Bazen her şey biraz daha iyiye gidiyor gibi gelir. Daha az düşünür, daha az zorlanır, artık geçti sanırız. Sonra beklenmedik bir anda eski bir duygu yeniden gelir ve çoğumuz başa döndüğümüzü düşünür ve hayal kırıklığı hissederiz. Bu bölümde, toparlanmanın neden her zaman düz bir çizgide ilerlemediğini, yeniden zorlanmanın neden her şeyi silmediğini ve bazen en çok da “ben bunu geçmiştim sanıyordum” düşüncesinin can yaktığını konuşuyorum.