Breinschaamte is een woord dat ik samen met Esther Grit heb bedacht. In deze aflevering praat ik met haar over hoe dat woord is ontstaan, en waarom er blijkbaar een nieuw woord nodig was voor iets wat zoveel ouders herkennen.
Esther is moeder van drie kinderen. Haar oudste dochter liet al op jonge leeftijd een ontwikkelingsvoorsprong zien, en die ontdekking bracht Esther op een pad dat ze niet had voorzien: al haar kinderen bleken hoogbegaafd. Vanuit haar achtergrond als pedagogisch hulpverlener in de jeugdzorg specialiseerde ze zich in het jonge, begaafde kind. Als zelfstandig specialist ontwikkelingsvoorsprong en hoogbegaafdheid biedt ze vanuit KieneKids peuter- en kleuterpeergroepen, signaleringstrajecten, koffieochtenden voor ouders, en trainingen voor professionals die met het jonge kind werken.
In die contacten met ouders ziet Esther hetzelfde patroon steeds terugkomen. Ouders die duidelijk beschrijven wat hun kind nodig heeft, die de signalen benoemen, en die vervolgens toch aarzelen om het woord te gebruiken dat bij die signalen hoort. Schoorvoetend, want hardop uitspreken dat je kind een ontwikkelingsvoorsprong heeft of hoogbegaafd is, dat stuit op weerstand. Die terughoudendheid, terwijl de behoefte van het kind duidelijk is, is waar het woord breinschaamte vandaan komt.
We praten over waar die schroom vandaan komt, wat er verandert zodra ouders het woord wel durven gebruiken, en waarom een woord soms net zo belangrijk is als de erkenning die eraan voorafgaat.
Op de hoogte blijven van alles rondom Breinschaamte? Volg @andersgaaf op Instagram voor wekelijkse content over hoogbegaafdheid en ontwikkelingsvoorsprong.
Dit is een podcast van Anders Gaaf.
Op de hoogte blijven van alles rondom Breinschaamte? Volg @andersgaaf op Instagram voor wekelijkse content over hoogbegaafdheid en ontwikkelingsvoorsprong.
Dit is een podcast van Anders Gaaf.
