عیسی زخمی بر روی صلیب به ما سومین نسخه ای شفابخش خود را که همان محبت است اعلان کرد. به طور معمول شخصی که زخمی است احتیاج و درد دیگران را حس نمی کند. در واقع زخم و غم دیگران برای او اهمیتی ندارد. اما آن محبت مافوق طبیعی که مسیح در طول زندگی اش به مردم نشان می‌داد هیچ وقت بر بالای صلیب که زخمی بود کم نشد. محبت حقیقی هرگز از بین نمی رود و محبت به دیگران قلب را جوان و تازه می‌سازد. چقدر خوب است ما بجای خاطرات تلخ ودردناک گذشته به امروز فکرکرده و صحبت کنیم. چه زیباست که برای اطفال خود و دیگران در زمان سختی و درد از کلام خدای زنده که در کتاب مقدس یافت می‌شود یاد دهیم؛ که خداوند خدای خود را با تمامی دل و با تمام جان و با تمام فکر محبت کن و همسایه خود را مانند نفس خویش محبت کن. در واقع محبت خدا از کودکی به آنان آموخته شود - چون تنها محبت خدا در سراسر کتاب مقدس دیده می‌شود. این محبت در مسیح به اوج خود می‌رسد و از آنجا به زندگی و قلوب ما سرازیر می‌شود.

چقدر خوب است که کودکان مسئولیت پذیری را بفهمند و یاد بگیرند. مسئولیت پذیری به چی معنا استه؟ مسئولیت پذیری به معنای این است که ما وظیفه خود را خوب بشناسیم و خوب انجام بدهیم. وظیفه خود را به گردن دیگرا نباید بی اندازیم و بخاطر انجام داندش تنبلی هم نکنیم. شب پیش از خواب کتاب‌های خود را در بکس خود بگزاریم تا فردای آن سرگرادن نشویم. و کوشش کنیم که وقت به بستر خود برای خواب برویم تا صبح وقت تر از خواب بیدار شویم و با اعصاب آرام صبحانه خود را بخوریم و به طرف مکتب برویم.

ایمان قوی، فقط درباره‌ی دانستن حقایق نیست، بلکه درباره‌ی عمل به آن‌هاست. وقتی ایمان خود را با عمل ترکیب می‌‌‌کنیم، آن وقت ایمان ما مثل یک درخت کهن‌سال با ریشه‌های عمیق می‌‌‌شود که حتی در برابر طوفان‌های کلان هم ثابت می‌‌‌ماند. پس، بیایید در این مسیر، با قدم‌های کوچک اما محکم، به سمت یک زنده‌گی ایمانی و پر از هدف حرکت کنیم. ایمان به خداوند، به ما یک نقشه راه می‌‌‌دهد که ما را در طوفان‌ها هدایت می‌‌‌کند. این ایمان فقط یک باور خشک و خالی نیست، بلکه یک رابطه زنده و پویا با خداوند است. این رابطه به ما کمک می‌‌‌کند تا در لحظات ناامیدی، به جای اینکه از هم بپاشیم، از وعده‌های او قوت بگیریم.

برخی می‌پرسند که اگر این مطالب شما درست است چرا هر کسی شفا نمی یابد؟ پاسخ این سوال به بهترین نحو با سوالی دیگر مشخص می‌شود: چرا همۀ مردم تولد دوباره نمی یابند؟ همه تولد دوباره نمی یابند زیرا آنها یا انجیل را نشنیده اند و یا آن را باور نکرده اند و بنابراین هر فردی باید شفای خود را با ایمان خود نسبت دهد. بسیاری از مردم هنوز این حقیقت فوق العاده که مسیح مریضی‌های ما را از بین می‌برد نشنیده اند؛ آنهایی هم که شنیده‌اند، آن را نپذیرفته اند. نگرش پدر، خداوند، دربارۀ بیماری به وضوح توسط خدمت عیسی مسیح، آشکار می‌شود. نگرش مسیح چه بود؟ او یکبار هم کسی را که برای شفا نزدش رفته بود، ناامید نکرد. لنگ مادرزاد چیزی از پولس شنید و ایمانی را در قلب او به وجود آورد که باعث شفای او شد. دلیل امروز تعداد از شنونده‌ها و انسان‌ها که زیادی شفا نمی یابند، بی ایمانی شان می‌باشد.

فریسیان‌ زنی‌ را که‌ در زنا گرفته‌ شده‌ بود، پیش‌ عیسی مسیح آوردند و بدو گفتند: «ای‌ استاد، این‌ زن‌ در عین‌ عمل‌ زنا گرفته‌ شد؛ و موسی‌ در تورات‌ به‌ ما حکم‌ کرده‌ است‌ که‌ چنین‌ زنان‌ سنگسار شوند. اما تو چه‌ می‌‌‌‌‌‌‌‌گویی‌؟» عیسی برای شان گفت‌: «هر که‌ از شما گناه‌ ندارد اول‌ بر او سنگ‌ اندازد.» عیسی بدام ایشان نیفتاد و در واقع فرمود: «او باید سنگسار شود زیرا که گناه کرده است. اما کسانی که سنگسار می‌‌‌‌‌کنند باید خود بدون گناه باشند». منظور عیسی این بود که باید انگیزه‌ها و هدف ایشان از سنگسار کردن زن کاملاً پاک باشد. هیچ قاضی بی گناه نیست اما با این حال، باید قضاوت کند اما با انگیزه پاک.

یکی از بزرگترین مشکلات ما روبرو شدن با سختیها، احساس تنهایی و سردرگمی است . وقتی با یک مشکل کلان روبرو می‌‌‌شویم، احساس می‌‌‌کنیم که هیچکس ما را درک نمیکند . فکر می‌‌‌کنیم چطور در میان چالشهای سخت زندگی با ایمان قوی باقی بمانیم تهیه شده در تیم امید "این مشکل فقط برای من پیش آمده" و "من تنها کسی هستم که این رنج را می‌‌‌کشم. باید بپذیریم که زندگی همیشه آسان نیست. اگر همیشه انتظار داشته باشیم که همه چیز گل و بلبل باشد، با اولین سختی، ایمانمان مثل یک خانه که از خاک و کلوخ ساخته شده فرو می‌‌‌‌‌ریزد. اما وقتی می‌‌‌‌‌دانیم که سختیها بخشی از سفر زندگی هستند، با آمادگی بیشتری همرایشان روبرو می‌‌‌‌‌شویم. این پذیرش، به ما کمک می‌‌‌‌‌کند تا به جای اینکه همیشه بپرسیم "چرا من؟"، به دنبال "چگونه می‌‌‌‌‌توانم از این شرایط عبور کنم؟" باشیم.

شکرگزاری موضوع بسیار مهمی در کتاب مقدس است. در همه شرایط سپاسگزار خدا باشید. تشکر و قدردانی باید روش زندگی ما باشد و در زبان و قلب ما دایم مثلی نفس ادامه داشته باشد. هميشه شاد باشيد! پيوسته دعا كنيد! برای هر پيش آمدی خدا را شكر نماييد، زيرا اينست خواست خدا برای شما كه از آن عيسی مسيح هستيد. با کمی نگاه عمیق تر به کتاب مقدس متوجه می‌شویم که چرا و چطور باید شکرگزار باشیم. در کتاب مقدس مثال هایی از قدردانی در میان مشکلات و شرایط سخت وجود دارد. اندوه و پریشانی داوود را به تصویر می‌کشد. او با فریاد از خدا درخواست رحمت، حفاظت و عدالت می‌کند. او پس از اینکه همراه با ناله و زاری از خدا درخواست می‌کند خداوند به دعا‌های وی جواب می‌دهد. ما باید سپاسگزار باشیم چون خدا شایسته قدردانی است. برای هر یک از هدایای خوبی که خدا به ما می‌دهد، باید از او قدردانی کرد. امثال سلیمان می‌گوید: سخاوتمند باش تا دولتمند شوی. کسی که دیگران را سیرآب می کند، خودش هم سیرآب می شود. چقدر خوب می‌شود یک روز با خانواده خود جمع شویم و با دستان و قلب قدرشناس از خداوند شکرگزاری کنیم.

دروغ‌های مصلحت آمیز- دروغ سفید و نیمه دروغ و دروغ گفتن به نام خدا- شهادت دروغ همه برخلاف خواست خداوند است. دروغ و حیله و فریبکاری چنان در تار و پود زندگی روزمره هر شخص و فرد جامعه تناب دوانده که به ناچار نه حقیقت بلکه باید دروغ گفت. حقیقت از جامعه و منطقه و خانواده‌ها رخت بسته است. سازش با کذب و ناراستی و سست شدن پایه‌های حقیقت؛ عواقب خطرناکی را برای ما ببار آورده است که شک ناامنی – عدم اعتماد جنگ و کناره جویی تنها برخی از آنهاست. چرا دروغ می‌گویم و راهی علاج و شفا از این زخم‌ها برای ما چیست؟. بسیاری هستند که ترس دارند. ترس از دست دادن اعتبار و موقعیت – ازدست دادن دوستان – محبوبیت – ترس از مقام و پول دارایی و غیره. از آنجایی که خدا روح ترس را به ما نبخشیده است. عیسی مسیح به روشنی فرمود که ابلیس دروغگو و پدر همه دروغهاست و هیچ حقیقتی در او نیست. او هرگاه دروغ می‌گوید از ذات خود می‌گوید. زمانی دروغ می‌گویم باعث پیشرفت کار شیطان می‌شویم به نحوی فرزند خوانده او می‌شویم. او از ابتدای خلقت (پیدایش ۳) شروع به استفاده از این سلاح مهم خود کار گرفت و تا امروز همان دروغ او را انسان باور می‌کند. خداوند از دروغ نفرت دارد و آن گناه است.

زنی که مدت دوازده سال مبتلا به خونریزی بود، پیش خود فکر می‌‌‌کرد که فقط با لمس ردای عیسی مسیح، شفا خواهد یافت. هنگامی که زن لباس عیسی را لمس کرد، به یک باره شفا یافت. مدت دوازده سال داکتران سعی کرده بودند که او را شفا دهند، لیکن نتوانسته بودند. اکنون بعد از لمس ردای عیسی کاملاً شفا یافته بود. قدرت شفا بخش در لباسهای عیسی نبود، بلکه در خود وی بود. قدرت عیسی که از ورای ایمان او عمل کرد، او را شفا بخشید. مردمان زیادی گرد عیسی جمع شده بودند، اما هیچ یک فیضی خاص از حضورش نبرد. فقط آنهایی از محضر عیسی فیض و برکت می‌‌‌برند که او را مولای خود بسازند و سکان کشتی زندگی خود را کودک وار به دست‌های پُر توان او بسپارند.

طریقی که محبّت به برادران نشانۀ راه رفتن در نور است، تنفر از برادران نیز به مثابۀ سلوک در ظلمت می‌‌باشد. زمانی که در نور راه می‌‌رویم، راه خود را خواهیم دید و لغزش نخواهیم خورد. نور نخواهد گذاشت که تاریکی گناه بر ما تسلط یابد. ظلمت گناه، همیشه چشمان قربانیان خود را نابینا می‌‌سازد. شیطان می‌‌خواهد که ما کور باشیم. او منتهای سعی خود را بکار می‌‌برد تا ما را نسبت به نور خدا کور کرده، ما را در ظلمت نگاه دارد. ابلیس نمی‌خواهد که ما نقشه‌های شوم را ببینیم و از آنها مطلع شویم. از همه مهمتر، او نمی‌خواهد که چشمان ما باز شده، عیسی را ملاقات کنیم. تا وقتی که درگناه به سر می‌‌بریم، قادر به پذیرش فیض خدا نخواهیم بود. گناه مانند یک ریشه مرارت و تلخی است که درخت و میوۀ آن را تلخ می‌‌سازد. اگر در زندگی ما گناه رخنه کرده باشد، تمامی جوانب زندگی ما آلوده خواهد گردید.