Ece bu bölümde, bildiğimizin ötesindeki dünyayla tanışmaktan, yani büyümekten bahsediyor.

Uzaktan çok görkemli görünen; ne konuşulduğunu, nelere güldüklerini merak ettiğimiz, hatta belki orada onlar gibi olabilmek için gün saydığımız o yerdeyiz. Hem bize ait hiçbir şeyin sadece bize ait olmadığını, birçok şeyin ne kadar "aynı" olduğunu gördüğümüz; hem de bize hiçbir yere tam olarak ait hissetmememizi sağlayacak kadar "başka" olduğumuzu hissettiren büyüklerin masasındayız.

Bizi büyüten; hep hayatımızda olacağını düşündüğümüz birini, bir şehri ya da şimdi ne renk olduğunu bilmediğimiz bir çocuk odasını geride bırakmak olabiliyor. Herkesin büyüdüğünü ya da büyümesi gerektiğini anladığı an farklı olsa da büyümek hep, bizi olduğumuz yerden alıp kendimizden uzak bir yere savuran bir çeşit kasırgaya benziyor.