Ece bu bölümde, teselli aramaktan bahsediyor.

Savaş yaralarımızla, yenik durumda ve kendimize dair her şeyden şüphe ettiğimiz bir döngünün içindeyken; kaybettiklerimize benzeyenlerde ya da onlara hiç benzemeyenlerde, “Beni en iyi o anlar” dediklerimizde, tadını zaten bildiğimiz acılarda ve anılarımızda, bir teselli arıyoruz.

Teselliyi dışarıda aramanın bir bedeli var; bizi iyileştirdiğini sandığımız şeyler aslında bizi kendimizden uzaklaştırabiliyor. Galiba önemli olan; o tesellinin, panzehrimizin, ilacın peşindeyken kendi üzerimizden atlayıp geçmemek; kendimizi terk etmemek.