Bazı doğrular, bizi hayatta tutar ama yaşatmaz.

Bazen “doğru” dediğimiz şey, sadece başkalarının korkularının bize mirasıdır.

Biz de o korkuların içinde “güvende” kalmaya çalışırken, aslında yavaş yavaş kendimizden uzaklaşırız.

Bu bölümde; değişimden neden korktuğumuzu,

neden bazen kendi doğrularımızla bile kavga ettiğimizi konuşuyoruz.

Çünkü bazen büyümek, doğru bildiklerini yeniden yazmakla başlar.

Antalya’ya taşınma hikâyemden yola çıkarak,

“yapma, olmaz” diyen seslerle yüzleşiyoruz —

ve belki de fark ediyoruz:

gerçek değişim, sessiz bir cesaretle başlar.