دعا در مسیحیت، گفتگو، رفاقت و برقراری ارتباطی شخصی، بی آلایشانه و عاشقانه با خداست، نه فقط یک تشریفات مذهبی. مسیحیان دعا را راهی برای شناخت اراده خدا، سپاسگزاری برای نعمت‌ها، اعتراف به گناهان، درخواست نیازهای خود و دیگران (به نام عیسی مسیح) و طلب آرامش و هدایت می‌‌‌‌‌‌دانند. دعا، گفتگوی فرزند با پدر آسمانی است. مسیحیان بر اساس یوحنا ۱۶: ۲۴ به نام عیسی مسیح دعا می‌‌‌‌کنند، که نشان‌دهنده استعانت از او و انجام اراده خداست. دعای مسیحیان می‌‌‌تواند کوتاه، ساده، خودجوش (قلبی) یا به‌صورت دعاهای مکتوب و سنتی باشد.

وقت، بزرگ‌ترین سرمایۀ زندگی انسان است. هر چیزی را می‌‌‌‌‌توان دوباره به‌دست آورد؛ پول، شهرت، لباسحتی موقعیت. اما وقتی که از دست برود، هیچ‌گاه برنمی‌گردد، به همین خاطر گفته‌اند: وقت، طلا است؛ و حتا بالاتر از طلا. وقت، تحفه ای است که خداوند به هر انسان داده است. هیچ‌کس نمی‌تواند آن را زیاد یا کم کند، اما هر کس می‌‌‌‌تواند آن را بهتر یا بدتر مصرف کند. تفاوت میان انسان‌های موفق و ناکام، در نوع استفاده از وقت است، نه در مقدار آن، همۀ ما در شبانه‌روز ۲۴ ساعت داریم، اما بعضی در همان ۲۴ ساعت به قله‌های علم و هنر می‌‌‌رسند، و بعضی دیگر در همان مدت، تنها شکایت می‌‌‌کنند که "وقت نداریم. پس بیایید قدر این نعمت خداوند را بدانیم، از آن برای رشد، خدمت و ایمان استفاده کنیم.

مطالعه ریشه‌ی رشد هر جامعه است، هیچ کشور پیشرفته‌ای بدون فرهنگ کتاب‌خوانی به جایی نرسیده، امروز اگر می‌‌خواهیم افغانستان آینده‌ای روشن داشته باشد، باید از جوانان شروع کنیم، از خواندن یک کتاب، از یک جمله، از یک فکر، باید بدانیم که کتاب، دوست خاموش اما وفادار ما است، مطالعه، نوری است که تاریکی نادانی را می‌‌شکند، فرهنگ مطالعه، فرهنگ تفکر و پیشرفت است. هر جوانی که مطالعه می‌‌کند، در حقیقت چراغی در خانه و شهر خود روشن می‌‌کند، ممکن است امروز تنها خودش بخواند، اما فردا کودکانش نیز اهل مطالعه خواهند شد، این همان زنجیر نور است که جامعه را روشن می‌‌سازد، به یاد داشته باشیم، خداوند دانایی را برکت داده است. و هر که بخواند و بیاموزد، به ارادۀ خداوند نزدیک‌تر می‌‌شود، مطالعه تنها آموختن علم نیست، بلکه راهی است برای شناخت خود، دیگران و خالق‌مان.

تجربه نشان داده است که تمام تجارت و کار و سرمایه، از عزم و تصمیم و کار‌های خورد و کوچک شروع شده است. برای شروع یک کار ما باید که نترس و شجاع باشیم و ترس را به خود راه ندهیم. اگر به تاریخ کار و بزنیس‌های کلان جهان نگاه کنیم، خواهیم دید که بیشتر شان اول از یک فکر یا یک کار بسیار خوردآغاز کرده‌اند. مردی که امروز کارخانه‌ای کلان دارد، دیروز شاید تنها یک دکان خورد داشت. زنی که امروز صدها کارگر را مدیریت می‌‌کند، دیروز شاید در گوشۀ خانه‌اش از یک ماشین خیاطی و یا بافت و یا دست دوزی شروع کرده بود.

اکثر مردم کشور ما از کمبود دوستی و محبت در بین رابطه‌های شان رنج می‌برند. فشار‌های روانی و امراض جسمانی و افسردگی در آنها موج می‌زند؛ بسیاری از خانواده‌ها را می‌شناسیم که وقتی به آنها محبت پدرانه ویا برادرانه داده شده از زخم هایشان شفا یافتند. آنها فقط احتیاج دعا نیستند؛ بلکه در کنار آن به کسی نیاز دارند که آنها را به گرمی در آغوش بگیرد. محبت مسیح در بالای صلیب و محبت جایگزین وی به ما می‌آموزد که چگونه در میان زخم‌ها کمبودهای دیگرا را دیده و جبران کنیم. زمانی محبت نشان می‌دهیم خدا خشنود می‌شود و عمل می‌کند و گریه‌های شادی و آن کمبودی‌ها برطرف می‌شود. خداوند بسیاری از احتیاجات فرزندانش را توسط دیگر فرزندانش رفع می‌کند و جای خالی یکی را با دیگری پر می‌سازد؛ اینست محبت خانواده خداوند. زخم‌ها ما را خودخواه می‌سازند و به این ترتیب ما براحتیاجات دیگران چشم می‌بندیم و آنها را نمی بینیم. دست‌های گرم و نوازشگر احتیاج دنیای امروز ما می‌باشد. خداوند از ما می‌خواهد که با جای نفرت محبت او را نسبت به مردمان و کودکان و حتی حیوانات درک کنیم. هرگاه با چشمان خدا به مردم نگاه کنیم؛ قادر خواهیم بود احتیاج آنان را درست درک کرده از ایشان حمایت کنیم.

ما مسیحیان و پیروان مسیح، «باغبانان» خدا هستیم و صرفاً وسیلۀ انجام کار خدا هستیم که بذر کلام را کاشته و آن را آبیاری می‌‌‌‌کنیم. ولی کسی که کار اصلی را انجام می‌‌‌‌دهد و باعث روییدن بذر و به ثمر رسیدنش می‌‌‌‌شود، خدا است. این خود خداست که باعث به ثمر آمدن کلامش شده و ایمانداران را به کلیسایش اضافه می‌‌‌‌کند. تنها خداوند است که قلوب را عوض می‌‌‌‌کند و به خاطر خداست که مردم به عیسی مسیح ایمان می‌‌‌‌آورند. کار و تلاش ما بدون قوت و برکت خدا به هیچ جایی نخواهد رسید.

افغانستان کشوری با تنوع قومی بالا است که بزرگ‌ترین اقوام آن شامل پشتون‌ها (حدود ۴۲%)، تاجیک‌ها (حدود ۲۷%)، هزاره‌ها (حدود ۹%) و ازبک‌ها (حدود ۹%) هستند که نزدیک به ۹۰% جمعیت را تشکیل می‌‌‌‌دهند و پس از آن‌ها اقوام دیگری مانند ایماق، ترکمن، بلوچ، نورستانی و پشه یی نیز حضور دارند، هرکدام با زبان، فرهنگ و تاریخچه‌ی منحصربه‌فرد خود. افغانستان از لحاظ ژنتیکی و فرهنگی پیوندهای عمیقی با همسایگان خود دارد و اقوام آن ریشه‌های آریایی، ترکی، مغولی و عربی دارند، در حالی که زبان‌های دری و پشتو زبان‌های رسمی و اصلی کشور هستند.

رَشک یا حسادت احساسی پیچیده و منفی است که در آن فرد به دلیل داشتن ویژگی، دستاورد، ثروت یا موفقیتِ بیشتر توسط فردی دیگر، احساس کمبود، حقارت و رنجش می‌‌‌‌کند و ممکن است بخواهد آن را به دست آورد یا فرد دیگر آن را از دست بدهد؛ این حس، ریشه در مقایسه خود با دیگران دارد و می‌‌‌‌تواند به خشم، اضطراب و رفتارهای مخرب منجر شود، اما در شکلی سالم می‌‌‌‌تواند محرک پیشرفت و تقلید از الگوهای مثبت باشد. حسادت ترکیبی از ناامیدی از خود و خشم نسبت به دیگری است، که به دلیل احساس شکست و ناتوانی در رسیدن به موقعیت فرد مقابل شکل می‌‌‌گیرد.

.

اعتماد به نفس داشتن یعنی این که به خودت باور داشته باشید که می‌‌‌‌‌‌‌توانید کارهای خوب انجام بدهید حتی اگر سخت باشد یا فکر کنید که نمی‌توانید. ، همین که یک نفر به خودش می‌‌‌‌‌گوید، که می‌‌‌‌‌توانم این کار یا آن کار انجام بدهم، به این معنی است که این شخص اعتماد به نفس دارد و همین حس باعث پیشرفتش می‌‌‌‌‌شود. کسی که اعتماد به نفس دارد، نگاه مثبت نسبت به زندگی و واقع‌بین می‌‌‌‌بباشد. برای افزایش اعتماد به نفس، کوشش کنید که ذهن خود را تغییر بدهید و به جای "نمیتوانیم" روی "می‌‌‌توانم" تمرکز کنید. کوشش کنید که با افراد مثبت و با اعتماد به نفس معاشرت کنید و از آنها الگو و نمونه بگیرید.

مهارت ‌آموزی یکی از پایه‌های اساسی رشد فردی و اجتماعی است، انسان در جریان زندگی نه ‌تنها به دانش نظری ضرورت دارد، بلکه به توانایی‌های عملی نیز نیازمند است تا بتواند با مشکلات و ضرورت‌های روزانه روبه‌ رو شود. اگر به تاریخ نگاه کنیم، می‌‌بینیم جامعه ای که پیشرفت کرده‌ در کنار آموزش دانش به آموزش مهارت نیز اهمیت داده‌اند. در حقیقت، دانشی که به عمل نرسد، ناقص است و اثرگذاری کمی دارد. امروز جهان ما با سرعت زیاد در حال تغییر است، تکنالوژی هر روز پیشرفت می‌‌کند. در چنین وضعیت، تنها کسانی می‌‌توانند کامیاب شوند که علاوه بر معلومات نظری، مهارت‌های متناسب با نیازهای زمان را نیز داشته باشند، جوانی که فقط مدرک دانشگاهی دارد ولی نمی‌تواند آن دانش را در عمل به کار گیرد، با مشکل بیکاری و ناکامی روبه‌ رو می‌‌شود.