“Sevmek kısadır, unutmak uzun.”

 Bu bölümde, birini değil; onunla olduğumuz hâli, sesimizi, o andaki benliğimizi unutamamayı konuşuyoruz. 

Neruda’nın bir dizesinden yola çıkıp, hatırlamanın sessizliğine ve unutmadan da geçebilecek şeylere bakıyoruz. Bazı cümleler uzun kalır. Ve biz bazen sadece hafiflemeyi isteriz.