، بلکه مانند یک ماهیچه عمل می‌‌‌‌کند. این توانایی ممکن است در طول روز بر اثر تصمیم‌گیری‌های پی‌درپی، استرس و خستگی تحلیل برود، اما از طریق تمرین و انضباط فردی قابل تقویت و پرورش است. اراده با تصمیم‌های کوچک روزانه ساخته می‌شود، نه با شعارهای بزرگ یک ‌روزه.

گناه و ناآرامی وجدان، واکنش طبیعی سیستم اخلاقی درون ماست که با ایجاد احساس پشیمانی و اضطراب، ما را متوجه اشتباهاتمان می‌‌‌کند. راه رهایی از این ناآرامی، ترکیب پذیرش مسئولیت، اصلاح رفتار و بخشش خود است که موجب بازیابی آرامش روانی می‌‌‌شود. خدا انسان را با وجدان خلق کرده است، یعنی یک صدای درونی که فرق بین درست و نادرست را تشخیص می‌دهد. وقتی که گناه می‌‌کنیم، وجدان ما مثل یک زنگ خطر صدا می‌کند. وجدان ناآرام مثل چراغ سرخ در موتر است؛ نشان می‌دهد که یک جای کار درست نیست. اگر به او توجه کنیم، ما را به راه درست برمی‌ گرداند.

همه چیز را به دست‌های پدرآسمانی خداوند قادر مطلق بسپار؛ این مرهمی است برای همه ای زخمی شدگان. بلی برای کسانی که تسلیم خدا هستند پایانی وجود ندارد؛ بلکه آغازی نو!! آرزومندم باشد این برنامه که به پایان رنج‌ها و زخم‌های خود رسیده باشید و هر پایانی در زندگی شما سرآغازی نو باشد پر از برکات و شفا. اما اگر فکر می‌کنید زخم‌ها پایانی ندارند بدانید که شفای الاهی نیز بی پایان است. در پایان شنونده عزیز من با پولس رسول همصدا می‌شوم که در کتاب فیلیپیان نوشت. «خلاصه این که ای ایمانداران، دربارۀ هر آنچه حقیقت، هر آنچه شریف، هر آنچه راست، هر آنچه دوست داشتنی، هر آنچه نیک و هر آنچه عالی و قابل ستایش است، فکر کنید. ۹ تمام آن چیزهایی را که از من آموخته اید، یا از من به دست آورده اید، یا شنیده اید و یا در من دیده اید، انجام دهید و خدایی که سرچشمۀ سلامتی است، با شما خواهد بود». دعا من برای تمامی شما عزیزان اینست که ما مانند عیسی مسیح همه چیز را به پدرآسمانی بسپاریم. چون او قادر مطلق هست و بر همه چیز واقف است. بر او تسلیم شویم و زندگی خود را به دستان شفابخش خداوند زنده سپاریم. زخم‌ها و کسانی را که ما را زخمی کرده اند و انتقام و قضاوت را نیز به او سپاریم. در همه تلاش‌های زندگی تان همه چیز را به دست‌های امن و مطمئن او دهیم. روح و جسم و جانم را به تو می‌سپارم.

دوستی با کتاب و قصه‌خوانی، کلیدی طلایی برای رشد خلاقیت و تقویت مهارت‌های زبانی است که پیوند عاطفی عمیقی میان شما و کودکان ایجاد می‌‌‌‌‌کند. با قصه‌گویی، کتاب خواندن دیگر یک تکلیف یا کار نیست، بلکه به یک سرگرمی لذت‌بخش و ماجراجویی مشترک تبدیل می‌‌‌‌‌شود. کتاب خوانی به ما کمک می‌‌کند، معلومات خویش را انکشاف دهیم و معلومات افاقی خویش را بلند ببرییم. کتاب، غذای روح انسان است. هموقسم که بدن ما به غذا ضروت دارد، روح و فکر ما هم به علم و دانایی ضرورت دارد. کتاب بهترین دوستی است که به ما کمک می‌کند تا دانش خویش را انکشافش بدهیم.

صرفه‌جویی در مصرف آب به معنای استفاده هوشمندانه و هدفمند از این منبع حیاتی است. با انجام اقدامات ساده و تغییر برخی عادت‌های روزمره، می‌‌‌‌توانیم هدر رفت آب را به حداقل برسانیم، از محیط زیست محافظت کنیم و در هزینه‌های تحرفه آب نیز صرفه‌جویی نماییم. هنگام شستن دست و روی خویش، آب را زیاد مصرف ننماییم. هنگام آب دادن گل و باغچه، بیش از حد آب را مصرف نکنیم. آب بهترین تحفه ای است که خداوند برای ما و شما فراهم کرده است.

امانت‌داری یعنی وقتی چیزی به شما داده شد – فرق نمیکند یک سامان بازی باشد، یک گپ باشد و یا یک مسئولیت باشد – شما او را باید مثل مال خودتان بلکه حتی بهتر مراقبت‌کنیند. امانت‌داری یکی از صفات اصلی یک انسان با ایمان است. اگه کسی امانت‌دار نباشد، هیچ‌کس به او اعتماد نمی‌کند. امانت‌داری پایه اعتماد است. اگر شما امانت‌دار خوب باشید، همگی به شما اعتماد خواهند کرد. اما اگر یک بار خیانت کنید، حتی اگر بعد از آن صادق هم شوید، باز هم مشکل است که دیگرا به شما اعتماد کنند.

وسایل شخصی همو چیزهایی است که از خودی ما است، مثل قلم، کتاب‌ یا بوت‌های ما، یا حتی بازیچه‌ای که مادرجان یا پدرجان بری ما خریدن. وسایل شخصی یعنی چیزی که خدا به ما و شما داده تا استفاده کنیم. اگر بسازی، هم خودت نقص می‌‌‌کنی، هم فامیل ت جیگر خون می‌‌‌‌شه. چرا باید این قدر متوجه وسایل شخصی خود باشیم، یک دلیل مهمش این است که وقتی ما از وسایل خود مراقبت می‌‌‌کنیم، در حقیقت به خودما احترام می‌‌مانیم. اگر ما وسایل خود را خوب و درست نهگداریم، مثل قلم و کتابچه و لباس مکتب، در حقیقت ما به اقتصاد خانواده کمک می‌کنیم، پدر جان و مادر جان ما ضرورت ندارند که به خاصر خرید قلم و کتابچه یا لباس مکتب، پول مصرف کند.