روزی فرشته خداوند از جلجال به بوکیم آمده، به قوم اسرائیل گفت: «من شما را از مصر به سرزمینی که وعده آن را به اجدادتان دادم آوردم و گفتم که هرگز عهدی را که با شما بسته ام نخواهم شکست، بشرطی که شما نیز با اقوامی که در سرزمین موعود هستند هم پیمان نشوید و قربآنگاه های آنها را خراب کنید؛ ولی شما اطاعت نکردید.3پس من نیز این قوم ها را از سرزمین بیرون نمی کنم و آنها چون خار به پهلوی شما فرو خواهند رفت و خدایان ایشان چون تله شما را گرفتار خواهند کرد.»4 وقتی فرشته سخنان خود را به پایان رسانید، قوم اسرائیل با صدای بلند گریستند.5 آنها آن مکان را بوکیم (یعنی«انانی که می گریند») نامیده، در آنجا برای خداوند قربانی کردند.