De illusie van samenwerking wanneer het speelveld niet is ingericht
In het boardroomprogramma werk ik met vrouwen die inhoudelijk sterk zijn, verantwoordelijkheid dragen en gewend zijn om te leveren. Wat daar vaak onder ligt, zie je pas wanneer het schuurt.
Ze organiseren hun gedrag nog niet op het niveau van hun positie.
Deze podcast gaat over zo’n moment.
Een nieuwe boardmember komt binnen en beweegt direct op dezelfde dossiers. Er ontstaat competitie. Niet uitgesproken, maar wel voelbaar. En wat er dan gebeurt, is voorspelbaar: harder werken, beter voorbereiden, meer afstemmen, meer uitleggen.
In de hoop dat het vanzelf weer helder wordt.
Dat gebeurt niet.
Wat hier speelt, is geen samenwerkingsvraagstuk. Het is een oningevuld speelveld. En zolang verantwoordelijkheden impliciet blijven, worden ze onderhandelbaar. En alles wat onderhandelbaar is, trekt competitie aan.
In deze aflevering neem ik je mee in wat er dan werkelijk van je gevraagd wordt.
Niet beter samenwerken.
Niet het gesprek aangaan over gedrag.
Niet escaleren naar boven.
Maar je rol organiseren op een manier die competitie overbodig maakt.
Je hoort hoe je verschuift van inhoud naar regie.
Hoe je besluitvorming sluit in plaats van open laat.
Hoe je zichtbaar maakt wat van jou is, zonder het te claimen.
En waarom jouw eigen triggers hierin bepalend zijn.
Dit is geen theoretisch verhaal. Dit is hoe het spel daadwerkelijk gespeeld wordt op boardroomniveau.
Als je merkt dat je in dit soort situaties nog blijft reageren, aanpassen of uitleggen, dan weet je dat je je rol nog niet volledig organiseert.
Precies daar begint het werk.
Het 100dagenis gebouwd voor vrouwen die voelen dat ze op een ander niveau moeten gaan opereren, maar nog te veel meebewegen met de dynamiek om hen heen.
Niet door harder te werken, maar door anders te kiezen.
Als deze aflevering raakt, is dat geen toeval. Het is een signaal dat je aan het verschuiven bent.