Aynı ama Başka

Ece bu bölümde, ait olmak, sevilmek ve birinin hayatında kalabilmek için gösterdiğimiz çabadan bahsediyor.

Oturduğumuz en kalabalık masalarda, tek başımıza geçirmeyi beklediğimiz günlerde, derse geç kaldığımızda, okul servisine en son binen olduğumuzda ya da aylarca her gece hayattaki her şeye geç kaldığımızı düşündükten sonra, birilerinin bize yer ayırdığını görmek ve o yeri bize ayırmaktan vazgeçmeyeceğini bilmek istiyoruz. Galiba hayatımız boyunca, attığımız her adımda, tuttuğumuz her elde ve dahil olduğumuz her hikâyede, bunu bulmayı umuyoruz.

Kendimize bir yer bulmuş olmamızın, o yerin bize ayrıldığı anlamına gelmediğini ve bir yere sığabilmekle orada gerçekten istenmenin aynı şey olmadığını öğrendik. Şimdi nereye gidersek gidelim, sanki herkesin birbirini zaten çoktan tanıdığı odalara giriyoruz ve karşımıza çıkan herkesten eskisine göre birkaç adım daha uzak duruyoruz.

Kaçmayı düşünmeyeceğimiz bir yeri yeniden bulmamız ne kadar sürer, bilmiyorum. Bir daha kimsenin bizi bulmasına izin vermeyeceğimizi, kimseye yetişmek için adımlarımızı hızlandırmayacağımızı, kimsenin yanında gardımızı indirmeyeceğimizi söylerken bile hâlâ kazanmak için oynanmayan bir oyuna, gardımızı indirdikten sonra pişman olmama ihtimalimize ve canımızı nasıl acıtacağını çok iyi biliyorken bile  bunu yapmamayı seçen birileriyle yan yana olmanın mümkün olduğuna inanmak istiyoruz.

Bir dileğimiz kabul olduğunda; hep uzanıp yakaladığımız ama hiçbir zaman gerçekten tutamadığımız o şey ilk kez kaybolmadığında, ne yaparız?

İnsanın kendine çelme takmasının onlarca yolu var. Biriyle göz göze gelmeyi çok istiyorken gözlerimizi kaçırarak; bulunmak isterken ördüğümüz duvarların ardına saklanarak; çok beklediğimiz yeni bir başlangıcın kıyısındayken kendimize her şeyin nasıl felakete dönüşebileceğini anlatarak kendi önümüze geçiyoruz.

Denize açılmanın ilk şartı, iskeleye bağlı olduğumuzu fark etmek. Yol alabilmemizin şartı da bizi başladığımız yere sürükleyen kısa yolları; sendelediğimizde kolumuzdan tutup çeken, tanıdıklık vadeden çıkmazları; adımlarımızın nerede yavaşladığını, kendimize nerede çelme taktığımızı görmek oluyor. Tanıdık kaçış güzergâhlarını, ezbere bildiğimiz yolları unutursak ilerleyebiliyoruz.

Yeniden başlamak için mutlu sona inanmak gerekmiyor. Hikâyenin bildiğimizden başka türlü bitebileceğine inandığımızda ya da sonunun aynı olacağını düşünürken bile denemeye değer dediğimizde yeniden başlıyoruz.

Ece bu bölümde, eve dönmekten bahsediyor. Evden, ait olduğumuz yerden, kendimizden çok uzakta bir yerde dururken başta hepimizin kıpırdayabileceğine bile inanmadığı bir an oluyor. Zamanımızı olup biteni tekrar tekrar gözden geçirerek, neyin eksik neyin fazla olduğunu hesaplayarak, bir gölgeyle kavga edip kazanmayı bekleyerek geçiriyoruz. Yani aslında terk edildiğimiz yerde, koca bir kördüğümle bir şeylerin geçmesini bekliyoruz.

Hareketsizliğimizi bozan şeyin içimizi kemiren hırs mı, öfke mi yoksa korku mu olduğunu bilmiyorum. Ama etrafımızdaki her şey, her zamanki gibi akmaya devam ederken bir rüzgâr esiyor ve bizi hareket etmeye zorluyor. Biz de orada yaktığımız ve etrafında günlerimizi geçirdiğimiz ateşi söndürüp yürümeye başlıyor; başkalarının hayatlarına bakarak, kendimizinkiyle kıyaslayarak, yaramızdan, yaralanmış olmaktan ya da bazen bu kadar yol yürüyüp hâlâ eve varamamış olmaktan utanarak ilerliyoruz.

Ece bu bölümde, teselli aramaktan bahsediyor.

Savaş yaralarımızla, yenik durumda ve kendimize dair her şeyden şüphe ettiğimiz bir döngünün içindeyken; kaybettiklerimize benzeyenlerde ya da onlara hiç benzemeyenlerde, “Beni en iyi o anlar” dediklerimizde, tadını zaten bildiğimiz acılarda ve anılarımızda, bir teselli arıyoruz.

Teselliyi dışarıda aramanın bir bedeli var; bizi iyileştirdiğini sandığımız şeyler aslında bizi kendimizden uzaklaştırabiliyor. Galiba önemli olan; o tesellinin, panzehrimizin, ilacın peşindeyken kendi üzerimizden atlayıp geçmemek; kendimizi terk etmemek.

Ece bu bölümde, tekrar eden döngülerden bahsediyor.

Başkalarıyla kurduğumuz ilişkiler, kendimizle olan ilişkimizin bir çeşit tekrarı. Neyi ne kadar hak ettiğimize inanıyorsak, her şeyin o kadarını kabul ediyoruz; nereyi doldurabileceğimizi ya da nereye sığabileceğimizi düşünüyorsak oraya gidiyoruz.

Peki neden sorularımızı, karşılığında kendi yankımızdan başka bir şey duymadığımız bir boşluğa ya da bizim dilimizi konuşmayan insanlara sormakta ısrarcı oluyoruz?

Ece bu bölümde aşktan bahsediyor. 

Aşkı nasıl tanırız? Yanındayken her şey mümkünmüş gibi hissettiğimizde mi? Onsuz her şey daha eksik geldiğinde mi? Ona benzemeye başladığımızda mı, yoksa bize hiç benzemiyorken bile, her şeyi ilk ona anlatmak istediğimizi fark ettiğimizde mi? 

Hayatımız boyunca aşktan kaçıyoruz ya da aşkı arıyoruz; ama her iki durumda da aslında onun yörüngesindeyiz ve onun kurallarıyla oynuyoruz. 

Aşkı görünce tanıyabiliyorsak şanslıyız; aşkı görmek kalbimizde bir sızıya sebep olmuyorsa, şanslıyız. Ama sızlayan bir yaramız varsa da bunun bir son olmadığını, sızının yaşam belirtisi olduğunu kendimize öğretmemiz gerekiyor. Sızı varsa, kalbimiz hâlâ atıyor demektir.

Ece bu bölümde, bildiğimizin ötesindeki dünyayla tanışmaktan, yani büyümekten bahsediyor.

Uzaktan çok görkemli görünen; ne konuşulduğunu, nelere güldüklerini merak ettiğimiz, hatta belki orada onlar gibi olabilmek için gün saydığımız o yerdeyiz. Hem bize ait hiçbir şeyin sadece bize ait olmadığını, birçok şeyin ne kadar "aynı" olduğunu gördüğümüz; hem de bize hiçbir yere tam olarak ait hissetmememizi sağlayacak kadar "başka" olduğumuzu hissettiren büyüklerin masasındayız.

Bizi büyüten; hep hayatımızda olacağını düşündüğümüz birini, bir şehri ya da şimdi ne renk olduğunu bilmediğimiz bir çocuk odasını geride bırakmak olabiliyor. Herkesin büyüdüğünü ya da büyümesi gerektiğini anladığı an farklı olsa da büyümek hep, bizi olduğumuz yerden alıp kendimizden uzak bir yere savuran bir çeşit kasırgaya benziyor.

Ece bu bölümde, bir şeyi çok istemenin, bazen ona ulaşamamanın en büyük sebebi olduğundan bahsediyor. Umduğumuz yere varmayı çok istiyoruz ama bununla birlikte, varamamaktan o kadar çok korkuyoruz ki, adım atmayı erteleyip, varacağımız yeri düşünerek önümüzdeki haritaya yeni yollar ekliyoruz; yeni çıkmazları, yokuşları ve bizi yolumuzdan alıkoyacak engelleri düşünerek, henüz adım bile atmadığımız bir yolda kayboluyoruz.

Hayatımız boyunca, kontrolü kaybetmemek için çabalıyoruz. Tutabildiğimiz kadar fazla ipi, tutabildiğimiz kadar sıkı tutmak istiyoruz. Cevabını zaten bilmediğimiz hiçbir soruyu sormuyoruz; ne kadar zorlansak da, bildiğimiz yoldan, tanıdık gelen döngülerden şaşmıyoruz. Ya da, emin olana kadar mesajları yazıp siliyoruz, ilişkilerimizin adını koymuyoruz; çünkü kötü şeylerin başımıza, kontrolü bıraktığımız anlarda geleceğini düşünüyoruz. Ama iyi şeyler de böyle geliyor.

Hatta çoğu zaman, iyi şeyler, ancak bu şekilde gelebiliyor.

Çünkü her şeyi ne kadar kontrol etmek istiyorsak, ellerimiz o kadar doluyor ve elimizi gerçekten uzatmak istediğim hiçbir şeye; hiç kimseye uzatamıyoruz. Her şey kontrolümüz altında, ama ne pahasına?

Ece, 2025’in son bölümünde, çoğu zaman bir paket halinde gelen bitişler ve başlangıçlardan bahsediyor. 

Eğer yeni bir cümleye başlayamayacağımızı düşünüyorsak, nokta koymaya çekiniriz. Eğer yeni bir başlangıcın mümkün olduğuna inanmıyorsak bitişleri erteleriz. Nokta koymamak için cümleyi virgüllerle uzatırız; bitişi ertelemek için, bir alışkanlığı, bir ilişkiyi, gözlerimizi kapatarak tutmaya devam ederiz. 

Başlamak için korkularımızın bitmesini istiyoruz. Yarından korkmayalım; karanlıktan korkmayalım, düşmekten korkmayalım, biri gelsin ve yolumuzu aydınlatsın. Ama aslında yol boyunca aldığımız ve hala izini taşıdığımız yaraları, geçmez sandığımız hayal kırıklıklarını avucumuzun içinde sıkı sıkı tutmayı bıraktıkça; içinden geçip çıktığımız karanlıklar, yolumuzu aydınlatıyor. 

Bu podcast, Yaris Poster hakkında reklam içerir. Bizi yeni bir başlangıca inandıran bazen kendimiz için attığımız küçük bir adım oluyor. Her gün baktığın duvarda sevdiğin bir posteri görmek; sana olduğun ve gitmek istediğin yeri hatırlatıp, seni sana yaklaştırabiliyor. 

Yaris Poster, kendin için yaptığın küçük değişikliklerin, attığın adımların markası.

İstediğin posterleri, istediğin çerçevelerle evinin duvarına as ve ufak bir dokunuşun,  her şeyin tonunu nasıl etkilediğini fark et. 

AYNIAMABASKA60 koduyla, %60 indirim seni bekliyor, detaylar için: https://yarisposter.com/?sca_ref=9952570.nKlDhsrNh04tlLfE

Ece bu bölümde, biten bir şeylerden sonra, kendimize rağmen, devam edebilmekten bahsediyor. Canımız ne zaman çok yansa, o acının hiç geçmeyeceğine ikna olduğumuz bir an oluyor; hiçbir şeyin değişmeyeceğine, daha iyisinin mümkün olmadığına, hiçbir yolun bizi varmayı umduğumuz yere çıkarmayacağına emin olduğumuz bir an. 

Devam edebilmek için, sandığın gibi olmayacağını, hissettiğin acının geçeceğini, devam edebileceğini bilmek yetmiyor; bildiğine inanman gerekiyor. Ve bazen aklımızla bildiklerimize, yüreğimizi ikna etmek sandığımızdan daha zor oluyor. 

Yaralanmak kaçınılmaz. Yaraların hikâye anlattığını söylerler; ama bence bizim hikâyemizi en iyi, o yarayla ne yaptığımız anlatıyor. 

Bu podcast, Yaris Poster hakkında reklam içerir. Kimi zaman attığımız küçük adımlar da hayatımızı aldığımız büyük kararlar kadar derinden etkiliyor. Evinin duvarına astığın bir tablo; kaybettiğini düşündüğün bir hissi hatırlatıp, kendi yolunu çizerken sana eşlik edebiliyor. 

Yaris Poster’de, attığın küçük ama anlamlı adımların markası. İstediğin posterleri istediğin çerçevelerle evinin duvarına as ve attığın küçük bir adımın, sana nasıl seni hatırlatabildiğini fark et. 

AYNIAMABASKA60 koduyla, %60 indirim seni bekliyor, detaylar için: https://yarisposter.com/?sca_ref=9952570.nKlDhsrNh04tlLfE