پوشش ویژه خبری

پوشش ویژه خبری

۷۴ روز از قطع دسترسی مردم ایران به اینترنت جهانی می‌گذرد؛ خاموشی‌ای که ساعتی بعد از آغاز جنگ بر همه ابعاد زندگی ایرانیان سایه افکنده و روز و ساعتی نیست که درباره پیامد‌های آن نشنویم. یکی از این جنبه‌ها تاثیر بر حضور اجتماعی زنان و فعالیت حرفه‌ای آن‌هاست. یک فعال فرهنگی در تهران به رادیوفردا می‌گوید به نظر او «قطع بودن اینترنت مسبب اصلی سیل عظیم بیکاری» در این روزهاست. او می‌گوید از جمله در حوزه نشر با از دست رفتن فرصت تبلیغات، شرکت‌ها مجبور به کاهش نیرو شدند و در این «تعدیل» زنان خط مقدم بودند و بسیاری از آن‌ها شغل خود را از دست داده‌اند. در این‌باره ارزیابی اعظم بهرامی پژوهشگر ساکن ایتالیا را بشنوید.

چند ساعت بعد از برقراری آتش‌بس میان ایالات متحده آمریکا و ایران، دو جزیره لاوان و سیری در خلیج‌فارس هدف حملاتی قرار گرفت. در آن زمان رسانه‌های داخلی در ایران انگشت اتهام را به سوی امارات متحده عربی گرفتند. حالا حدود یک و ماه نیم بعد از آن حمله، روزنامه آمریکایی وال‌استریت جورنال روز ۲۱ اردیبهشت در گزارشی به نقل از «منابع آگاه» گزارش داد که حمله به یک پالایشگاه در جزیره لاوان توسط امارات انجام شده است. این گزارش می‌نویسد که این اقدامات امارات «می‌تواند این کشور را به یکی از طرف‌های فعال جنگی تبدیل کند که خود بیش از هر کشور دیگری هدف حملات آن از سوی ایران بوده است». با ادامه تنش میان ایران و امارات متحده عربی، و انتشار چنین گزارش‌هایی که البته هنوز مقامات ابوظبی درباره آن اظهارنظر نکرده‌اند، چشم‌انداز روابط طرفین چیست؟ علی معموری تحلیلگر امور خاورمیانه در استرالیا به این پرسش پاسخ می‌دهد.

نرگس محمدی، دومین برنده ایرانی جایزه نوبل صلح، پس از روزها نگهداری در بیمارستانی در زنجان سرانجام با توقف اجرای حکم، به بیمارستانی در تهران منتقل شد. اما خانواده او خواستار «پایان دائمی آزار و اذیت‌های قضایی» علیه این فعال حقوق بشر هستند. علی رحمانی، فرزند خانم محمدی و مدیر بنیاد نرگس، می‌گوید «زندگی مادرش در بخش مراقبت‌های ویژه به مویی بند است» و درخواست او و خانواده این نیست که خانم محمدی «تنها برای چند روز از زندان خارج شود» و او باید بدون قید و شرط آزاد شود. درباره وضعیت نرگس محمدی، و راه‌های تلاش برای نجات جان زندانیان سیاسی بیشتر از حمیدرضا محمدی برادر نرگس محمدی در نروژ بشنوید.

احمد مَروی، تولیت آستان قدس رضوی و از روحانیون محافظه کار در جمهوری اسلامی، خواستار «خیرمقدم» به زنان با پوشش اختیاری در اجتماعات حکومتی شد. در روزهای گذشته نیز، در برخی تجمعات شبانه حامیان حکومت، از زنان و دخترانِ با ‌حجاب اختیاری به عنوان «ناموس ایران» یاد شد، و شعارهایی در استقبال از حضور آن‌ها در مراسم حکومتی سر داده شد. آیا استقبال از زنان با پوشش اختیاری در راهپیمایی‌های حکومتی یک چرخش ایدئولوژیک در ساختار جمهوری اسلامی است یا تنها یک تاکتیک موقت سیاسی در شرایط فعلی محسوب می‌شود؟ این پرسشی است که با مهدیه گلرو، فعال حقوق زنان در سوئد، در میان گذاشته‌ایم.