Ece, bu bölümde, herkesi başka zamanlarda yakalayan; birşeyleri geride bırakma, "yeniden başlama" isteğinden bahsediyor.
Bazen gece yarısı, kendimizle yaptığımız hesaplaşmaların sonunda; bazen biriyle tanıştığımızda, ya da biriyle yeniden tanıştığımızda; bir yeri, bir yaşı ya da koca bir yılı geride bırakırken, kendimize dair bazı parçaları geride bırakmayı diliyoruz. Geçmişimizle bugünümüz uzlaşmadıkça, hayatımıza yeni dahil ettiklerimizle inşa ettiğimiz “bugün”, içindeyken yıkılmaz sandığımız bir kumdan kaleye benziyor. O kale, ne kadar güçlü, büyük ya da ince ince işlenmiş gözükürse gözüksün, kumdan.
Ve geçmişten gelen bir dalganın bugünü dağıtması kaçınılmaz.