Ece bu bölümde aşktan bahsediyor. 

Aşkı nasıl tanırız? Yanındayken her şey mümkünmüş gibi hissettiğimizde mi? Onsuz her şey daha eksik geldiğinde mi? Ona benzemeye başladığımızda mı, yoksa bize hiç benzemiyorken bile, her şeyi ilk ona anlatmak istediğimizi fark ettiğimizde mi? 

Hayatımız boyunca aşktan kaçıyoruz ya da aşkı arıyoruz; ama her iki durumda da aslında onun yörüngesindeyiz ve onun kurallarıyla oynuyoruz. 

Aşkı görünce tanıyabiliyorsak şanslıyız; aşkı görmek kalbimizde bir sızıya sebep olmuyorsa, şanslıyız. Ama sızlayan bir yaramız varsa da bunun bir son olmadığını, sızının yaşam belirtisi olduğunu kendimize öğretmemiz gerekiyor. Sızı varsa, kalbimiz hâlâ atıyor demektir.