باید این را در ذهن خود داشته باشیم که در زندهگی انسان، هم خوشی می‌‌‌باشد و هم غم. یک چیز دیگر را به یاد داشته باشیم که در وقت غم و جگرخونی هیچ وقت ناامید نشویم، و به همین شکل در وقت خوشی و شادی، نباید که مغرور شویم و از خدا غافل شویم. کوشش کنیم در هر دو حالت به خدا توکل نماییم؛ بخاطریکه در هر حالت خداوند همراه ما می‌‌‌باشد. زندگی مثل یک دریا است. بعضی روزها آبش آرام است و بعضی وقت‌ها موج دارد. غم و خوشی هر دو بخشی از زندگی ما هستند ولی ما باید همیشه قوی باشیم و چشم ما به طرف خداوند باشد.

کابل مرکز اداری و سیاسی افغانستان است و در ۱٬۷۹۱ متری بالای سطح دریا در دره‌ای دراز و باریک میان کوه‌های هندوکش را شکافته و در درازای دریای کابل امتداد یافته‌است. محصولات اصلی کابل شامل میوه و خشکبار، قالی افغانی، چرم و محصولات پوست گوسفند، لباس‌ها و اسباب محلی و نسخه‌های محصولات باستانی است. جنگ‌های ۱۹۷۸–۲۰۰۱ این صنعت را مختل کرد و به اقتصاد صدمهٔ بسیاری وارد کرد. در کابل تمام اقوام و ملیت‌ها باهم زندهگی می‌کنند. آب و هوای کابل، ملایم و دارای کوه‌های بلند می‌باشد.

کچری هراتی با برنج، ماش، پیاز و کمی مساله جور می‌‌‌شود. کیچری مثل برنج دم‌پختی است و با گوشت گوسفند یکجا پوخته می‌‌شود برای جور کردنش، اول پیاز را در روغن سرخ می‌‌‌کنیم تا قهوه‌ای یا حتی کمی سیاه شود، که رنگ برنج را تغییر دهد و خوش‌رنگ کند بعد برنج و ماش را با پیاز و مساله مخلوط می‌‌‌کنیم و می‌‌‌گذاریم دم بکشد، گوشت را هم روی برنج که دم شده می‌‌گزارند که همراه برنج پخته شود. این غذا خیلی خوشمزه است و بویش کلگی را گرسنه می‌‌‌سازد.

ازدواج از جمله مقدس‌ترین پیمان‌هایی است که خداوند برای انسان‌ها مقرر نموده است در این پیمان، دو انسان با هم عهد می‌‌‌بندند که در خوشی و ناخوشی، در تنگی و فراوانی، در کنار هم باشند و با محبت و ایمان، خانواده‌ای سالم و نیرومند بسازند. در بعضی مناطق، هنوز رسم است که دختران و پسران در سنین پایین ازدواج می‌‌کنند، این نوع ازدواج‌ها، هرچند نیت خانواده‌ها ممکن است خیر باشد، ولی در بیشتر موارد به مشکلات بزرگ می‌‌انجامد، شاید بپرسید چرا ؟ به خاطر اینکه نوجوانی که هنوز به رشد فکری نرسیده، نمی‌تواند مسئولیت یک خانواده را به دوش گیرد ازدواج زودهنگام مانند می‌وه‌ای است که قبل از رسیدن چیده شود؛ ظاهرش شاید خوب باشد، ولی طعمش تلخ است.

زراعت و مالداری نه‌تنها سرچشمۀ غذا و روزی ماست، بلکه پایه و اساس پایداری اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی یک ملت است اگر زمین آباد باشد، مردمش آرام‌اند؛ و اگر زمین خشک و بی‌ثمر گردد، فقر، گرسنگی و ناامیدی در جامعه سایه می‌‌‌‌اندازد. زراعت و مالداری فقط منبع نان نیست، بلکه پیوندی میان انسان، زمین و خداست. جوانان می‌‌‌توانند با آگاهی، ایمان و کار، زمین خشک را به گلستان تبدیل کنند هر بذر که کاشته می‌‌‌شود، پیام امید است؛ و هر گوسفند یا گاوی که پرورش می‌‌‌یابد، نشانهٔ روزی و برکت الهی است، زمین مادر است اگر به آن محبت کنیم، هزاران برابر برمی‌گرداند. جوانان خود را باید به این باور برسانیم که بیل و کلنگ، ابزار فقر نیستند، بلکه نشانه عزت و زحمت‌اند.

مسیحیان نیز روزه می‌‌‌‌‌‌‌گیرند، اما نه به خاطر ثواب و بخشیده شدن. مسیحیان روزه را به خاطر تمرکز کردن سر دعا‌ می‌‌‌‌‌‌‌گیرند. روزه در مسیحیت یک عمل داوطلبانه، قلبی و شخصی برای تقرب به خدا، توبه و تقویت روح است که اغلب شامل پرهیز از خوردن گوشت، لبنیات یا محدود کردن وعده‌های غذایی می‌‌‌‌‌‌‌شود. روزه مسیحی قانون اجباری و یکسانی ندارد؛ ممکن است شامل نخوردن کامل غذا، محدودیت در نوع غذا یا پرهیز از بعضی عادات باشد. در مسیحیت روزه نمایشی نیست، بلکه در نهان انجام می‌‌‌‌شود تا فقط خدا از آن آگاه باشد. در هیچ جای انجیل شریف یا عهد جدید، توصیه نشده که برای چه مدتی روزه گرفته شود.

.

ما باید دشمنان شخصی خود را یعنی کسانی که شخصاً به ما بدی کرده اند، دوست بداریم. ما در روابط شخصی ما باید بدخواهان خود را ببخشیم. اما این به آن معنا نیست که راههای گناه آلود و ظالمانۀ خدا نشناسان را تأیید کنیم یا در مقابل فساد و گناهان و بی عدالتی‌ها و ظلم‌های آنان، چپ و خاموش باشیم. باید بکوشیم تا عدالت خدا را بر روی زمین پخش کنیم؛ باید همچون نور، تاریکی را عقب ببریم؛ تا با گوش دادن به کلام خدا دل‌های ما منور خوش گردد. شنیدن و گوش دادن و حفظ کردن کلام راستی خداست که ایمان را به وجود می‌اورد. ما از گناه متنفر باشیم، اما گناهکار را دوست بداریم. کلام خدا را نادیده نگیریم و به دقت گوش دهیم و به خاطر بسپاریم و حفظ کنیم. اینجاست که خداوند ما را در زمانی که سختی و درد به سراغ ما می‌اید ما را آرامش و شفا می‌دهد و شادمان می‌سازد. بسیار مهم است که جنگ و دعوا بین رابطه‌های زن و شوهری – خانوادگی و بین برادر و خواهر را با حوصله مندی مطابق کلام خدا حل کنیم. نه مانند دیگران آتش را شعله ورتر بسازیم تا جایی که آنچه بین دو فرد واقع شده آن را پخش و با دیگران نشر کنیم.

اینکه چگونه می‌‌‌‌‌توانیم تأثیرگذار باشیم و تغییرات مثبتی را در بین جوانان ایجاد کنیم؟ این موضوع شاید در ابتدا بسیار کلان و دست‌نیافتنی به نظر بیاید، اما واقعیت این است که هر یک از ما، با هر توانایی و در هر جایگاهی، ظرفیت ایجاد تغییر را داریم. واقعیت این است که در دنیای فعلی و در جامعه‌ی ما، جوانان تحت فشارهای زیادی قرار دارند. فشارهایی که گاهی از چشم دیگران پنهان می‌‌‌‌ماند. یکی از بزرگترین مشکلات، احساس سردرگمی و بی‌هدفی است. بسیاری از جوانان در مسیری قرار دارند که نمی‌دانند به کجا می‌‌‌‌روند. آن‌ها از خود می‌‌‌‌پرسند که هدفشان در زندگی چیست؟ در دنیایی که ارزش‌ها و معیارهای موفقیت هر روز تغییر می‌‌‌‌کنند، پیدا کردن یک مسیر روشن و ثابت بسیار دشوار است. این سردرگمی می‌‌‌‌تواند منجر به ناامیدی و بی‌انگیزگی شود. در نهایت، مهم‌ترین چیزی که می‌‌‌توانیم به جوانان بدهیم، "امید" است. امید به آینده‌ای بهتر، امید به توانایی‌های خودشان و ایمان به اینکه در این مسیر تنها نیستند.

عید پاک یا رستاخیز مسیح، مهم‌ترین جشن مسیحیان است که زنده شدن عیسی مسیح سه روز پس از مصلوب شدن در جمعه‌خوب را جشن می‌‌‌‌‌گیرند. این روز که نماد پیروزی بر مرگ و آغاز خلقت تازه است. رستاخیز بنیاد اصلی ایمان مسیحی است و بر اساس روایت انجیل، مسیح پس از دفن شدن، در روز سوم از مردگان برخاست و به شاگردانش ظاهر شد. عیسی مسیح، پس از زنده شدن، به مدت ۴۰ روز در زمین باقی ماند و سپس به آسمان صعود کرد.

قیام عیسی مسیح نه تنها برای دوهزار سال پیش بلکه برای امروز و حتی بری زندگی پس از مرگ جسمانی ما هم یک پیام خوش دارد. ما که امروز پیرو عیسی مسیح استیم این دیگر برای ما تنها یک امید نیست که خواسته باشیم بگوییم شاید یک روز خدا به ما رحم کند بلکه یک حقیقت است که خدا وعده داده که اگر مسیح از مردگان زنده شد ما هم زنده خواهیم شد و تا ابد همرای خداوند زندگی خواهیم کرد. قیام عیسی مسیح یکی از مفاهیم پر اهمیت ایمان مسیحیان است.