Ece bu bölümde, tekrar eden döngülerden bahsediyor.

Başkalarıyla kurduğumuz ilişkiler, kendimizle olan ilişkimizin bir çeşit tekrarı. Neyi ne kadar hak ettiğimize inanıyorsak, her şeyin o kadarını kabul ediyoruz; nereyi doldurabileceğimizi ya da nereye sığabileceğimizi düşünüyorsak oraya gidiyoruz.

Peki neden sorularımızı, karşılığında kendi yankımızdan başka bir şey duymadığımız bir boşluğa ya da bizim dilimizi konuşmayan insanlara sormakta ısrarcı oluyoruz?