Bazı insanlar duygularını ve ihtiyaçlarını kimseye anlatmaz.

Yük olmamak için susarlar.
İhtiyaçlarını küçültürler.
Çok erken zamanlarda “Ben hallederim” demeyi öğrenirler.

Bu bölümde,
istemekten vazgeçmeyi öğrenmiş bir tarafı,
duygusal olarak yalnız kalmış bir çocuğun yetişkinliğe taşıdığı yükleri
ve istemekle aşırı talep arasındaki ince çizgiyi konuşuyoruz.

Az istemek de, çok ister gibi hissetmek de
bazen aynı yoksunluktan beslenebilir.

Bu bölüm bir reçete sunmuyor.
Ama içinden geçen o soruya eşlik ediyor:

“Bunu istemeye hakkım var mı?”

🌿